Jan Sten

Jan Sten

Jan Sten właśc. Ludwik Bruner (ur. 15 kwietnia 1871 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1913) - polski chemik, krytyk literacki, poeta, nowelista i tłumacz.

Życiorys

Urodził się w żydowskiej rodzinie, jako szóste i ostatnie dziecko Edwarda Dawida Brunnera (1812-1893), lekarza w Koninie i Warszawie oraz Anny Libas.

Absolwent Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego, później studiował w Lipsku, Paryżu i Dorpacie. Od 1907 profesor chemii na UW. Ceniony dydaktyk. Pisał jedynie pod pseudonimem literackim Jan Sten. Swoje recenzje teatralne i literackie publikował w "Krytyce". Od roku 1896 był redaktorem tej gazety. Był jednym z polskich przedstawicieli "krytyki impresjonistycznej". Tłumaczył powieści Anatola France'a - jego przekłady wydawane są do dziś.

Jego żoną była Stella Maria, z którą miał dwie córki: Wandę (1902-1919) i Jadwigę (ur. 1910)

Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze IX.

Publikacje

• Młoda Polska 1899-1901 (cykl artykułów)
• 1899 - Poezje
  • cykl Warszawa
  • cykl Młode lata
  • cykl Krajobrazy
  • dramat Trzy dusze
• 1900 - Jeden miesiąc życia
• 1902 - Dusze współczesne. Wrażenia literackie
• 1909 - O Wyspiańskim i inne szkice krytyczne

Bibliografia

• Kazimierz Reychman, Szkice genealogiczne, Serja I., Hoesick F., Warszawa 1936, ss. 37–44

Literatura dodatkowa

• Tadeusz Estreicher: Bruner Ludwik. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 3: Brożek Jan – Chwalczewski Franciszek. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1937, s. 21–22.  Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 8304032910