Jan Wojciech Piekarski (ur. 1941 w Radomiu) – polski dyplomata i wykładowca, ambasador RP w Belgii i Luksemburgu (1998–2002) oraz Izraelu (2003–2006), ambasador ad personam.
Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu[1], po czym kształcił się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz Studium Afrykanistycznym UW. W 1984 został absolwentem Podyplomowego Studium Służby Zagranicznej w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych.
Po studiach był zatrudniony w Towarzystwie "Polonia" oraz Centralnej Radzie Związków Zawodowych. W latach 1966–1967 wchodził w skład Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie. W 1974 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – w drugiej połowie lat 70. pełnił obowiązki I sekretarza ambasady PRL w Iranie, a od 1984 do 1989 sprawował funkcję ambasadora w Pakistanie.
W latach 1989–1991 był odpowiedzialny za ponowne nawiązanie stosunków z Izraelem, pomoc przy transferze Żydów z ZSRR do Izraela oraz przygotowanie pierwszej wizyty Lecha Wałęsy w Izraelu. W latach 1991–1994 na prośbę władz USA kierował sekcją, która reprezentowała interesy amerykańskie w Iraku, za co uzyskał Złoty Medal Departamentu Stanu. Po powrocie do kraju stał na czele Protokołu Dyplomatycznego RP (1994–1997). W 1998 objął funkcję ambasadora RP w Belgii i Luksemburgu (do 2002), po czym przez krótki okres kierował Departamentem Azji i Pacyfiku MSZ. Był wykładowcą w Krajowej Szkole Administracji Publicznej oraz Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.
Od 2003 do 2006 był ambasadorem RP w Izraelu. Obecnie zajmuje się prowadzeniem szkoleń z zakresu protokołu dyplomatycznego w Europejskiej Akademii Dyplomacji[2].