Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Jan Wiktor (ur. 1 listopada 1890 w Radomyślu nad Sanem, zm. 17 lutego 1967 w Krakowie) – polski pisarz, publicysta, dziennikarz, działacz ludowy, poseł na Sejm PRL I kadencji.
Jako publicysta zadebiutował w 1912 w radykalnej prasie w Galicji. Pracował w "Gazecie Podhalańskiej" i brał udział w akcji w czasie plebiscytu na Spiszu i Orawie. Był posłem do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm I kadencji (1952–1956). Został odznaczony m.in. Złotym Wawrzynem Akademickim (1937) oraz wyróżniony Nagrodą Państwową I stopnia (1964).
W 1953 podpisał tzw. Apel Krakowski.
Znany był jako piewca piękna Pienin, jego największe dzieła powstawały podczas jego pobytów w Szczawnicy, gdzie zamieszkiwał w pensjonacie Szalay. W krajobraz Pienin wpisał akcję wielu dzieł, m.in. swojego najwybitniejszej powieści, Orka na Ugorze, której bohaterką jest szczawnicka nauczycielka.
Doceniono jego zasługi w popularyzacji Pienin, nazywając jego nazwiskiem jeden z pienińskich rezerwatów przyrody – Wąwóz Homole.
22 lipca 1964 z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową I stopnia[1]. Uchwałą Rady Państwa z dnia 21 listopada 1953 r. "W związku z 40-leciem pracy literackiej" odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy II klasy[2].
Opowiadania:
Powieści:
Monografie:
