Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jan Szczepański | |
| Data i miejsce urodzenia | 14 września 1913 Ustroń |
| Data i miejsce śmierci | 16 kwietnia 2004 Warszawa |
| Poseł VIII kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | poseł bezpartyjny |
| Okres urzędowania | od 23 marca 1980 do 31 sierpnia 1985 |
| Odznaczenia | |
 |
|
Jan Szczepański (ur. 14 września 1913 w Ustroniu, zm. 16 kwietnia 2004 w Warszawie) był polskim socjologiem, emerytowanym profesorem Uniwersytetu Łódzkiego, Wojskowej Akademii Politycznej oraz członkiem Polskiej Akademii Nauk. Jego prace są poświęcone teorii i historii socjologii oraz badaniom nad przekształceniami struktury społecznej.
Spis treści |
Jan Szczepański urodził się w 1913 w Ustroniu, miejscowości na Śląsku Cieszyńskim. Studiował i doktoryzował się na Uniwersytecie Poznańskim. Został tam starszym asystentem u Floriana Znanieckiego.
W latach 1945–1970 pracował na Uniwersytecie Łódzkim. W 1951 został profesorem tego uniwersytetu, a w latach 1952–1956 był jego rektorem.
Sygnatariusz Listu 34 oraz listu do The Times, zawierającego stwierdzenie, że w Polsce nie było represji i dyskredytującego Radio Wolna Europa.
W latach 1966–1970 był przewodniczącym Międzynarodowego Stowarzyszenia Socjologicznego (ISA). Przez wiele lat był też pracownikiem, a w latach 1968–1970 także dyrektorem Instytutu Filozofii i Socjologii PAN.
W 1970 został członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk (członek korespondent od 1964), a od 1972 również American Academy of Arts and Sciences i Fińskiej Akademii Nauk i Literatury, od 1975 zaś amerykańskiej National Academy of Education.
W latach 1971–1980 był wiceprezesem PAN, a w latach 1971–1973 przewodniczącym Komitetu Ekspertów dla opracowania Raportu o Stanie Oświaty. W 1974 otrzymał nagrodę państwową I stopnia. W 1981 został współzałożycielem Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci, później był jego przewodniczącym i honorowym przewodniczącym.
Był posłem na Sejm PRL w latach 1957–1961 i 1972–1985 (II, VI, VII i VIII kadencji), członkiem Rady Państwa (1977–1982), przewodniczącym Rady Społeczno-Gospodarczej przy Sejmie PRL (1982–1985), jak również członkiem Rady ds. Ludzi Starszych, Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych przy Radzie Ministrów (1982–1991). W 1974 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Jako członek Rady Państwa wstrzymał się od głosu przy głosowaniu w sprawie wprowadzenia stanu wojennego. W 1982 przeszedł na emeryturę. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim.
Otrzymał doktoraty honoris causa następujących uczelni wyższych:
2 listopada 1998 postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego "w uznaniu wybitnych zasług dla nauki polskiej, za działalność publiczną i społeczną" został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[4].
