Jan Wroczyński

Jan Wroczyński
Data i miejsce urodzenia	6 czerwca 1876 Ozierany
Data i miejsce śmierci	28 kwietnia 1945 Warszawa
2. Minister Spraw Wojskowych II RP (p.o.)
Okres urzędowania	od 16 stycznia 1919 do 27 lutego 1919
Poprzednik	Józef Piłsudski
Następca	Józef Leśniewski
Odznaczenia

Jan Wroczyński ps. "Rejtan" (ur. 6 czerwca 1876 w majątku Ozierany w pow. dubieńskim, zm. 28 kwietnia 1945 w Warszawie) - inżynier, pułkownik saperów armii rosyjskiej i tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Kształcił się w Korpusie Kadetów w Niżnym Nowogrodzie. Od 1894 w służbie rosyjskiej. W 1887 absolwent Oficerskiej Szkoły Inżynieryjnej, a w 1905 Mikołajewskiej Akademii Inżynieryjno Wojskowej w Petersburgu. Budował twierdzę w Libawie i Kownie. W 1905 awansował na kapitana, a w 1913 podpułkownika. Walczył w I wojnie światowej na froncie niemieckim, ostatnio jako szef Wojsk Inżynieryjnych 2 armii. Po rewolucji 1917 czynny w Związku Wojskowym Polaków na Białorusi.

Od października 1917 do maja 1918 w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Po kapitulacji korpusu przedostał się do Warszawy. Od VI do XI 1918 był członkiem Tajnej Rady Wojskowej w Warszawie, która przygotowywała kadrę dla przyszłego Wojska Polskiego.

Od listopada 1918 do lutego 1919 kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych, pierwszego w Rzeczypospolitej Polskiej. Zapoczątkował organizację naczelnych władz wojskowych, opracowywanie ustaw wojskowych i norm zaopatrzenia. Od czerwca 1919 szef sztabu Dowództwa Głównego Armii Wielkopolskiej; generał brygady z 1 czerwca 1919. Podczas wojny polsko-bolszewickiej szef fortyfikacji 1 Armii, a potem w 1920 kolejno: zastępca komisarza rządu do demilitaryzacji granicy z Niemcami, członek Rady Fortyfikacyjnej i wkrótce inspektor robót fortyfikacyjnych na wszystkich liniach obrony kraju. W lipcu 1920 dowódca Grupy Operacyjnej pod Ostrołęką, wreszcie od sierpnia szef Oddziału Naczelnej Kontroli Wojskowej. W czerwcu 1923 przeniesiony został na własna prośbę w stan spoczynku. 26 października 1923, w wyniku weryfikacji, zatwierdzony został w stopniu tytularnego generała dywizji.

Osiadł w Warszawie, gdzie prowadził przedsiębiorstwo budowlane, brał udział w budowie Centralnego Okręgu Przemysłowego, wykonał kopiec dowborczyków. Podczas II wojny światowej działał w Towarzystwie Patriotycznym. Rozważano jego kandydaturę na komendanta zjednoczonych sił ruchu oporu, chociaż nie brał w nim udziału. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia: Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski

Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.