Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Janina Natusiewicz-Mirer | |
| Data i miejsce urodzenia | 1 stycznia 1940 Brześć nad Bugiem, Polska |
| Imię i nazwisko przy narodzeniu | Janina Barbara Natusiewicz |
| Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 2010 Smoleńsk, Rosja |
| Przyczyna śmierci | Katastrofa polskiego Tu-154 w Smoleńsku |
| Miejsce spoczynku | cmentarz opactwa benedyktynów w Tyńcu |
| Zawód | historyk sztuki, archeolog, działaczka społeczna |
| Edukacja | Uniwersytet Wrocławski |
| Rodzice | Jan Natusiewicz |
| Małżeństwo | Szymon Mirer |
| Odznaczenia | |
 |
|
| Strona internetowa | |
Janina Barbara Natusiewicz-Mirer (ur. 1 stycznia 1940 w Brześciu nad Bugiem (dawnej Brześć Litewski), zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska działaczka społeczna, historyk sztuki i archeolog, działaczka opozycji demokratycznej w PRL[1].
Spis treści |
W okresie II wojny światowej, jako dziecko, została wywieziona na Syberię; opuściła ją z Armią Andersa i jako jedno z polskich dzieci deportowanych w głąb ZSRR znalazła się w Afryce Wschodniej, na pograniczu Kenii i Tanzanii (ówczesnej Tanganiki), w krainie Masajów. W 1947 roku przez Genuę wróciła z matką do Polski i zamieszkała w Jaworze na Dolnym Śląsku z cudem odnalezionym ojcem, Janem. W 1958 roku zdała maturę w Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym Sióstr Urszulanek we Wrocławiu, a następnie ukończyła studia na Uniwersytecie Wrocławskim, uzyskując dyplom z archeologii.
W okresie PRL angażowała się wraz z mężem, Szymonem Mirerem, w działalność opozycyjną, prowadząc starania o postawienie pomnika księdza Jerzego Popiełuszki w Suchowoli; w stanie wojennym współpracowała z Solidarnością Walczącą. Po śmierci męża założyła wraz z Anną Walentynowicz, z którą się przyjaźniła, Fundację Promocji Sztuki Sakralnej im. Szymona Mirera i Anny Walentynowicz w Krakowie. Współpracowała ze Związkiem Legionistów w Krakowie.
Brała udział w przygotowaniu dokumentacji dotyczącej Panoramy Racławickiej i zabiegała o postawienie w Starym Sączu pomnika świętej Kingi, fundatorki klasztoru klarysek w Starym Sączu.
10 kwietnia 2010 roku zginęła w katastrofie polskiego samolotu Tu-154 w Smoleńsku, udając się wraz z Anną Walentynowicz na uroczystości rocznicowe do Katynia w Rosji[2]. 16 kwietnia została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. Tego samego dnia Sejmik Województwa Dolnośląskiego pośmiertnie nadał jej tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska[4]. 22 kwietnia pochowano ją z honorami wojskowymi w grobowcu rodzinnym na cmentarzu opactwa benedyktynów w Tyńcu.
