Janne Ahonen

Janne Ahonen
Data i miejsce urodzenia	11 maja 1977 Lahti, Finlandia
Klub	Lahden Hiihtoseura
Wzrost	184 cm
Przydomek	Maska
Debiut w PŚ	13 grudnia 1992 w Ruhpolding (56. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ	7 marca 1993 w Lahti (11. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ	19 grudnia 1993 w Engelbergu (1. miejsce)
Debiut w reprezentacji	1993
Rekord życiowy	240 m na Letalnicy w Planicy (20 marca 2005)
Trener kadry	Pekka Niemelä (od 2010)
Trener indywidualny	Tommi Nikunen
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie Srebro 2002 Salt Lake City Skocznia K-120 drużynowo Srebro 2006 Turyn Skocznia K-125 drużynowo Mistrzostwa świata Złoto 1995 Thunder Bay Skocznia K-120 drużynowo Złoto 1997 Trondheim Skocznia K-90 indywidualnie Złoto 1997 Trondheim Skocznia K-120 drużynowo Złoto 2003 Val di Fiemme Skocznia K-120 drużynowo Złoto 2005 Oberstdorf Skocznia K-120 indywidualnie Srebro 2001 Lahti Skocznia K-116 drużynowo Srebro 2001 Lahti Skocznia K-90 drużynowo Srebro 2005 Oberstdorf Skocznia K-120 drużynowo Brąz 2001 Lahti Skocznia K-116 indywidualnie Brąz 2005 Oberstdorf Skocznia K-90 indywidualnie Mistrzostwa świata w lotach Srebro 1996 Tauplitz indywidualnie Srebro 2004 Planica indywidualnie Srebro 2004 Planica drużynowo Srebro 2006 Tauplitz drużynowo Srebro 2008 Oberstdorf drużynowo Brąz 2000 Vikersund indywidualnie Brąz 2008 Oberstdorf indywidualnie Mistrzostwa świata juniorów Złoto 1993 Harrachov indywidualnie Złoto 1993 Harrachov drużynowo Złoto 1994 Breitenwang indywidualnie Złoto 1994 Breitenwang drużynowo
Inne nagrody
Puchar świata w skokach Kryształowa Kula 2003/2004 Kryształowa Kula 2004/2005 2. miejsce 1998/1999 2. miejsce 2005/2006 3. miejsce 1994/1995 3. miejsce 1995/1996 3. miejsce 1999/2000 3. miejsce 2007/2008 Puchar Świata w lotach narciarskich Mała Kryształowa Kula (nieoficjalnie) 2007/2008 2. miejsce 1995/1996 2. miejsce 1999/2000 2. miejsce (nieoficjalnie) 2003/2004 Turniej Czterech Skoczni 1. miejsce 1998/1999 1. miejsce 2002/2003 1. miejsce 2004/2005 1. miejsce 2005/2006 1. miejsce 2007/2008 2. miejsce 1999/2000 2. miejsce 2000/2001 2. miejsce 2009/2010 3. miejsce 1994/1995 3. miejsce 1997/1998 Turniej Nordycki 2. miejsce 2000 Letnie Grand Prix 1. miejsce 2000 3. miejsce 1999 3. miejsce 2002 Medal Holmenkollen 2011
Multimedia w Wikimedia Commons
Janne Ahonen w Wikicytatach

Janne Ahonen zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2004/2005 – Zakopane 2005

Janne Petteri Ahonen (ur. 11 maja 1977 w Lahti) – fiński skoczek narciarski. Dwukrotny drużynowy srebrny medalista olimpijski, dwukrotny indywidualny i trzykrotny drużynowy mistrz świata, czterokrotny indywidualny i trzykrotny drużynowy medalista Mistrzostw Świata w lotach, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata, pięciokrotny triumfator Turnieju Czterech Skoczni, triumfator Letniego Grand Prix, wielokrotny mistrz Finlandii, dwukrotny indywidualny i dwukrotny drużynowy mistrz świata juniorów. 36-krotny zwycięzca konkursów Pucharu Świata w skokach narciarskich, rekordzista w ilości miejsc na podium tych zawodów. 20 marca 2005 oddał najdłuższy ówcześnie w historii skok na nartach (240 m.), jednak nie zdołał go ustać. Miało to miejsce na Letalnicy w Planicy. 9 stycznia 2005 na skoczni Mühlenkopfschanze w Willingen skoczył 152 metry, co jest najdłuższym w historii skokiem oddanym na skoczni dużej. Jako jedyny w historii pięciokrotnie zwyciężał w Turnieju Czterech Skoczni. Ośmiokrotnie stawał na podium klasyfikacji generalnej Pucharu Świata i dziesięciokrotnie na podium klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni.

26 marca 2008 ogłosił koniec swojej kariery narciarskiej. Oficjalnym powodem był brak motywacji, oraz chęć odejścia ze sportu w chwale.

8 marca 2009 roku ogłosił, iż zamierza powrócić do skakania. Zapowiedział że jego głównym celem jest zdobycie złotego medalu Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver. Do rywalizacji powrócił w listopadzie 2009 roku. Występ na igrzyskach skończył się niepowodzeniem - zarówno Ahonen jak i reprezentacja Finlandii nie zdobyła żadnego medalu w konkursach skoków.

W 2011 r. otrzymał medal Holmenkollen.

5 marca 2011 podjął kolejną decyzję o zakończeniu swojej kariery. Jako powód podawał, że treningi i życie pełne wyrzeczeń przychodzi mu z coraz większym trudem.

Życie prywatne i rodzina

Janne Ahonen jest synem Maarit i Keijo. Matka zajmowała się sprzętem wędkarskim, a ojciec jest krawcem. Od siódmego roku życia Janne skacze w klubie Lahden Hiihtoseura.

27 listopada 2001 urodził się jego syn Mico Petteri. 24 lipca 2004 ożenił się z matką swojego syna Tiią Jakobsson, z którą był zaręczony przez siedem lat. Ślub odbył się w XV-wiecznym kościele Panny Marii w Lahti. Przyjęcie weselne, na które przybyło około 150 osób, odbyło się w kompleksie rekreacyjnym Messilä. 13 czerwca 2008 urodził się jego drugi syn Milo.

Skokami narciarskimi zainteresował się już w dzieciństwie. Jego idolami byli słynni fińscy skoczkowie Matti Nykänen i Jari Puikkonen. Uważa się go za osobę o kamiennej twarzy, bardzo rzadko okazującą emocje, stąd pseudonim "Maska". Ponadto w pierwszych latach kariery skakał z maską na twarzy. Znany jest z powiedzenia, że "jesteśmy tu po to, aby skakać, a nie by się uśmiechać". Ahonen słynie z zamiłowania do szybkiej jazdy, w 1995 roku został ukarany mandatem, za jazdę z prędkością przekraczającą prędkość dozwoloną o 115 km/h. Dzień po tym incydencie wygrał zawody w Lahti. Bierze udział w wyścigach samochodowych drag racing. We wrześniu 2004 został zwycięzcą klasyfikacji generalnej w Mistrzostwach Finlandii i Skandynawii tych wyścigów. Jest uzdolniony plastycznie, zaprojektował logo Turnieju Skandynawskiego, sam stworzył projekt swojego domu. Interesuje się malarstwem. Oprócz tego zajmuje się malowaniem kasków i masek dla skoczków. Lubi ciężki rock oraz filmy akcji. Jego ulubiona potrawa to spaghetti bolognese, natomiast ulubiony napój to piwo. Edukację zakończył egzaminem maturalnym na etapie szkoły średniej. Oprócz ojczystego języka zna dwa języki obce, angielski i szwedzki. Jego młodszy o cztery lata brat, Pasi Ahonen, również jest skoczkiem narciarskim. W odróżnieniu od starszego brata nie odnosił sukcesów na arenie międzynarodowej. Nigdy nie zdobył punktów Pucharu Świata, a jego najlepszy występ w zawodach Pucharu Kontynentalnego to 7. miejsce na skoczni w Braunlage.

Dziennikarz Pekka Holopainen napisał biografię Janne Ahonena zatytułowaną "Królewski Orzeł", którą skoczek oficjalnie zaprezentował w sierpniu 2009 roku.

Przebieg kariery

1992/1993

Puchar Świata – 50. miejsce

W Pucharze Świata zadebiutował 13 grudnia 1992 w niemieckim Ruhpolding, zajmując 56. miejsce, zdobywając 54.3 pkt.

Turniej Czterech Skoczni – 39. miejsce

• Następnie wystąpił we wszystkich konkursach Turnieju Czterech Skoczni zajmując odpowiednio 47., 55., 23. i 45. miejsce. Ostatecznie zajął 39. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Po Turnieju Czterech Skoczni odbyły się zawody PŚ w Predazzo, gdzie Fin wywalczył 41. miejsce.

Mistrzostwa Świata – 31. miejsce

• 19 lutego 1993 odbył się konkurs drużynowy, w którym reprezentacja Finlandii (w składzie z Ahonenem) zajęła szóste miejsce. 21 lutego 1993 po raz pierwszy wystartował w indywidualnym konkursie mistrzostw świata, na skoczni K-120 w Falun, zdobywając tam 131.1 pkt i zajmując 31. miejsce.

Mistrzostwa Świata Juniorów – 1. miejsce

• Janne Ahonen podczas mistrzostw świata juniorów w Harrachovie zdobył dwa złote medale, jeden indywidualnie i jeden wraz z kolegami z drużyny. W indywidualnym wyprzedził Andreasa Widhölzla oraz Alexandra Herra. Drużynowo Finowie wyprzedzili Czechy i Austrię.

Do rywalizacji w Pucharze Świata powrócił 7 marca 1993 w konkursie w rodzinnym Lahti, gdzie po raz pierwszy w karierze zdobył punkty do klasyfikacji generalnej za zajęcie jedenastego miejsca (w konkursie zdobył 170.6 pkt). Trzy tygodnie później wystąpił w drużynowym i indywidualnym konkursie w Planicy, gdzie był na 8. oraz 30. miejscu. 5 punktów Pucharu Świata, które zdobył w Lahti dało mu 50. miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu.

1993/1994

Puchar Świata – 10. miejsce

11 grudnia 1993 w inaugurującym sezon konkursie w Planicy Ahonen zajął 47. miejsce. Trzy dni później w Predazzo ponownie nie zdobył punktów (był 35.). Udało mu się to 17 grudnia w Courchevel, gdzie zdobył 24 punkty za zajęcie jedenastego miejsca. 19 grudnia 1993 w szwajcarskim Engelbergu Ahonen niespodziewanie wygrał swój pierwszy w karierze konkurs zaliczany do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Dzięki temu osiągnięciu stał się jednym z najmłodszych w historii zwycięzców zawodów PŚ. Miał wtedy 16 lat 7 miesięcy i 8 dni.

Turniej Czterech Skoczni – 16. miejsce

• W konkursach zaliczanych do 42. Turnieju Czterech Skoczni był w Oberstdorfie na 8. miejscu, w Garmisch-Partenkirchen 27., w Innsbrucku zajął 36. lokatę, natomiast w Bischofshofen udało mu się uplasować na 10. miejscu. W klasyfikacji końcowej TCS został sklasyfikowany na 16. miejscu.

9 stycznia 1994 odbyły się zawody PŚ w Murau, gdzie zajął 20. miejsce. Kolejne dwa konkursy odbyły się w czeskim Libercu, gdzie Ahonen dwukrotnie uplasował się na piątym miejscu.

Mistrzostwa Świata Juniorów – 1. miejsce

• Janne Ahonen w Breitenwang obronił oba mistrzowskie tytuły zdobyte przed rokiem. Wraz z drużyną (wyprzedzając reprezentację Czech oraz Austrii) oraz indywidualnie (pokonując Widhölzla i Krompolca).

Igrzyska Olimpijskie – 25. i 37. miejsce

• Igrzyska w Lillehammer w 1994 były pierwszymi dla Fina. W debiucie na najważniejszej sportowej imprezie uplasował się na 25. miejscu na skoczni dużej, oraz 37. na normalnej. W konkursie drużynowym Ahonen był na piątej pozycji. Finlandia przegrała z Niemcami, Japończykami, Austriakami oraz z gospodarzami igrzysk Norwegami.

Po nieudanych dla Ahonena igrzyskach nadszedł czas na konkursy w Skandynawii. 5 marca 1994 w konkursie na normalnej skoczni Salpausselkä w Lahti był dwudziesty, natomiast cztery dni później w Örnsköldsvik był siódmy.

Mistrzostwa Świata w lotach – 12. miejsce

• 20 marca 1994 odbyły się Mistrzostwa Świata w lotach w słoweńskiej Planicy. Był to jego pierwszy w karierze start na mamuciej skoczni. Ahonen był dwunasty, jednak stracił aż 122,5 pkt do zwycięzcy zawodów Jaroslava Sakali. Za występ ten Fin otrzymał 22 punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (Obecnie za imprezy rangi mistrzowskiej zawodnicy nie otrzymują punktów PŚ).

Po mistrzostwach skoczkowie rywalizowali w konkursach w kanadyjskim Thunder Bay. 26 marca Ahonen był dopiero 32., natomiast dzień później zajął ósme miejsce. 388 punktów zdobytych przez cały sezon dało Finowi 10. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

1994/1995

Letnie Grand Prix – 12. miejsce

• Reprezentant Finlandii wystąpił we wszystkich konkursach pierwszego w historii Letniego Grand Prix w 1994 roku. W Hinterzarten wywalczył 10. lokatę, w Predazzo był siódmy, natomiast w Stams uplasował się na 31. miejscu. Zdobył 599,3 pkt, co dało mu 12. miejsce. Do zwycięzcy Takanobu Okabe stracił 147,2 pkt.

Puchar Świata – 3. miejsce

Inauguracja sezonu 1994/95 odbyła się w Planicy. 10 grudnia 1994 w pierwszym konkursie Ahonen stanął na najniższym stopniu podium, natomiast dzień później był czwarty.

Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

• Fin rozpoczął turniej od czwartego miejsca w Oberstdorfie. 1 stycznia 1995 był najlepszy w zawodach na skoczni Große Olympiaschanze. W austriackiej części turnieju zajmował odpowiednio 7. i 15. miejsce. W klasyfikacji generalnej 43. Turnieju Czterech Skoczni zajął trzecie miejsce, przegrywając tylko z Goldbergerem i Funakim.

8 stycznia 1995 konkurs na Mühlenkopfschanze ukończył na czwartej pozycji. W konkursach w Engelbergu dwukrotnie stanął na podium – był drugi i trzeci. Tydzień później w japońskim Sapporo znów był drugi i trzeci. 28 i 29 stycznia konkursy w Lahti zakończyły się dla Ahonena niepowodzeniem, na skoczni normalnej był jedenasty, natomiast na dużej osiemnasty. Na skoczni Puijo w Kuopio zajął piątą lokatę. 4 i 5 lutego 1995 w szwedzkim Falun był 30. oraz 7. Konkurs w Lillehammer ukończył na 23. pozycji. Ahonen nie wziął udziału w zmaganiach na skoczni w Oslo. 18 i 19 lutego wystąpił w Vikersund, gdzie zajął 14. i 4. miejsce. 25 lutego na skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie ponownie uczestniczył w konkursie lotów, był ósmy. Był to ostatni konkurs PŚ w tym sezonie. W klasyfikacji końcowej zajął miejsce na najniższym stopniu podium przegrywając tylko z Andreasem Goldbergerem i Roberto Ceconem.

Mistrzostwa Świata – 9. miejsce

• W obu konkursach indywidualnych o tytuł mistrzowski w Thunder Bay Fin zajął dziewiąte miejsce. 12 marca 1995 na normalnej skoczni stracił do zwycięzcy Takanobu Okabe 46,5 pkt, a 18 marca na dużej złoty medalista Tommy Ingebrigtsen pokonał go o 64,4 pkt. Natomiast drużynowo zdobył złoty medal, wyprzedzając m.in. Niemców i Japończyków.

1995/1996

Letnie Grand Prix – 5. miejsce

• W 1995 konkursy na igelicie odbyły się w Kuopio, Trondheim, Hinterzarten i Stams. Ahonen plasował się na pozycjach: 13., 21., 4. i 21. Zdobył 888,3 pkt.

Puchar Świata – 3. miejsce

Konkursy otwarcia sezonu odbyły się w Lillehammer i tam Ahonen zaprezentował się bardzo dobrze, zajmując odpowiednio czwarte oraz pierwsze miejsce (Była to jego trzecia wygrana w PŚ w karierze.). Na normalnej skoczni w Villach ponownie był czwarty. Na dużej skoczni w Planicy zajął miejsce trzecie. Piąty był w Predazzo. W Chamonix zajął miejsce tuż za pierwszą trzydziestką, w Oberhofie spisał się jeszcze gorzej, był 38.

Turniej Czterech Skoczni – 6. miejsce

• W klasyfikacji generalnej turnieju był ostatecznie szósty, po tym jak zajął 6. miejsce w Oberstdorfie, 5. w Garmisch-Partenkirchen, 14. w Innsbrucku oraz 7. w Bischofshofen.

Tydzień po zakończeniu TCS odbyły się konkursy w Engelbergu, w których Ahonen zajął 37. oraz 20. miejsce. Później uczestniczył w konkursach w Sapporo, gdzie był piętnasty i szesnasty. 27 i 28 stycznia 1996 zawody pucharowe gościły na Wielkiej Krokwi, gdzie zajmował miejsca 17. i 19.

Mistrzostwa Świata w lotach – 2. miejsce

• Mistrzostwa Świata w lotach w 1996 odbyły się na skoczni Kulm w Tauplitz. Ahonen prowadził po pierwszym dniu rywalizacji, jednak ostatecznie przegrał tylko z Andreasem Goldbergerem. Wówczas Mistrzostwa Świata w lotach były podzielone na dwa konkursy indywidualne zaliczane do Pucharu Świata. Pierwszego dnia Ahonen był najlepszy, natomiast drugiego był trzeci. Za występy te Fin otrzymał 160 punktów do klasyfikacji PŚ.

Tydzień później odbyły się 2 konkursy w amerykańskim Iron Mountain. Ahonen był tam czwarty i dziewiąty. Zawody w Kuopio ukończył na piątym miejscu, natomiast w Lahti na 7. i 14. W zawodach na skoczni Čerťák zajął 10. miejsce. W Falun był osiemnasty, natomiast w Oslo był drugi (przegrał tylko z Adamem Małyszem. Podobnie jak przed rokiem ukończył sezon na trzecim miejscu z dorobkiem 1054 punktów.

1996/1997

Letnie Grand Prix – 5. miejsce

• 18 sierpnia 1996 w Trondheim był dziesiąty. Szóste miejsce zajął trzy dni później w Oberhofie. Piąty był w Hinterzarten, a piętnasty w Predazzo. 1 września w Stams zajął 9. pozycję. Pozwoliło mu to zająć piątą lokatę w klasyfikacji końcowej LGP.

Janne Ahonen podczas konkursu LGP w Klingenthal w 2007 roku

Puchar Świata – 8. miejsce

W pierwszych konkursach nowego sezonu Ahonen nie zdobył punktów Pucharu Świata, zajął bowiem 48. oraz 34. miejsce w zawodach otwarcia w Lillehammer. Jednak później było już tylko lepiej. W Kuusamo był 23. i 5., w Harrachovie 9. i 12.

Turniej Czterech Skoczni – 18. miejsce

• Spośród czterech konkursów turnieju, Ahonen dwukrotnie nie awansował do pierwszej trzydziestki (w Oberstdorfie i Innsbrucku). W Garmisch-Partenkirchen był czternasty, a w Bischofshofen był piąty i stracił do podium 11,6 pkt. Cały turniej ukończył na 18. miejscu.

11 i 12 stycznia 1997 wystartował w konkursach na Gross-Titlis-Schanze w Engelbergu, gdzie uplasował się na ósmym i drugim miejscu. W japońskich konkursach w Sapporo i Hakubie zajmował piąte i dwukrotnie szóste lokaty. Konkursy w Willingen ukończył na 7. i 10. miejscu. Na Kulm był piąty i czwarty.

Mistrzostwa Świata – 1. i 8. miejsce

• 22 lutego 1997 na skoczni Granåsen w Trondheim Ahonen zdobył swój pierwszy indywidualny tytuł mistrza świata seniorów, mimo, iż w całym sezonie nie wygrał żadnego z konkursów. Pokonał o 5 punktów drugiego Haradę oraz o 6,5 trzeciego Goldbergera. 27 lutego odbył się konkurs drużynowy, w którym bezkonkurencyjna była reprezentacja Finlandii w składzie z Janne Ahonenem. W drugim konkursie indywidualnym na obiekcie Granåsen (na którym 2 dni wcześniej miała miejsce rywalizacja drużynowa) zajął ósme miejsce, przegrywając ze zwycięzcą konkursu o ponad 20 punktów.

Turniej Skandynawski – 4. miejsce

• Po wspaniałych w wykonaniu Ahonena mistrzostwach świata do końca sezonu nie udało mu się stanąć nawet raz na podium Pucharu Świata. W Lahti był siódmy, w Kuopio szósty, w Falun piętnasty, a w Oslo szósty. Dało mu to czwarte miejsce w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego, który wtedy rozegrano po raz pierwszy.

Loty na największej skoczni świata w Planicy przyniosły mu ósme oraz dwudzieste drugie miejsce. W ciągu całego sezonu 1996/97 zgromadził 734 pkt, co dało mu ósme miejsce w klasyfikacji końcowej.

1997/1998

Puchar Świata – 9. miejsce

W pierwszych konkursach sezonu, które odbyły się w norweskim Lillehammer, zajął 24. i 34. miejsce. W Predazzo i Villach zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W pierwszym z konkursów w Engelbergu był trzeci, natomiast w drugim był siódmy.

Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

• W niemieckich konkursach Janne Ahonen zajmował 12. i 4. miejsce. W austriackich zawodach dwukrotnie stanął na najniższym stopniu podium. Lokaty zajęte w tych konkursach dały mu po raz drugi w karierze miejsce na podium Turnieju Czterech Skoczni – ponownie trzecie.

Siódmą lokatę wywalczył w konkursie w Ramsau. 17 i 18 stycznia 1998 konkursy Pucharu Świata odbyły się w Zakopanem. Fin wywalczył tam drugie oraz szóste miejsce.

Mistrzostwa Świata w lotach – 8. miejsce

• Ahonen zajął ósme miejsce w walce o tytuł mistrzowski na skoczni mamuciej w Oberstdorfie. Przegrał tam z siedmioma zawodnikami (z Funakim, Hannawaldem, Thomą, Stensrudem, Ottesenem, Peterką i Brendenem). Podobnie jak przed dwoma laty Mistrzostwa Świata w lotach były podzielone na dwa konkursy indywidualne zaliczane do Pucharu Świata. Pierwszego dnia Ahonen był ósmy, drugiego dziesiąty. Za występy te Fin zdobył 58 punktów do klasyfikacji PŚ 1997/98.

5 lutego 1998 odbyły się indywidualne zawody Pucharu Świata na skoczni w Sapporo, Ahonen zajął tam trzecie miejsce.

Igrzyska olimpijskie – 4. i 37. miejsce

• 8 lutego odbył się konkurs drużynowy w ramach igrzysk olimpijskich w Nagano na skoczni dużej w Hakubie. Finlandia zajęła piąte miejsce w składzie: Nikkola, Laitinen, Ahonen i Soininen. Indywidualna rywalizacja o medale olimpijskie rozpoczęła się 11 lutego na skoczni K-90. Ahonen zajął czwarte miejsce, przegrywając brązowy medal o zaledwie punkt. Do złotego medalisty, swojego rodaka Jani Soininena stracił tylko 3 punkty. Drugi konkurs był dla Ahonena zupełnie nieudany – 37. miejsce po skoku na odległość 106 m.

Pierwsze zawody po igrzyskach odbyły się w norweskim Vikersund na skoczni mamuciej. Ahonen uplasował się tam odpowiednio na 18. i 11. miejscu. Zawody w Kuopio zakończyły się dla niego dwunastym miejscem, natomiast 7 marca 1998 w Lahti odniósł swoje piąte zwycięstwo w zawodach o Puchar Świata.

Turniej Skandynawski – 9. miejsce

• Mimo, iż żadnego z konkursów turnieju nie ukończył w pierwszej dziesiątce, udało mu się w klasyfikacji generalnej zająć miejsce dziewiąte. Konkursy zaliczane do Turnieju Nordyckiego odbyły się w Lahti, Falun, Trondheim oraz Oslo. Fin zajmował w nich odpowiednio 11., 18., 22. oraz 13. miejsca.

W konkursach na mamuciej skoczni w Planicy Janne Ahonen nie wystąpił. W klasyfikacji generalnej zajął miejsce dziewiąte, zdobywając 836 punktów (o 417 mniej niż zdobywca kryształowej kuli Primož Peterka).

1998/1999

Letnie Grand Prix – 4. miejsce

• Pierwszy konkurs LGP 1998 w Stams ukończył na miejscu czwartym. W kolejnych trzech konkursach zajmował drugie miejsca (w Predazzo, Courchevel, Hinterzarten). W konkursach, które odbyły się w Japonii nie wziął udziału. 290 punktów, które zdobył dały mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej LGP.

Puchar Świata – 2. miejsce

W przeciwieństwie do poprzednich sezonów rozpoczął sezon znakomicie – trzy drugie miejsca w Lillehammer i pierwszym konkursie w Chamonix. Kolejny konkurs zakończył się jego triumfem. Konkursy w Predazzo i Oberhofie ukończył tuż poza pierwszą szóstką. Ale w obu konkursach na dużej skoczni w Harrachovie nie miał sobie równych, wygrywając ze sporą przewagą nad pozostałymi. Z Harrachova wyjechał z żółtym plastronem lidera Pucharu Świata.

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• 29 grudnia 1998 na Schattenbergschanze wywalczył piątą lokatę. W kolejnych trzech konkursach zajmował drugie miejsca. Mimo, iż nie wygrał żadnych zawodów, uzyskał najwyższą łączną notę ze wszystkich startujących i zgodnie z wcześniejszymi przewidywaniami po raz pierwszy w karierze wygrał Turniej Czterech Skoczni.

Po TCS Ahonen powiększył przewagę w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata nad drugim Martinem Schmittem. W Engelbergu był pierwszy i czwarty, w Zakopanem był drugi i pierwszy. Jego forma zaczęła słabnąć. W Sapporo był ósmy i siódmy, w Willingen szósty i czternasty. W Harrachovie na dużej skoczni odniósł jednak zwycięstwo (jak się później okazało ostatnie w sezonie).

Mistrzostwa Świata – 4. miejsce

• Janne Ahonen podczas mistrzostw świata w 1999 roku zajął trzykrotnie czwarte miejsce. 20 lutego 1999 na skoczni im. Paula Ausserleitnera w austriackim Bischofshofen razem z drużyną, następnego dnia na tej samej skoczni indywidualnie (był za Schmittem, Hannawaldem i Miyahirą) oraz 26 lutego na skoczni w Ramsau o punkcie konstrukcyjnym K-90 w konkursie indywidualnym (był za japończykami Funakim, Miyahirą i Haradą).

Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• Na skoczni Puijo był 18. W Lahti był czwarty, a w Trondheim 31. W Falun był ósmy, w Oslo piąty. Do Turnieju zaliczały się trzy konkursy (Lahti, Falun, Oslo). Suma łączna not za te trzy konkursy dała mu piąte miejsce. Fin pojechał do Planicy z żółtą koszulką lidera PŚ, którą utrzymywał prawie od początku sezonu, jednak jego przewaga na Schmittem była niewielka.

W Planicy odbyły się trzy konkursy. Już po pierwszym, w którym Ahonen uplasował się na piątym miejscu, został wyprzedzony w klasyfikacji generalnej przez Martina Schmitta. W kolejnych zawodach był ósmy i dziewiąty, co nie pozwoliło mu odzyskać prowadzenia w PŚ. W klasyfikacji generalnej zajął drugie miejsce z dorobkiem 1695 pkt.

1999/2000

Letnie Grand Prix – 4. miejsce

• 7 sierpnia 1999 na skoczni K-95 w Hinterzarten Ahonen stanął na drugim stopniu podium. W Courchevel był czwarty. Piąty był podczas zawodów w austriackim Stams. Na Okurayamie w Sapporo był drugi, natomiast w Hakubie był siódmy. W klasyfikacji łącznej zajął trzecie miejsce z dorobkiem 291 pkt. Przegrał ze Svenem Hannawaldem i Andreasem Goldbergerem.

Puchar Świata – 3. miejsce

Pierwsze konkursy dla Ahonena w nowym sezonie wypadły bardzo źle, w Kuopio zajął 37. i 66. miejsce. Tydzień później w Predazzo był 10., ale w kolejnym konkursie był znowu poza trzydziestką (33.). Za to później zwycięstwo w Villach i dwa drugie miejsca w Zakopanem ponownie kreowały go na faworyta do zwycięstwa w Turnieju Czterech Skoczni. Jednak tak się nie stało.

Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsce

• Fin zajmował miejsca odpowiednio: 6., 3., 3., 2., które dały mu drugie miejsce w klasyfikacji ogólnej. Przegrał tylko z Andreasem Widhölzlem.

Tradycyjnie od czterech lat stanął na podium w szwajcarskim Engelbergu (był drugi i trzeci). W konkursach w Sapporo zajmował miejsca: szóste i drugie, natomiast w Hakubie czwarte. W Willingen znowu był wśród trzech najlepszych – był drugi i trzeci.

Mistrzostwa Świata w lotach – 3. miejsce

• W lutym 2000 odbyły się Mistrzostwa Świata w lotach na skoczni Vikersundbakken w Vikersund. Mistrz Świata z Trondheim zdobył tam brązowy medal, przegrywając ze zwycięzcą Svenem Hannawaldem o 52,7 pkt.

W konkursach w Iron Mountain (26 i 27 lutego 2000) uplasował się na 19. i 9. miejscu. We wszystkich kolejnych zawodach do zakończenia sezonu stawał na podium.

Turniej Skandynawski – 2. miejsce

• W Lahti był pierwszy i drugi, w Trondheim i Oslo trzeci. Dobre występy pozwoliły mu po raz pierwszy w karierze stanąć na podium klasyfikacji końcowej Turnieju Skandynawskiego.

19 marca 2000 odbył się konkurs na największej skoczni świata. Ahonen zajął tam drugie miejsce. W klasyfikacji generalnej zajął miejsce trzecie, przegrał tylko z Martinem Schmittem i Andreasem Widhölzlem. Zdobył 1437 punktów.

2000/2001

Letnie Grand Prix – 1. miejsce

• LGP 2000 zostało zdominowane przez Ahonena. Wygrał pięć z ośmiu konkursów, w dwóch był drugi, w jednym był piąty. Łącznie zdobył 705 punktów.

Puchar Świata – 5. miejsce

W pierwszych trzech konkursach sezonu, które odbyły się w Kuopio, Ahonen zajął 17., 4., i 2. miejsce.

Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsce

• Na skoczni w Oberstdorfie zajął dziewiąte miejsce, w Ga-Pa był czwarty. W Innsbrucku i Bischofshofen był drugi, przegrał tylko z Adamem Małyszem. W klasyfikacji końcowej turnieju stracił do Polaka aż 104,4 pkt. Jest to największa w historii różnica między pierwszym, a drugim zawodnikiem Turnieju Czterech Skoczni.

Loty w czeskim Harrachovie ukończył na piątym oraz na drugim miejscu. W zawodach próby przedolimpijskiej w Park City zajął piątą lokatę. W konkursach w Japonii zajmował miejsca pod koniec pierwszej dziesiątki. W Willingen nie wystartował.

Mistrzostwa Świata – 3. i 6. miejsce

• Na skoczni K-116 Ahonen wywalczył brązowy medal, przegrał tylko z Martinem Schmittem i Adamem Małyszem. Na skoczni K-90 nie było już tak dobrze, zajął szóste miejsce. W obu konkursach drużynowych Finlandia wywalczyła srebro.

Po mistrzostwach świata odbyły się loty na mamuciej skoczni w Oberstdorfie. Ahonen zajął tam 10. oraz 46. miejsce.

Turniej Skandynawski – 36. miejsce

• Następnie wystąpił tylko w jednym z trzech konkursów turnieju, było to w Falun. Zajął tam 19. miejsce. Do konca sezonu już nie wystartował.

W generalnej klasyfikacji Pucharu Świata był piąty z dorobkiem 686 pkt.

2001/2002

Letnie Grand Prix – 16. miejsce

• 11 i 12 sierpnia 2001 na Adlerschanze w Hinterzarten zajął odpowiednio 24. i 6. miejsce. W Courchevel był trzeci a w Stams 19. W Hakubie i Sapporo nie wystąpił. Zdobył 119 pkt. do klasyfikacji generalnej.

Puchar Świata – 15. miejsce

W Kuopio, w pierwszym konkursie sezonu 2001/02 reprezentant Finlandii zajął 33. lokatę. W drugim konkursie w Kuopio oraz w zawodach w Titisee-Neustadt nie wystartował. Wystąpił dopiero w Villach, gdzie był dziewiętnasty. Konkursy w Engelbergu ukończył na 18. oraz na 11. miejscu. Nie wystartował w konkursach we włoskim Predazzo.

Turniej Czterech Skoczni – 26. miejsce

• W pierwszym konkursie 50. Turnieju Czterech Skoczni w niemieckim Oberstdorfie Ahonen zajął 12. miejsce, w Garmisch-Partenkirchen był szesnasty. Do konkursu w Innsbrucku nie zdołał się zakwalifikować. W Bischofshofen został sklasyfikowany na 16. miejscu.

W Willingen zajął ósme miejsce. Podczas pierwszych konkursów na nowo przebudowanej Wielkiej Krokwi w Zakopanem uplasował się na 34. oraz na 14. miejscu. W japońskich konkursach nie wystąpił.

Igrzyska olimpijskie – 4. i 9. miejsce

• 10 lutego 2002 w pierwszym indywidualnym konkursie igrzysk olimpijskich w Salt Lake City na skoczni K-90 Janne Ahonen znalazł się tuż za podium. Do zwycięzcy Simona Ammanna stracił 7,5 pkt, natomiast do medalu zabrakło mu 1,5 pkt. 13 lutego odbył się drugi indywidualny konkurs, tym razem na skoczni K-120. Ahonen był dziewiąty, a do zwycięzcy stracił prawie 40 pkt. 18 lutego odbył się konkurs drużynowy, w którym Finlandia zdobyła srebrny medal, przegrywając najmniejszą możliwą różnicą – 0,1 pkt z Niemcami.

Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• 1 marca 2002 w Lahti Ahonen zajął miejsce czwarte. 13 marca w Falun stanął po raz pierwszy w sezonie na podium (wspólnie ze Svenem Hannawaldem). Zawody w Trondheim ukończył na 5. pozycji, natomiast w Oslo na czwartej. W klasyfikacji końcowej Turnieju był piąty.

Mistrzostwa Świata w lotach – 24. miejsce

• 9 marca 2002 odbyły się zawody o tytuł najlepszego "lotnika". Na 24. miejscu był Ahonen, a do zwycięzcy Svena Hannawalda stracił aż 126,0 pkt.

Konkurs drużynowy, który odbył się w Planicy wygrali Finowie. Konkurs indywidualny zaplanowany na 24 marca 2002 został odwołany. Ahonen zajął piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ. Zdobył 356 pkt.

2002/2003

Letnie Grand Prix – 3. miejsce

• Rozpoczęcie współpracy z trenerem Tommim Nikunenem zaowocowało dobrymi startami Ahonena latem 2002. Trzy razy stanął na podium, we wszystkich konkursach zajmował miejsca wśród dziesięciu najlepszych. Zdobył 329 punktów i był trzeci, przegrał tylko z Andreasem Widhölzlem i Clintem Jonesem.

Puchar Świata – 4. miejsce

Janne Ahonen rozpoczął sezon od dwóch miejsc na podium w Kuusamo, zajął kolejno trzecie i drugie miejsce. W Trondheim był dziewiąty i czwarty. Jego występy w Titisee-Neustadt to czwarta i dziesiąta lokata. W Engelbergu 21 grudnia 2002 wygrał pierwsze zawody PŚ po ponad 2,5-rocznej przerwie. Dzień później był ósmy.

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• W pierwszym konkursie turnieju był trzeci. Konkurs w Garmisch-Partenkirchen ukończył na piątej pozycji, po upadku na 129 metrze. Na Bergisel odniósł drugie w sezonie (i piętnaste w karierze) zwycięstwo. W Bischofshofen był czwarty, ale nie przeszkodziło mu to w odniesieniu drugiego karierze zwycięstwa w Turnieju Czterech Skoczni. Pokonał drugiego Svena Hannawalda o 23,6 punktu.

Konkurs w Libercu był pierwszym w sezonie dla Fina, w którym wystartował lider klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Zawody te skończyły się dla niego szóstym miejscem. 18 stycznia 2003 w Zakopanem po raz pierwszy w sezonie zajął miejsce poza pierwszą dziesiątką – był dwudziesty. Dzień później był szósty. W japońskich konkursach w Hakubie i Sapporo zajmował miejsca: 6., 8. i 11. Na skoczni mamuciej w Tauplitz zajmował lokaty: 17. i 5. W niemieckim Willingen udało mu się zająć dziewiąte miejsce (stracił prowadzenie w Pucharze Świata na rzecz Hannawalda). Dzień później na tej samej skoczni był dwudziesty.

Mistrzostwa Świata – 35. miejsce

• Mistrzostwa świata na skoczni w Predazzo nie były dla Ahonena udane. W konkursie na K-120 zajął 35. miejsce po upadku na odjeździe. W konkursie na skoczni K-95 nie wystartował. Nieudane starty zrekompensował sobie zajmując pierwsze miejsce w drużynie.

Turniej Skandynawski – 17. miejsce

• 9 marca 2003 w Oslo wywalczył 19. miejsce. W Lahti był siedemnasty i dziewiętnasty. Dało mu to 17. lokatę w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego.

22 marca 2003 podczas zawodów w Planicy Ahonen po raz pierwszy w sezonie nie zmieścił się w pierwszej trzydziestce zawodów o Puchar Świata. Był 35. W ostatnich zawodach sezonu był 17. 1016 punktów dało mu czwartą lokatę w klasyfikacji generalnej, do podium zabrakło mu zaledwie 12 punktów.

2003/2004

Letnie Grand Prix – 18. miejsce

• Fin uczestniczył we wszystkich konkursach cyklu. W Hinterzarten zajął 14. miejsce, w Courchevel był dwunasty, w Predazzo miał czternasty rezultat, a w Innsbrucku był 33. 58 punktów, które zdobył w LGP 2003, dały mu 18. miejsce w klasyfikacji końcowej.

Puchar Świata – 1. miejsce

Pierwsze zawody sezonu, które odbyły się w Kuusamo Ahonen ukończył na 23. miejscu. Po pierwszej serii był drugi, jednak w drugiej serii skakał w bardzo niekorzystnych warunkach atmosferycznych i spadł na 23. miejsce. W drugim konkursie zajął miejsce szóste. W kolejnych trzech konkursach stawał na podium. W Trondheim był drugi, w Neustadt był trzeci, a w Engelbergu drugi.

Turniej Czterech Skoczni – 5. miejsce

• Zawody na Schattenbergschanze w Oberstdorfie ukończył na 13. miejscu. W Garmisch-Partenkirchen na Große Olympiaschanze był na czwartym miejscu. Na Bergisel w Innsbrucku oraz na skoczni im. Paula Ausserleitnera w Bischofshofen zajął trzecie lokaty. W klasyfikacji końcowej TCS nie udało mu się zająć miejsca na podium – był piąty.

10 i 11 stycznia 2004 odbyły się konkursy w Libercu. Ahonen zwyciężył w obydwóch i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Konkursy, które odbyły się w Zakopanem, ukończył na 6. i na 12. miejscu. 23 stycznia zajął drugie miejsce w konkursie na olimpijskiej skoczni w Hakubie. Dzień później w Sapporo był ponownie drugi, w kolejnych zawodach był trzeci. 7 lutego dobył się konkurs na największej skoczni w Niemczech im. Heiniego Klopfera, w którym Ahonen był drugi, przegrał tylko z Roarem Ljøkelsøyem. W Willingen zwyciężył po raz trzeci w sezonie.

Mistrzostwa Świata w lotach – 2. miejsce

• 20 i 21 lutego 2004 Ahonen rywalizował o indywidualny tytuł mistrzowski na Letalnicy w Planicy. Skoki na odległości 190, 225, 216,5 oraz 201,5 metra pozwoliły mu zdobyć srebro. Przegrał o 18 punktów ze zwycięzcą Roarem Ljøkelsøyem. 22 lutego w konkursie drużynowym reprezentacja Finlandii stanęła na drugim stopniu podium, przegrywając tylko z Norwegami.

28 lutego odbył się konkurs na skoczni w Park City, na której 2 lata wcześniej odbyły się igrzyska olimpijskie. Ahonen podczas tych zawodów uplasował się na czternastej pozycji. Po konkursie tym miał 198 punktów przewagi w klasyfikacji generalnej nad drugim zawodnikiem i pewnie "kroczył" po pierwszą w karierze kryształową kulę.

Turniej Skandynawski – 4. miejsce

• Turniej w 2004 roku rozgrywany był w Lahti, Kuopio, Lillehammer i Oslo. We wszystkich konkursach Fin zajął lokaty w czołowej dziesiątce. Był kolejno: trzeci, czwarty, siódmy i ósmy. Suma not za skoki w tych konkursach dała mu czwarte miejsce.

Janne Ahonen po raz pierwszy w karierze zdobył kryształową kulę. Zdobył 1316 punktów, zaledwie o 10 więcej niż Roar Ljøkelsøy. Była to najmniejsza różnica pomiędzy pierwszym, a drugim zawodnikiem w klasyfikacji Pucharu Świata na koniec sezonu, od sezonu 1993/1994, od kiedy to obowiązuje taka punktacja za konkurs PŚ.

2004/2005

Letnie Grand Prix – 31. miejsce

• Uczestniczył tylko w jednym konkursie latem. Było to w Innsbrucku, gdzie zajął szóstą lokatę.

Puchar Świata – 1. miejsce

Janne Ahonen zdominował pierwszą część sezonu 2004/05. Wygrał pierwsze cztery z rzędu konkursy (dwa w Kuusamo i dwa w Trondheim). Pierwszym, któremu udało się pokonać Ahonena był Adam Małysz, a miało to miejsce 11 grudnia 2004 w Harrachovie, Fin zajął wtedy drugie miejsce. Jednak w kolejnych sześciu konkursach ponownie Ahonen był bezkonkurencyjny.

Janne Ahonen podczas konkursu PŚ w Zakopanem w 2008 roku

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• 29 grudnia 2004 wygrał pierwszy konkurs 53. Turnieju Czterech Skoczni z przewagą prawie dziesięciu punktów nad drugim zawodnikiem. W noworocznym konkursie w Garmisch-Partenkirchen Ahonen znowu nie miał sobie równych, skoki na odległość 124 i 128 metrów były łącznie o 10 metrów dłuższe od skoków drugiego skoczka tych zawodów Thomasa Morgensterna, jednak z powodu niskich not za styl wygrał z przewagą "tylko" 6 punktów. W Innsbrucku ponownie wygrał, tym razem z przewagą 7 pkt. nad drugim w konkursie Adamem Małyszem. Finowi nie udało się powtórzyć wyczynu Hannawalda sprzed trzech lat, który jako jedyny wygrał wszystkie cztery konkursy turnieju. Przeszkodził mu w tym Martin Höllwarth, który był najlepszy w Bischofshofen, Ahonen w tym konkursie przegrał tylko z Austriakiem. Nie przeszkodziło mu to w trzecim w karierze zwycięstwie w całym turnieju, z przewagą prawie 50 pkt. nad Höllwarthem.

Wygrana, którą odniósł w Innsbrucku była szóstą z rzędu. W ten sposób ustanowił rekord w ilości zwycięstw w konkursach Pucharu Świata z rzędu, który później został wyrównany przez Matti Hautamäkiego, Thomasa Morgensterna i Gregora Schlierenzauera. 9 stycznia odbyły się zawody w Willingen, Ahonen ponownie był najlepszy. W drugiej serii konkursu pobił rekord skoczni. W zawodach na skoczni Kulm nie wystartował z powodu choroby. W pełni sił powrócił na konkursy w Titisee-Neustadt. W pierwszym z nich zwyciężył, ustanawiając rekord dwunastu zwycięstw w sezonie, natomiast w drugim po raz pierwszy w całym sezonie nie stanął na podium – był siódmy. 29 i 30 stycznia zajął czwarte i drugie miejsce na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Ahonen nie wystartował w konkursach w Sapporo, oraz w próbie przedolimpijskiej w Pragelato.

Mistrzostwa Świata – 1. i 3. miejsce

• 19 lutego 2005 Ahonen zdobył brązowy medal na skoczni K-90, przegrał tylko z Rokiem Benkovičem i Jakubem Jandą. Dzień później w rywalizacji zespołowej nie zdobył medalu, był czwarty. 25 lutego na skoczni K-120 zdobył po raz drugi w karierze tytuł mistrza świata. Srebrnego medalistę Roara Ljøkelsøya wyprzedził o 6 pkt. Następnego dnia odbył się konkurs o drużynowy tytuł mistrzowski, Finlandia zajęła w nim drugie miejsce.

Turniej Nordycki – 5. miejsce

• W konkursach Skandynawskich Fin nie stanął ani raz na podium. W Lahti zajął czwarte miejsce, na skoczni w Kuopio był dwunasty, zawody w Lillehammer ukończył na czwartym miejscu, natomiast na królewskiej skoczni w Oslo był osiemnasty. Turniej Nordycki ukończył na piątej pozycji z notą 1011,1 pkt., a do zwycięzcy turnieju Matti Hautamäkiego stracił aż 91,9 pkt.

19 marca 2005 w Planicy odbył się przedostatni konkurs sezonu. Ahonen był tam siedemnasty, mimo, że po pierwszej serii był dopiero trzydziesty po zakończonym upadkiem skoku na odległość 215 m. 20 marca w pierwszej konkursowej serii ustanowił swój rekord życiowy i rekord swojego kraju w długości skoku (233,5 m.), natomiast w drugiej oddał najdłuższy skok, jaki kiedykolwiek oddał człowiek – 240 metrów jednak zakończony upadkiem. Oddał najdłuższe skoki obu serii, ale z powodu upadku zajął 6. miejsce.

Ahonen zdobył w ciągu 28 konkursów sezonu, spośród których startował w 23, 1715 punktów i po raz drugi z rzędu odebrał kryształową kulę za Puchar Świata.

2005/2006

Letnie Grand Prix – 25. miejsce

• Fin wystąpił tylko w konkursie inaugurującym letnie starty w Hinterzarten. Zajął tam drugie miejsce, dzięki czemu zdobył 80 pkt. do generalnej klasyfikacji. Ostatecznie dało mu to 25. miejsce.

Puchar Świata – 2. miejsce

26 listopada 2005 odbyły się dwa konkursy w Kuusamo, w obydwóch Ahonen był drugi. Zdobył łącznie 160 pkt. i na następne zawody pojechał jako lider Pucharu Świata ex aequo z Robertem Kranjcem. Konkursy zaplanowane na 3 i 4 grudnia zostały przeniesione z Trondheim do Lillehammer. Zajął w nich piąte i szóste miejsce. Konkursy na dużej skoczni w Harrachovie ukończył dwukrotnie na podium, był trzeci oraz drugi. 18 grudnia konkurs w Engelbergu ukończył na czwartym miejscu.

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• Fin po konkursie w Oberstdorfie objął prowadzenie w Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszego dnia 2006 roku na skoczni w Garmisch-Partenkirchen przegrał tylko z Jakubem Jandą. W Innsbrucku był szósty i spadł na drugie miejsce TCS. Jednak wygrana w Bischofshofen sprawiła, że odrobił stratę do lidera Jakuba Jandy i uzyskał tę samą notę (1081,5 pkt.) po czterech konkursach, co Czech. Po raz pierwszy w historii Turniej Czterech Skoczni miał dwóch zwycięzców. Ahonen wygrywając po raz czwarty Turniej Czterech Skoczni wyrównał osiągnięcie Jensa Weißfloga.

Mistrzostwa Świata w lotach – 8. miejsce

• Nota 715,8 pkt. pozwoliła Finowi na uzyskanie ósmego miejsca w indywidualnych mistrzostwach świata w lotach na skoczni Kulm w Tauplitz. Do zwycięzcy stracił 72,8 pkt. W żadnej z prób nie osiągnął dwustu metrów. W konkursie drużynowym Ahonen zdobył srebrny medal razem z kolegami z drużyny (Tami Kiuru, Janne Happonen, Matti Hautamäki).

Podobnie jak większość zawodników ze światowej czołówki z powodu zbliżających się igrzysk, Ahonen nie wziął udziału w konkursach zaliczanych do klasyfikacji PŚ w japońskim Sapporo. 28 i 29 stycznia 2006 w Zakopanem był trzeci i drugi. W Willingen był szósty.

Igrzyska olimpijskie – 6. i 9. miejsce

• Dla Janne Ahonena były to czwarte w karierze igrzyska. Nie udało mu się zdobyć medalu na skoczni K-95. Skoczył 103,5 oraz 100 metrów, konkurs ukończył na szóstym miejscu, mimo, iż na półmetku był drugi. Na skoczni dużej został sklasyfikowany na dziewiątej pozycji, po skokach na odległość 123,5 i 128,5 m. Brak medalu w konkursach indywidualnych zrekompensował sobie zdobywając srebro w drużynie. Finlandia przegrała z Austrią tylko o 7,4 pkt.

Turniej Skandynawski – 24. miejsce

• W pierwszym konkursie na skoczni w Lahti zajął 20. miejsce. W drugim konkursie turnieju, w Kuopio nie wystartował. W norweskich konkursach (Lillehammer i Oslo) był 25. i 12. W klasyfikacji generalnej Turnieju Nordyckiego zajął 24. miejsce.

18 marca 2006 w Planicy oddał skoki na odległości 209 i 212,5 m. Dały mu one jedenaste miejsce. W ostatnich zawodach sezonu 2005/06 uplasował się na ostatnim miejscu w pierwszej dziesiątce, po skokach na odległość 204 i 217,5 m. Nie udało mu się odnieść trzeciego zwycięstwa w klasyfikacji generalnej z rzędu. Wywalczył drugie miejsce z dorobkiem 1024 pkt., przegrał z Jakubem Jandą o 127 pkt.

2006/2007

Letnie Grand Prix – 31. miejsce

• Ahonen brał udział tylko w dwóch ostatnich konkursach LGP w 2006 roku. Miało to miejsce w Klingenthal, gdzie był jedenasty i w Oberhofie, gdzie był trzeci.

Puchar Świata – 8. miejsce

Pierwszy konkurs sezonu w Kuusamo Ahonen ukończył na 55. miejscu. Podobnie jak przed rokiem konkursy z Trondheim zostały przeniesione do Lillehammer i Fin zajął tam 6. i 7. miejsce. W szwajcarskim Engelbergu zajął 21. i 14. pozycję.

Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce

• 30 grudnia 2006 w konkursie inaugurującym 55. Turniej Czterech Skoczni uplasował się na miejscu siódmym. Składające się z jednej serii zawody w Garmisch-Partenkirchen ukończył na 16. pozycji. Na Bergisel zajął piąte miejsce. W Bischofshofen był jedenasty. Zwycięzca dwóch poprzednich TCS uplasował się w sezonie 2006/07 na 8. miejscu.

13 stycznia 2007 konkurs na mamuciej skoczni w Vikersund zakończył tuż za podium – na miejscu czwartym. Tydzień później w jednoseryjnym konkursie w Zakopanem zajął 25. lokatę. 27 i 28 stycznia odbyły się konkursy na Schattenbergschanze w Oberstdorfie. Fin zajął w nich dwukrotnie ósme miejsce. Aby lepiej przygotować się do zbliżających się mistrzostw świata, nie wystartował w konkursach w Neustadt, Klingenthal oraz w Willingen.

Mistrzostwa Świata – 6. i 14. miejsce

• Zdobywca złotego medalu na skoczni dużej w Oberstdorfie nie zdołał obronić tytułu w Sapporo. Zajął szóste miejsce, przegrywając z Simonem Ammannem, Harrim Ollim, Roarem Ljøkelsøyem, Adamem Małyszem i Thomasem Morgensternem. W rywalizacji zespołowej zajął czwarte miejsce, przegrywając z Austriakami, Norwegami oraz gospodarzami Japończykami. 3 marca na Miyanomori odbył się drugi konkurs w ramach mistrzostw, w którym był czternasty, po skokach na odległość 93,5 i 90,5 metra.

Turniej Skandynawski – 4. miejsce

• Konkursy w Kuopio i w Lahti ukończył na ósmych miejscach. W konkursach w Oslo był dwukrotnie dziesiąty. Ostatecznie turniej ukończył na czwartym miejscu. Przegrał z Adamem Małyszem, Andreasem Koflerem i Simonem Ammannem.

W dniach 23-25 marca 2007 odbyły się trzy indywidualne konkursy PŚ w Planicy. Ahonen zajął w nich 7., 9. i 17. miejsce. Zdobył 539 punktów do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, co dało mu ósme miejsce. Ani raz nie stanął na podium, co ostatnio zdarzyło mu się 14 lat wcześniej w debiutanckim sezonie 1992/1993.

2007/2008

Letnie Grand Prix – 26. miejsce

• Fin wystąpił w czterech pierwszych konkursach Letniego Grand Prix. Zajął w nich miejsca: 10., 10., 8. i 36. W klasyfikacji generalnej LGP 2007 zajął 26. miejsce, natomiast w Turnieju Czterech Narodów zajął 13. lokatę.

Puchar Świata – 3. miejsce

1 grudnia 2007 w Kuusamo odbył się pierwszy konkurs nowego sezonu, czternaste miejsce zajął w nim Janne Ahonen. Rywalizację w konkursach w norweskim Trondheim ukończył na czwartym oraz siódmym miejscu. Na normalnej skoczni w Villach po raz pierwszy od prawie dwóch lat stanął na podium Pucharu Świata, zajął drugie i trzecie miejsce. W zawodach na Gross-Titlis-Schanze uplasował się na 16. i 15. miejscu.

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• 30 grudnia 2007 zajął trzecie miejsce. 1 stycznia 2008 na nowo wybudowanej Große Olympiaschanze był drugi, przegrywając tylko z Gregorem Schlierenzauerem. W konkursie tym po raz setny stanął na podium zawodów o Puchar Świata. Trzeci konkurs turnieju wyjątkowo nie odbył się w Innsbrucku, lecz został przeniesiony do Bischofshofen. Oba konkursy na skoczni im. Paula Ausserleitnera zakończyły się zwycięstwem Ahonena i piątym zwycięstwem w całym Turnieju Czterech Skoczni.

W zawodach, które 12 stycznia 2008 odbyły się we włoskim Predazzo Fin był piąty. Dzień później zajął czwartą pozycję. 20 stycznia na mamucie w Harrachovie odniósł swoją 35. wygraną w Pucharze Świata. W Zakopanem był trzynasty i szesnasty. 8 i 9 lutego na skoczni Ještěd w Libercu zajął odpowiednio 4. i 5. miejsce. W Willingen udało mu się wskoczyć na 9. miejsce.

Mistrzostwa Świata w lotach – 3. miejsce

• 22 i 23 lutego 2008 zostały rozegrane mistrzostwa świata na skoczni mamuciej w niemieckim Oberstdorfie. Ahonen skakał równo: 210,5 , 206,5 , 209,0 i 208,5 metra. Za skoki te uzyskał notę łączną 811,9 pkt. Po raz czwarty w karierze zdobył indywidualnie medal na MŚwL. Przegrał tylko z Gregorem Schlierenzauerem oraz Martinem Kochem. Drużynowo też zdobył medal, tym razem srebrny.

Turniej Skandynawski – 4. miejsce

• Pierwszy konkurs odbył się w Kuopio zamiast w Lahti i Ahonen zajął tam dziewiątą lokatę. 4 marca również w Kuopio odniósł czwarte zwycięstwo w sezonie, dzięki skokom 122,5 i 126 m. W zawodach na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer był czwarty. Na Holmenkollbakken w Oslo był czternasty. Rywalizację w Turnieju Nordyckim podobnie jak przed rokiem ukończył tuż za podium.

14 marca 2008 w Planicy po raz sto piąty w karierze stanął na podium PŚ. Zajął drugie miejsce po skokach 212,5 i 221,5 m. Przegrał wyłącznie z Gregorem Schlierenzauerem. Dzień później był piąty. Przez cały sezon zdobył 1291 punktów PŚ i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej (po raz ósmy w karierze na podium). Przegrał o 503 pkt. z Thomasem Morgensternem i o 270 z Gregorem Schlierenzauerem.

26 marca 2008 na konferencji prasowej ogłosił zakończenie kariery.

Konkurs pożegnalny

9 lipca 2008 w Lahti odbył się pożegnalny konkurs z udziałem Janne Ahonena. Na liście zaproszonych znaleźli się:

Skoczkowie

• Pasi Ahonen
• Andreas Goldberger
• Janne Happonen
• Matti Hautamäki
• Ville Kantee
• Noriaki Kasai
• Tami Kiuru
• Andreas Küttel
• Ville Larinto
• Veli-Matti Lindström
• Roar Ljøkelsøy
• Adam Małysz
• Thomas Morgenstern
• Bjørn Einar Romøren
• Martin Schmitt
• Georg Späth
• Andreas Widhölzl
• Kimmo Yliriesto

Sędziowie

• Mika Kojonkoski
• Hannu Lepistö
• Tommi Nikunen
• Käri Pātāri
• Kari Ylianttila

Ahonen wygrał, na drugim miejscu uplasował się Adam Małysz, a trzeci był Georg Späth. Po skoku Ahonena skoczkowie utworzyli dla niego szpaler z nart, pod którym przejechał.

2009/2010

Puchar Świata - 11. miejsce

Po ponad półtorarocznej przerwie Ahonen powrócił do skakania w Pucharze Świata 28 listopada 2009 w konkursie w Kuusamo. Zajął tam dopiero 34. miejsce. 5 grudnia 2009 w Lillehammer zajął miejsce dziewiąte. Dzień później nie wystąpił z powodu choroby. 18 grudnia w zawodach we szwajcarskim Engelbergu zajął 16. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni był trzynasty. W jednoseryjnym konkursie, który odbył się 20 grudnia, zamknął pierwszą dziesiątkę. Ahonen w drugiej serii został zdyskwalifikowany za nieprawidłowy kombinezon, jednak chwilę po jego skoku drugą serię odwołano, a za oficjalne wyniki przyjęto rezultaty serii pierwszej.

Turniej Czterech Skoczni - 2. miejsce

• W pierwszym konkursie 58. Turnieju Czterech Skoczni stanął na drugim stopniu podium przegrywając jedynie z Austriakiem Andreasem Koflerem. 1 stycznia 2010 na skoczni Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen uplasował się na szóstej pozycji. Ze zwycięzcą konkursu Gregorem Schlierenzauerem przegrał o 18,5 pkt. Zawody na Bergisel w Innsbrucku ukończył na trzecim stopniu podium, za Gregorem Schlierenzauerem i Simonem Ammannem. Podobnie jak w Oberstdorfie w ostatnim konkursie turnieju, który odbył się w Bischofshofen Fin był drugi, przegrywając o 0,7 pkt. z Thomasem Morgensternem. Ostatecznie zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni. Wyprzedził go jedynie Andreas Kofler.

9 stycznia 2010 w zawodach na mamuciej skoczni Kulm Finowi udało się zająć 9. lokatę. Dzień później nie udało mu się wejść do pierwszej dziesiątki konkursu, był dwunasty. 16 i 17 stycznia nie wystartował w konkursach w japońskim Sapporo. 22 i 23 stycznia dwukrotnie uplasował się na miejscach w czołowej dziesiątce, był odpowiednio siódmy i dziewiąty. 31 stycznia 2010 wziął udział w zawodach na mamuciej skoczni im. Heiniego Klopfera, w których po skokach na 190 i 190,5 m. zajął 11. pozycję. W klasyfikacji generalnej lotów narciarskich zajął 10. miejsce. Reprezentant Finlandii nie wystąpił w konkursach w Klingenthal oraz Willingen.

Igrzyska olimpijskie - 4. i 31. miejsce

• Janne Ahonen w konkursie olimpijskim na skoczni normalnej (HS-106) po raz trzeci w karierze uplasował się na czwartej pozycji po skokach na odległość 102 i 104m. Przegrał z Simonem Ammannem, Adamem Małyszem oraz Gregorem Schlierenzauerem. W konkursie na dużej skoczni, który został rozegrany 20 lutego 2010, Fin skoczył 125 metrów, co dało mu 16. miejsce po pierwszej serii. Zrezygnował z udziału w serii finałowej z powodu urazu jakiego doznał podczas upadku w serii próbnej. Z tego samego powodu nie wystartował w rywalizacji zespołowej. Bez Ahonena w składzie Finlandia zajęła czwarte miejsce.

Turniej Skandynawski - 51. miejsce

27. miejsce zajął w rywalizacji o Puchar Świata na skoczni w Lahti 7 marca 2010. Oddał skoki na odległość 115 i 113 metrów, za które uzyskał 212,9 pkt. W kolejnych konkursach turnieju nie wziął udziału, w związku z czym zajął 51. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Mistrzostwa Świata w lotach - 27. miejsce

Na mistrzostwach świata w lotach w Planicy, które odbyły się 19-20 marca 2010 Ahonen uplasował się na 27. pozycji. Pierwszego dnia oddawał skoki na odległość 182 i 189,5 m, natomiast drugiego dwukrotnie na 197 m. Zgromadził 701,1 pkt. i do zdobywcy złotego medalu Simona Ammanna stracił ponad 200 pkt.

2010/2011

Puchar Świata - 44. miejsce

Janne Ahonen rozpoczął sezon nie zakwalifikowaniem się do konkursu podczas kwalifikacji w Kuusamo. Do konkursu w Kuopio zakwalifikował się skokiem na 111.0 m. W konkursie skoczył 112.5 m i zajął 35. miejsce. Nie wystąpił w konkursach w norweskim Lillehammer. W kwalifikacjach w Engelbergu zapewnił sobie awans do konkursu 27. miejscem. Punktował tam dwukrotnie - raz zajął 24., następnie 34., po czym 20. pozycję. Po TCS następnymi zawodami w jakich brał udział były te w Zakopanem, gdzie nie punktował zajmując 35., 39. i 47. miejsce. Nie zakwalifikował się do zawodów w Vikersund.

5 marca ogłosił po raz drugi zakończenie kariery. 13 marca 2011 oddał swój ostatni skok w karierze w rodzinnym Lahti, zajął 34. miejsce w konkursie, skacząc 117.0 m i zdobywając 109 punktów. Najlepsze miejsce jakie zajął w sezonie to 5 podczas noworocznego konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Ga-Pa, zaliczanego do Pucharu Świata. Ogółem wystartował w dwunastu konkursach, punktował w czterech, raz udało mu się znaleźć w pierwszej dziesiątce.

Turniej Czterech Skoczni - 24. miejsce

W pierwszym z konkursów 59. Turnieju Czterech Skoczni, w Oberstdorfie znalazł się w parze z Manuelem Fettnerem. Przegrał z nim rywalizację, skacząc 119,5 m, jednak zakwalifikował się do drugiej serii jako lucky loser. Tam skoczył 110,5 m i zajął 31. pozycję. W Garmisch-Partenkirchen został zestawiony w parę z Andreasem Wankiem. Rozegrana została tylko jedna seria, w trakcie której skoczył 134 m i zajął 5 miejsce. W Innsbrucku jego konkurentem był Anders Bardal, który skoczył 122 m i pokonał Ahonena, który oddał skok 118,5 m. Janne znalazł się na 31. miejscu. W Bischofshofen zakwalifikował się do drugiej serii jako lucky loser, gdyż pokonał go zestawiony z nim w parę Martin Schmitt. Ahonen zajął 20. miejsce przy skokach 121,5 m i 125,5 m. W klasyfikacji generalnej turnieju Ahonen zajął 24 miejsce.

Mistrzostwa Świata – 20. i 30. miejsce

• Na Mistrzostwach Świata w Oslo Fin zdobył 20. miejsce na skoczni K-95 Midtstubakken. W pierwszej serii skoczył 96.0 m i zajął 13 miejsce po pierwszej serii. W drugiej skoczył 94.0 m i zajął 20. miejsce.

Na skoczni K-120 Holmenkollbakken oddał skoki 121.0 m i 115.0 m zajmując 30. miejsce

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów

Turniej	2011	2010	2009	2008	2007	2006	2005	2004	2003	2002	2001	2000	1999	1998	1997	1996	1995	1994
Puchar Świata	44	11	-	3	8	2	1	1	4	15	5	3	2	9	8	3	3	10
Puchar Świata w lotach	48	10	-	1	7	10	22	2	16	X	6	2	6	11	7	2	5	12
Turniej Czterech Skoczni	24	2	-	1	8	1	1	5	1	26	2	2	1	3	18	6	3	16
Turniej Nordycki	X	51	-	4	4	24	5	4	17	5	36	2	5	9	4	X	X	X
Letnie Grand Prix	-	-	-	-	26	31	25	31	18	3	16	1	3	4	-	5	5	12
Turniej Czterech Narodów	-	60	-	-	13	-	X	X	X	X	X	X	X	X	X	X	X	X

Osiągnięcia

Igrzyska Olimpijskie

• Indywidualnie
  • 1994 Lillehammer – 25. miejsce (K-120), 37. miejsce (K-90)
  • 1998 Nagano/Hakuba – 4. miejsce (K-90), 37. miejsce (K-120)
  • 2002 Salt Lake City/Park City – 4. miejsce (K-90), 9. miejsce (K-120)
  • 2006 Turyn/Pragelato – 6. miejsce (K-95), 9. miejsce (K-125)
  • 2010 Vancouver/Whistler – 4. miejsce (K-95), 31. miejsce (K-125)

• Drużynowo
  • 1994 Lillehammer – 5. miejsce
  • 1998 Nagano/Hakuba – 5. miejsce
  • 2002 Salt Lake City/Park City – srebrny medal
  • 2006 Turyn/Pragelato – srebrny medal

Starty J. Ahonena na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
25.	20 lutego	1994	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	b.d.	ind.	108,5 m	99,5 m	163,4 pkt	111,1 pkt	Jens Weißflog
5.	23 lutego	1994	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	b.d.	druż.	119,5 m	111,0 m	889,5 pkt (214,9 pkt)	80,6 pkt	Niemcy
37.	25 lutego	1994	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-90	b.d.	ind.	88,0 m	73,0 m	186,0 pkt	96,0 pkt	Espen Bredesen
4.	11 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-90	HS-98	ind.	86,5 m	91,5 m	231,5 pkt	3,0 pkt	Jani Soininen
37.	15 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	ind.	106,0 m	—	91,3 pkt	181,0 pkt	Kazuyoshi Funaki
5.	17 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	druż.	101,0 m	128,0 m	833,9 pkt (213,2 pkt)	99,1 pkt	Japonia
4.	10 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-90	HS-100	ind.	95,5 m	98,0 m	261,5 pkt	7,5 pkt	Simon Ammann
9.	13 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-120	HS-134	ind.	124,0 m	123,5 m	241,5 pkt	39,9 pkt	Simon Ammann
2.	18 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-120	HS-134	druż.	129,0 m	125,5 m	974,0 pkt (260,6 pkt)	0,1 pkt	Niemcy
6.	12 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-95	HS-106	ind.	103,5 m	100,0 m	261,5 pkt	5,0 pkt	Lars Bystøl
9.	18 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	ind.	123,5 m	128,5 m	234,1 pkt	42,8 pkt	Thomas Morgenstern
2.	20 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	druż.	129,0 m	132,0 m	976,6 pkt (251,8 pkt)	7,4 pkt	Austria
4.	13 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-95	HS-106	indywid.	102,0 m	104,0 m	263,0 pkt	13,5 pkt	Simon Ammann
31.	20 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	indywid.	125,0 m	DNS	111,0 pkt	173,6 pkt	Simon Ammann

Mistrzostwa Świata

• Indywidualnie
  • 1993 Falun – 31. miejsce (K-115)
  • 1995 Thunder Bay – 9. miejsce (K-90), 9. miejsce (K-120)
  • 1997 Trondheim – złoty medal (K-90), 8. miejsce (K-120)
  • 1999 Ramsau – 4. miejsce (K-120), 4. miejsce (K-90)
  • 2001 Lahti – brązowy medal (K-116), 6. miejsce (K-90)
  • 2003 Val di Fiemme/Predazzo – 35. miejsce (K-120)
  • 2005 Oberstdorf – brązowy medal (K-90), złoty medal (K-120)
  • 2007 Sapporo – 6. miejsce (K-120), 14. miejsce (K-90)
  • 2011 Oslo – 20. miejsce (K-95), 30.miejsce (K-120)

• Drużynowo
  • 1993 Falun – 6. miejsce
  • 1995 Thunder Bay – złoty medal
  • 1997 Trondheim – złoty medal
  • 1999 Ramsau – 4. miejsce
  • 2001 Lahti – srebrny medal (K-116), srebrny medal (K-90)
  • 2003 Val di Fiemme/Predazzo – złoty medal
  • 2005 Oberstdorf – 4. miejsce (K-90), srebrny medal (K-120)
  • 2007 Sapporo – 4. miejsce
  • 2011 Oslo – 8. miejsce, 7. miejsce

Starty J. Ahonena na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
31.	21 lutego	1993	Falun	Lugnet	K-115	HS-124	ind.	103,0 m	76,0 m	131,1 pkt	110,3 pkt	Espen Bredesen
6.	23 lutego	1993	Falun	Lugnet	K-115	HS-124	druż.	93,0 m	94,0 m	696,7 pkt (145,8 pkt)	124,8 pkt	Norwegia
9.	12 marca	1995	Thunder Bay	Normal Thunder	K-90	b.d.	ind.	86,5 m	87,0 m	219,5 pkt	46,5 pkt	Takanobu Okabe
1.	16 marca	1995	Thunder Bay	Big Thunder	K-120	b.d.	druż.	123,5 m	121,5 m	889,0 pkt (244,5 pkt)	—	—
9.	18 marca	1995	Thunder Bay	Big Thunder	K-120	b.d.	ind.	108,5 m	118,0 m	208,2 pkt	64,4 pkt	Tommy Ingebrigtsen
1.	22 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-90	b.d.	ind.	95,0 m	98,5 m	263,5 pkt	—	—
1.	27 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	druż.	114,5 m	123,0 m	955,3 pkt (231,0 pkt)	—	—
36.	1 marca	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	ind.	111,5 m	126,5 m	231,9 pkt	20,2 pkt	Masahiko Harada
4.	21 lutego	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	HS-140	ind.	123,5 m	126,0 m	254,1 pkt	9,3 pkt	Martin Schmitt
4.	23 lutego	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	HS-140	druż.	123,0 m	110,5 m	855,7 pkt (220,3 pkt)	133,2 pkt	Niemcy
4.	26 lutego	1999	Ramsau	Mattenschanze	K-90	HS-98	ind.	94,0 m	93,0 m	249,0 pkt	6,0 pkt	Kazuyoshi Funaki
3.	19 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	ind.	124,5 m	125,5 m	267,4 pkt	8,9 pkt	Martin Schmitt
2.	21 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	druż.	112,5 m	126,0 m	900,2 pkt (245,2 pkt)	39,6 pkt	Niemcy
6.	23 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	ind.	86,0 m	87,5 m	216,5 pkt	29,5 pkt	Adam Małysz
2.	25 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	druż.	90,0 m	93,0 m	951,5 pkt (240,5 pkt)	2,0 pkt	Austria
35.	22 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	ind.	120,0 m	—	93,5 pkt	195,5 pkt	Adam Małysz
1.	23 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	druż.	118,5 m	124,0 m	1046,6 pkt (236,5 pkt)	—	—
3.	19 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	ind.	97,0 m	92,0 m	249,0 pkt	7,0 pkt	Rok Benkovič
4.	20 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	druż.	95,0 m	97,0 m	928,0 pkt (254,5 pkt)	42,5 pkt	Austria
1.	25 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	ind.	141,5 m	142,5 m	313,2 pkt	—	—
2.	26 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	druż.	129,5 m	142,5 m	1122,9 pkt (282,1 pkt)	14,4 pkt	Austria
6.	24 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	ind.	123,0 m	130,0 m	249,9 pkt	16,2 pkt	Simon Ammann
4.	25 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	druż.	124,0 m	119,0 m	869,8 pkt (231,4 pkt)	130,4 pkt	Austria
14.	3 marca	2007	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	ind.	93,5 m	90,5 m	236,0 pkt	41,0 pkt	Adam Małysz
20.	26 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	indywid.	96,0 m	94,0 m	223,0 pkt	46,2 pkt	Thomas Morgenstern
8.	27 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	druż.	100,0 m	94,5 m	900,5 pkt (221,1 pkt)	125,0 pkt	Austria
30.	3 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	indywid.	121,0 m	115,0 m	209,1 pkt	78,4 pkt	Gregor Schlierenzauer
7.	5 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	druż.	117,5 m	-	408,3 pkt (102,1 pkt)	91,7 pkt	Austria

Mistrzostwa świata w lotach

• Indywidualnie
  • 1994 Planica – 12. miejsce
  • 1996 Tauplitz – srebrny medal
  • 1998 Oberstdorf – 8. miejsce
  • 2000 Vikersund – brązowy medal
  • 2002 Harrachov – 24. miejsce
  • 2004 Planica – srebrny medal
  • 2006 Tauplitz – 8. miejsce
  • 2008 Oberstdorf – brązowy medal
  • 2010 Planica – 27. miejsce
• Drużynowo
  • 2004 Planica – srebrny medal
  • 2006 Tauplitz – srebrny medal
  • 2008 Oberstdorf – srebrny medal

Starty J. Ahonena na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Skok 3	Skok 4	Nota	Strata	Zwycięzca
12.	20 marca	1994	Planica	Velikanka	K-185	b.d.	ind.	120,0 m	159,0 m	—	—	228,8 pkt	122,5 pkt	Jaroslav Sakala
2.	10-11 lutego	1996	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-203	ind.	179,0 m	191,0 m	192,0 m	194,0 m	734,2 pkt	3,9 pkt	Andreas Goldberger
8.	24 stycznia	1998	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	b.d.	ind.	187,0 m	177,5 m	191,0 m	183,5 m	702,8 pkt	63,6 pkt	Kazuyoshi Funaki
3.	12-14 lutego	2000	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	HS-207	ind.	147,5 m	180,5 m	190,0 m	—	484,1 pkt	52,7 pkt	Sven Hannawald
24.	9-10 marca	2002	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	ind.	160,0 m	151,5 m	—	—	270,3 pkt	126,0 pkt	Sven Hannawald
2.	20-21 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	HS-215	ind.	190,0 m	225,0 m	216,5 m	201,5 m	814,1 pkt	18,0 pkt	Roar Ljøkelsøy
2.	22 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	HS-215	druż.	211,5 m		217,5 m		1704,1 pkt (422,3 pkt)	7,7 pkt	Norwegia
8.	13-14 stycznia	2006	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-203	ind.	192,5 m	197,0 m	167,0 m	195,0 m	715,8 pkt	72,2 pkt	Roar Ljøkelsøy
2.	15 stycznia	2006	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-203	druż.	196,0 m		193,5 m		1477,2 pkt (377,4 pkt)	20,7 pkt	Norwegia
3.	22-23 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	ind.	210,5 m	206,5 m	209,0 m	208,5 m	811,9 pkt	23,5 pkt	Gregor Schlierenzauer
2.	24 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	druż.	195,5 m		194,0 m		1477,0 pkt (372,4 pkt)	76,3 pkt	Austria
27.	19-20 lutego	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	ind.	182,0 m	189,5 m	197,0 m	197,0 m	701,1 pkt	234,7 pkt	Simon Ammann

Mistrzostwa Świata Juniorów

• Indywidualnie
  • 1993 Harrachov – złoty medal
  • 1994 Breitenwang – złoty medal
• Drużynowo
  • 1993 Harrachov – złoty medal
  • 1994 Breitenwang – złoty medal

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Janne Ahonen w całej swojej karierze tylko dwa razy zakończył sezon poza czołową "15". Aż 8 raz stał na podium w klasyfikacji generalnej, dwukrotnie w tej klasyfikacji zwyciężał.

Sezon	Miejsce
1992/1993	50.
1993/1994	10.
1994/1995	3.
1995/1996	3.
1996/1997	8.
1997/1998	9.
1998/1999	2.
1999/2000	3.
2000/2001	5.
2001/2002	15.
2002/2003	4.
2003/2004	1.
2004/2005	1.
2005/2006	2.
2006/2007	8.
2007/2008	3.
2009/2010	11.
2010/2011	44.

Zwycięstwa w konkursach

Ahonen mając na koncie 36 zwycięstw jest trzecim zawodnikiem w historii pod względem liczby zwycięstw w konkursach PŚ. Więcej wygranych ma Matti Nykänen (46) oraz Adam Małysz (39). Jako jedyny w historii pięciokrotnie wygrywał zawody PŚ w Engelbergu.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Przypisy
1.	19 grudnia	1993	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	120,5 m	-	113,4 pkt	–
2.	1 stycznia	1995	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	b.d.	114,0 m	112,0 m	247,6 pkt	* TCS 1994/1995
3.	3 grudnia	1995	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	HS-134	123,0 m	131,0 m	257,7 pkt	–
4.	10 stycznia	1996	Tauplitz	Kulm	K-180	b.d.	179,0 m	191,5 m	357,0 pkt	* Pierwszy dzień Mistrzostw Świata w Lotach
5.	7 marca	1998	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	125,0 m	121,0 m	259,7 pkt	* Turniej Nordycki 1998
6.	6 grudnia	1998	Chamonix	Le Mont	K-95	HS-102	98,0 m	97,5 m	248,0 pkt	–
7.	19 grudnia	1998	Harrachov	Čerťák	K-120	b.d.	109,0 m	132,0 m	235,3 pkt	–
8.	20 grudnia	1998	Harrachov	Čerťák	K-120	b.d.	126,0 m	126,5 m	252,5 pkt	–
9.	9 stycznia	1999	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	126,5 m	127,0 m	255,3 pkt	–
10.	17 stycznia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	b.d.	119,0 m	128,5 m	258,4 pkt	–
11.	7 lutego	1999	Harrachov	Čerťák	K-120	b.d.	118,5 m	123,0 m	233,7 pkt	–
12.	12 grudnia	1999	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	94,0 m	94,0 m	251,0 pkt	–
13.	4 marca	2000	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	91,0 m	98,5 m	254,5 pkt	* Turniej Nordycki 2000
14.	21 grudnia	2002	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	128,0 m	132,0 m	271,5 pkt	–
15.	4 stycznia	2003	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-134	122,0 m	115,5 m	227,5 pkt	* 51. Turniej Czterech Skoczni
16.	10 stycznia	2004	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	127,0 m	-	128,6 pkt	–
17.	11 stycznia	2004	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	139,0 m	-	147,2 pkt	–
18.	14 lutego	2004	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	132,5 m	133,5 m	242,8 pkt	–
19.	27 listopada	2004	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	144,5 m	142,0 m	318,7 pkt	–
20.	28 listopada	2004	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	143,0 m	143,0 m	308,3 pkt	–
21.	4 grudnia	2004	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	132,0 m	135,5 m	281,5 pkt	–
22.	5 grudnia	2004	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	123,0 m	124,5 m	246,5 pkt	–
23.	12 grudnia	2004	Harrachov	Čerťák	K-120	HS-142	140,0 m	141,0 m	288,8 pkt	–
24.	18 grudnia	2004	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	141,0 m	137,5 m	279,3 pkt	–
25.	19 grudnia	2004	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	134,0 m	135,0 m	260,7 pkt	–
26.	29 grudnia	2004	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	127,5 m	133,5 m	268,4 pkt	* 53. Turniej Czterech Skoczni
27.	1 stycznia	2005	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	HS-125	124,0 m	128,0 m	260,1 pkt	* 53. Turniej Czterech Skoczni
28.	3 stycznia	2005	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-134	128,5 m	120,0 m	243,8 pkt	* 53. Turniej Czterech Skoczni
29.	9 stycznia	2005	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	135,0 m	152,0 m	279,1 pkt	–
30.	9 stycznia	2005	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	142,0 m	138,0 m	283,5 pkt	–
31.	29 grudnia	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	130,5 m	130,0 m	270,9 pkt	* 54. Turniej Czterech Skoczni
32.	6 stycznia	2006	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	141,0 m	141,5 m	293,0 pkt	* 54. Turniej Czterech Skoczni
33.	5 stycznia	2008	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	139,5 m	138,0 m	282,5 pkt	* 56. Turniej Czterech Skoczni
34.	6 stycznia	2008	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	126,0 m	136,0 m	251,6 pkt	* 56. Turniej Czterech Skoczni
35.	20 stycznia	2008	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	199,5 m	-	187,9 pkt	* Loty 2007/2008
36.	4 marca	2008	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	122,5 m	126,0 m	248,3 pkt	* Turniej Nordycki 2008

Miejsca na podium

Sezon PŚ	1. miejsce	2. miejsce	3. miejsce	razem
1992/1993	-	-	-	-
1993/1994	1	-	-	1
1994/1995	1	2	3	6
1995/1996	2	2	2	6
1996/1997	-	1	-	1
1997/1998	1	1	4	6
1998/1999	6	7	-	13
1999/2000	2	8	6	16
2000/2001	-	4	-	4
2001/2002	-	-	1	1
2002/2003	2	1	2	5
2003/2004	3	5	5	13
2004/2005	12	3	-	15
2005/2006	2	5	2	9
2006/2007	-	-	-	-
2007/2008	4	3	2	9
2009/2010	-	2	1	3
2010/2011	-	-	-	-
suma	36	44	28	108

Miejsca na podium chronologicznie

Ahonen 108 razy stał na podium konkursów PŚ, co jest bezapelacyjnym rekordem. Drugi w klasyfikacji Adam Małysz stawał na podium "tylko" 92 razy. Ahonen aż dwunastokrotnie zajmował miejsca na podium w Engelbergu.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	19 grudnia	1993	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	120,5 m	-	113,4 pkt	1.	-	-
2.	10 grudnia	1994	Planica	Srednija Velikanka	K-92	b.d.	92,0 m	93,0 m	233,0 pkt	3.	10,0 pkt	Kazuyoshi Funaki
3.	1 stycznia	1995	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	b.d.	114,0 m	112,0 m	247,6 pkt	1.	-	-
4.	14 stycznia	1995	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	116,0 m	117,5 m	216,3 pkt	2.	2,9 pkt	Roberto Cecon
5.	15 stycznia	1995	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	123,5 m	124,0 m	252,0 pkt	3.	6,2 pkt	Roberto Cecon
6.	21 stycznia	1995	Sapporo	Miyanomori	K-90	b.d.	87,0 m	96,0 m	241,5 pkt	2.	4,0 pkt	Andreas Goldberger
7.	22 stycznia	1995	Sapporo	Ōkurayama	K-115	b.d.	108,0 m	106,5 m	206,1 pkt	3.	8,6 pkt	Nicolas Dessum
8.	3 grudnia	1995	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	HS-134	123,0 m	131,0 m	257,7 pkt	1.	-	-
9.	10 grudnia	1995	Planica	Bloudkova Velikanka	K-120	b.d.	130,5 m	133,0 m	271,8 pkt	3.	5,5 pkt	Mika Laitinen
10.	16 grudnia	1995	Chamonix	Le Mont	K-95	HS-102	88,0 m	101,5 m	248,0 pkt	2.	2,0 pkt	Ari-Pekka Nikkola
11.	10 stycznia	1996	Tauplitz	Kulm	K-180	b.d.	179,0 m	191,5 m	357,0 pkt	1.	-	-
12.	11 stycznia	1996	Tauplitz	Kulm	K-180	b.d.	192,0 m	194,0 m	377,2 pkt	3.	8,7 pkt	Andreas Goldberger
13.	17 marca	1996	Oslo	Holmenkollbakken	K-110	b.d.	118,0 m	108,0 m	242,8 pkt	2.	6,6 pkt	Adam Małysz
14.	12 stycznia	1997	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	124,0 m	125,0 m	241,2 pkt	2.	11,5 pkt	Primož Peterka
15.	20 grudnia	1997	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	111,0 m	111,5 m	198,5 pkt	3.	18,7 pkt	Andreas Widhölzl
16.	4 stycznia	1998	Innsbruck	Bergisel	K-108	b.d.	104,5 m	117,5 m	230,2 pkt	3.	10,5 pkt	Kazuyoshi Funaki
17.	6 stycznia	1998	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	b.d.	118,0 m	121,0 m	232,7 pkt	3.	14,9 pkt	Sven Hannawald
18.	17 stycznia	1998	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	b.d.	98,0 m	107,0 m	181,9 pkt	2.	1,5 pkt	Kristian Brenden
19.	5 lutego	1998	Sapporo	Ōkurayama	K-120	b.d.	133,0 m	119,0 m	258,1 pkt	3.	25,7 pkt	Andreas Widhölzl
20.	7 marca	1998	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	125,0 m	121,0 m	259,7 pkt	1.	-	-
21.	28 listopada	1998	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	b.d.	124,5 m	130,0 m	261,1 pkt	2.	7,7 pkt	Martin Schmitt
22.	29 listopada	1998	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	b.d.	117,5 m	117,5 m	223,5 pkt	2.	16,4 pkt	Martin Schmitt
23.	5 grudnia	1998	Chamonix	Le Mont	K-95	HS-102	100,5 m	92,0 m	240,5 pkt	2.	2,0 pkt	Martin Schmitt
24.	6 grudnia	1998	Chamonix	Le Mont	K-95	HS-102	98,0 m	97,5 m	248,0 pkt	1.	-	-
25.	19 grudnia	1998	Harrachov	Čerťák	K-120	b.d.	109,0 m	132,0 m	235,3 pkt	1.	-	-
26.	20 grudnia	1998	Harrachov	Čerťák	K-120	b.d.	126,0 m	126,5 m	252,5 pkt	1.	-	-
27.	1 stycznia	1999	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	b.d.	114,5 m	118,0 m	240,0 pkt	2.	7,8 pkt	Martin Schmitt
28.	3 stycznia	1999	Innsbruck	Bergisel	K-108	b.d.	108,5 m	108,5 m	226,1 pkt	2.	6,4 pkt	Noriaki Kasai
29.	6 stycznia	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	b.d.	124,5 m	126,0 m	255,9 pkt	2.	7,4 pkt	Andreas Widhölzl
30.	9 stycznia	1999	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	126,5 m	127,0 m	255,3 pkt	1.	-	-
31.	16 stycznia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	b.d.	108,5 m	121,0 m	227,5 pkt	2.	5,8 pkt	Stefan Horngacher
32.	17 stycznia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	b.d.	119,0 m	128,5 m	258,4 pkt	1.	-	-
33.	7 lutego	1999	Harrachov	Čerťák	K-120	b.d.	118,5 m	123,0 m	233,7 pkt	1.	-	-
34.	12 grudnia	1999	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	94,0 m	94,0 m	251,0 pkt	1.	-	-
35.	18 grudnia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	b.d.	121,5 m	116,0 m	243,9 pkt	2.	16,1 pkt	Martin Schmitt
36.	19 grudnia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	b.d.	124,5 m	121,0 m	261,3 pkt	2.	7,4 pkt	Martin Schmitt
37.	1 stycznia	2000	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	b.d.	111,5 m	117,0 m	231,8 pkt	3.	9,9 pkt	Andreas Widhölzl
38.	3 stycznia	2000	Innsbruck	Bergisel	K-108	b.d.	111,5 m	112,5 m	239,8 pkt	3.	6,9 pkt	Andreas Widhölzl
39.	6 stycznia	2000	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	b.d.	130,5 m	127,0 m	270,3 pkt	2.	1,6 pkt	Andreas Widhölzl
40.	8 stycznia	2000	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	125,5 m	119,5 m	244,0 pkt	2.	14,1 pkt	Martin Schmitt
41.	9 stycznia	2000	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	111,5 m	122,5 m	222,2 pkt	3.	25,1 pkt	Martin Schmitt
42.	22 stycznia	2000	Sapporo	Ōkurayama	K-120	b.d.	120,5 m	116,0 m	226,7 pkt	2.	12,1 pkt	Martin Schmitt
43.	5 lutego	2000	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	b.d.	114,5 m	126,0 m	234,4 pkt	3.	25,2 pkt	Andreas Widhölzl
44.	6 lutego	2000	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	b.d.	117,0 m	128,0 m	234,4 pkt	2.	5,2 pkt	Andreas Widhölzl
45.	4 marca	2000	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	91,0 m	98,5 m	254,5 pkt	1.	-	-
46.	5 marca	2000	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	120,5 m	124,5 m	257,5 pkt	2.	0,7 pkt	Martin Schmitt
47.	10 marca	2000	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	132,5 m	127,0 m	266,6 pkt	3.	13,1 pkt	Sven Hannawald
48.	12 marca	2000	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-130	127,0 m	123,5 m	266,4 pkt	3.	5,0 pkt	Sven Hannawald
49.	19 marca	2000	Planica	Velikanka	K-185	HS-215	198,0 m	211,0 m	402,3 pkt	2.	8,4 pkt	Sven Hannawald
50.	3 grudnia	2000	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	119,0 m	124,0 m	232,1 pkt	2.	0,6 pkt	Martin Schmitt
51.	4 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	b.d.	104,0 m	103,0 m	214,3 pkt	2.	44,9 pkt	Adam Małysz
52.	6 stycznia	2001	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	HS-140	118,5 m	124,5 m	242,9 pkt	2.	31,9 pkt	Adam Małysz
53.	14 stycznia	2001	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	200,5 m	193,0 m	381,2 pkt	2.	16,6 pkt	Adam Małysz
54.	13 marca	2002	Falun	Lugnet	K-115	b.d.	121,5 m	117,5 m	248,7 pkt	3.	25,8 pkt	Matti Hautamäki
55.	29 listopada	2002	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	133,5 m	138,0 m	291,2 pkt	3.	2,3 pkt	Primož Peterka
56.	30 listopada	2002	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	141,0 m	134,5 m	298,4 pkt	2.	5,4 pkt	Andreas Widhölzl
57.	21 grudnia	2002	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	b.d.	128,0 m	132,0 m	271,5 pkt	1.	-	-
58.	29 grudnia	2002	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-115	b.d.	124,0 m	118,5 m	257,5 pkt	3.	5,6 pkt	Sven Hannawald
59.	4 stycznia	2003	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-134	122,0 m	115,5 m	227,5 pkt	1.	-	-
60.	6 grudnia	2003	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	129,0 m	121,5 m	249,9 pkt	2.	4,4 pkt	Roar Ljøkelsøy
61.	14 grudnia	2003	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	133,0 m	-	139,9 pkt	3.	5,9 pkt	Tami Kiuru
62.	20 grudnia	2003	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	128,5 m	134,5 m	251,4 pkt	2.	7,2 pkt	Roar Ljøkelsøy
63.	4 stycznia	2004	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-134	132,5 m	121,0 m	253,8 pkt	3.	11,4 pkt	Peter Žonta
64.	6 stycznia	2004	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	HS-140	131,5 m	132,0 m	261,3 pkt	3.	4,5 pkt	Sigurd Pettersen
65.	10 stycznia	2004	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	127,0 m	-	128,6 pkt	1.	-	-
66.	11 stycznia	2004	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	139,0 m	-	147,2 pkt	1.	-	-
67.	23 stycznia	2004	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	116,0 m	133,5 m	240,6 pkt	2.	11,2 pkt	Matti Hautamäki
68.	24 stycznia	2004	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	135,5 m	129,0 m	279,1 pkt	2.	2,3 pkt	Roar Ljøkelsøy
69.	25 stycznia	2004	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	124,5 m	128,0 m	256,5 pkt	3.	6,4 pkt	Roar Ljøkelsøy
70.	7 lutego	2004	Oberstdorf	Heini-Klopfer-Skiflugschanze	K-185	HS-213	213,5 m	198,0 m	402,8 pkt	2.	11,1 pkt	Roar Ljøkelsøy
71.	14 lutego	2004	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	132,5 m	133,5 m	242,8 pkt	1.	-	-
72.	7 marca	2004	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	126,0 m	123,0 m	265,6 pkt	3.	3,5 pkt	Bjørn Einar Romøren
73.	27 listopada	2004	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	144,5 m	142,0 m	318,7 pkt	1.	-	-
74.	28 listopada	2004	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	143,0 m	143,0 m	308,3 pkt	1.	-	-
75.	4 grudnia	2004	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	132,0 m	135,5 m	281,5 pkt	1.	-	-
76.	5 grudnia	2004	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	123,0 m	124,5 m	246,5 pkt	1.	-	-
77.	11 grudnia	2004	Harrachov	Čerťák	K-120	HS-142	141,0 m	136,5 m	279,0 pkt	2.	5,2 pkt	Adam Małysz
78.	12 grudnia	2004	Harrachov	Čerťák	K-120	HS-142	140,0 m	141,0 m	288,8 pkt	1.	-	-
79.	18 grudnia	2004	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	141,0 m	137,5 m	279,3 pkt	1.	-	-
80.	19 grudnia	2004	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	134,0 m	135,0 m	260,7 pkt	1.	-	-
81.	29 grudnia	2004	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	127,5 m	133,5 m	268,4 pkt	1.	-	-
82.	1 stycznia	2005	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	HS-125	124,0 m	128,0 m	260,1 pkt	1.	-	-
83.	3 stycznia	2005	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-134	128,5 m	120,0 m	243,8 pkt	1.	-	-
84.	6 stycznia	2005	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	132,0 m	140,5 m	271,0 pkt	2.	6,0 pkt	Martin Höllwarth
85.	9 stycznia	2005	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	135,0 m	152,0 m	279,1 pkt	1.	-	-
86.	9 stycznia	2005	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	142,0 m	138,0 m	283,5 pkt	1.	-	-
87.	30 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	128,5 m	132,0 m	268,7 pkt	3.	9,5 pkt	Adam Małysz
88.	26 listopada	2005	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	138,5 m	-	149,8 pkt	2.	5,6 pkt	Jakub Janda
89.	26 listopada	2005	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	140,5 m	136,0 m	299,7 pkt	2.	5,9 pkt	Robert Kranjec
90.	10 grudnia	2005	Harrachov	Čerťák	K-120	HS-142	129,0 m	140,0 m	264,2 pkt	3.	25,3 pkt	Andreas Küttel
91.	11 grudnia	2005	Harrachov	Čerťák	K-120	HS-142	137,5 m	139,0 m	281,7 pkt	2.	5,4 pkt	Jakub Janda
92.	29 grudnia	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	130,5 m	130,0 m	270,9 pkt	1.	-	-
93.	1 stycznia	2006	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	HS-125	122,5 m	124,0 m	262,2 pkt	2.	2,5 pkt	Jakub Janda
94.	6 stycznia	2006	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	141,0 m	141,5 m	293,0 pkt	1.	-	-
95.	30 stycznia	2006	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	127,0 m	130,5 m	264,0 pkt	3.	10,3 pkt	Matti Hautamäki
96.	30 stycznia	2006	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	132,0 m	130,5 m	274,5 pkt	2.	3,0 pkt	Matti Hautamäki
97.	13 grudnia	2007	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	93,0 m	95,0 m	243,5 pkt	2.	11,0 pkt	Thomas Morgenstern
98.	14 grudnia	2007	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	91,0 m	94,0 m	238,5 pkt	3.	11,0 pkt	Thomas Morgenstern
99.	29 grudnia	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	130,5 m	137,0 m	279,0 pkt	3.	16,9 pkt	Thomas Morgenstern
100.	1 stycznia	2008	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	132,0 m	141,0 m	272,7 pkt	2.	1,7 pkt	Gregor Schlierenzauer
101.	5 stycznia	2008	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	139,5 m	138,0 m	282,5 pkt	1.	-	-
102.	6 stycznia	2008	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	126,0 m	136,0 m	251,6 pkt	1.	-	-
103.	20 stycznia	2008	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	199,5 m	-	187,9 pkt	1.	-	-
104.	4 marca	2008	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	122,5 m	126,0 m	248,3 pkt	1.	-	-
105.	14 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	212,5 m	221,5 m	427,8 pkt	2.	19,2 pkt	Gregor Schlierenzauer
106.	29 grudnia	2009	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	116,5 m	137,0 m	253,3 pkt	2.	11,9 pkt	Andreas Kofler
107.	3 stycznia	2010	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	128,0 m	117,5 m	237,4 pkt	3.	13,7 pkt	Gregor Schlierenzauer
108.	6 stycznia	2010	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-125	HS-140	134,0 m	133,5 m	264,0 pkt	2.	0,7 pkt	Thomas Morgenstern

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Do sezonu 1992/1993obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

Sezon 1992/1993
																	punkty
-	-	56	-	-	47	55	23	45	41	-	-	-	11	-	-	30	4
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15  -  – zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się
Sezon 1993/1994
																			punkty
47	-	35	11	1	8	27	36	10	20	5	5	-	-	20	7	12	32	8	388
Sezon 1994/1995
																					punkty
3	4	4	1	7	15	4	2	3	2	3	11	18	5	30	7	23	-	14	4	8	869
Sezon 1995/1996
																												punkty
4	1	4	3	4	2	31	38	6	5	14	7	37	20	15	16	17	19	1	3	4	9	5	7	14	10	18	2	1054
Sezon 1996/1997
																									punkty
48	34	23	5	9	12	33	14	31	5	8	2	5	6	6	7	10	5	4	7	6	15	6	22	8	734
Sezon 1997/1998
																											punkty
24	34	14	11	q	3	7	12	4	3	3	7	2	6	8	10	3	18	11	12	1	11	18	22	13	-	-	836
Sezon 1998/1999
																													punkty
2	2	2	1	8	7	1	1	5	2	2	2	1	4	2	1	8	7	6	14	1	18	4	31	8	5	5	8	9	1695
Sezon 1999/2000
																										punkty
37	66	10	33	1	2	2	6	3	3	2	2	3	2	6	4	2	3	6	19	9	1	2	3	3	2	1437
Sezon 2000/2001
																					punkty
17	4	2	9	4	2	2	5	2	5	6	9	10	-	-	10	46	19	-	-	-	686
Sezon 2001/2002
																						punkty
33	-	-	-	19	18	11	-	-	12	16	q	16	8	34	14	-	-	4	3	5	4	356
Sezon 2002/2003
																											punkty
3	2	9	4	4	10	1	8	3	5	1	4	6	20	6	6	8	11	17	5	9	24	19	17	19	35	19	1016
Sezon 2003/2004
																							punkty
23	6	2	3	2	13	4	3	3	1	1	6	12	2	2	3	2	1	14	3	4	7	8	1316
Sezon 2004/2005
																												punkty
1	1	1	1	2	1	1	1	1	1	1	2	1	-	-	1	7	4	2	-	-	-	4	12	4	18	17	6	1715
Sezon 2005/2006
																						punkty
2	2	5	6	3	2	4	1	2	6	1	-	-	3	2	6	20	-	25	12	11	10	1024
Sezon 2006/2007
																								punkty
55	6	7	21	14	7	16	5	11	4	25	8	8	-	-	-	-	8	8	10	10	7	9	17	539
Sezon 2007/2008
																											punkty
14	4	7	2	3	16	15	3	2	1	1	5	4	1	13	16	-	-	4	5	9	9	1	4	14	2	5	1291
Sezon 2009/2010
																							punkty
34	9	-	16	13	10	2	6	3	2	9	12	-	-	7	9	11	-	-	27	-	-	-	494
Sezon 2010/2011
																										punkty
q	35	-	-	24	34	20	31	5	33	20	-	-	-	-	35	39	47	-	-	-	q		34	-	-	74
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1992/1993	39.
1993/1994	16.
1994/1995	3.
1995/1996	6.
1996/1997	18.
1997/1998	3.
1998/1999	1.
1999/2000	2.
2000/2001	2.
2001/2002	26.
2002/2003	1.
2003/2004	5.
2004/2005	1.
2005/2006	1.
2006/2007	8.
2007/2008	1.
2008/2009	-
2009/2010	2.
2010/2011	24.

Turniej Nordycki (Skandynawski)

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1997	4.
1998	9.
1999	5.
2000	2.
2001	36.
2002	5.
2003	17.
2004	4.
2005	5.
2006	24.
2007	4.
2008	4.
2009	-
2010	51.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1993/1994	12.
1994/1995	5.
1995/1996	2.
1996/1997	7.
1997/1998	11.
1998/1999	6.
1999/2000	2.
2000/2001	6.
2002/2003	16.
2003/2004	2.
2004/2005	22.
2005/2006	10.
2006/2007	7.
2007/2008	1.
2009/2010	10.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1994	12.
1995	5.
1996	5.
1998	4.
1999	3.
2000	1.
2001	16.
2002	3.
2003	18.
2004	31.
2005	25.
2006	31.
2007	26.

Zwycięstwa w konkursach

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota
1.	8 sierpnia	2000	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	123,5 m	-	120,0 pkt
2.	12 sierpnia	2000	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	96,5 m	-	120,0 pkt
3.	14 sierpnia	2000	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	125,5 m	-	120,0 pkt
4.	27 sierpnia	2000	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	131,0 m	-	120,0 pkt
5.	3 września	2000	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	132,0 m	127,5 m	272,6 pkt

Miejsca na podium

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	PunktK	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Miejsce	Strata	Zwycięzca
1.	11 sierpnia	1998	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	b.d.	114,5 m	113,0 m	206,5 pkt	2.	23,8 pkt	Masahiko Harada
2.	14 sierpnia	1998	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	122,5 m	127,0 m	251,1 pkt	2.	1,3 pkt	Nicolas Dessum
3.	16 sierpnia	1998	Hinterzarten	Adlerschanze	K-90	b.d.	91,5 m	87,5 m	229,5 pkt	2.	21,5 pkt	Masahiko Harada
4.	7 sierpnia	1999	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	103,5 m	103,0 m	265,5 pkt	2.	7,5 pkt	Sven Hannawald
5.	11 września	1999	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	120,5 m	117,5 m	234,4 pkt	2.	13,5 pkt	Sven Hannawald
6.	8 sierpnia	2000	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	123,5 m	-	120,0 pkt	1.	-	-
7.	12 sierpnia	2000	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	96,5 m	-	120,0 pkt	1.	-	-
8.	14 sierpnia	2000	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	125,5 m	-	120,0 pkt	1.	-	-
9.	26 sierpnia	2000	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	128,0 m	122,0 m	252,5 pkt	2.	5,5 pkt	Matti Hautamäki
10.	27 sierpnia	2000	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	131,0 m	-	120,0 pkt	1.	-	-
11.	2 września	2000	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	133,5 m	130,0 m	273,8 pkt	2.	5,3 pkt	Hideharu Miyahira
12.	3 września	2000	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	132,0 m	127,5 m	272,6 pkt	1.	-	-
13.	14 sierpnia	2001	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	115,5 m	120,5 m	223,8 pkt	3.	8,8 pkt	Andreas Widhölzl
14.	10 sierpnia	2002	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	104,5 m	102,5 m	274,0 pkt	2.	4,5 pkt	Andreas Widhölzl
15.	6 września	2002	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	120,0 m	125,5 m	261,9 pkt	2.	13,5 pkt	Andreas Widhölzl
16.	7 września	2002	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	120,0 m	123,5 m	253,8 pkt	2.	9,5 pkt	Andreas Widhölzl
17.	7 sierpnia	2005	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	100,5 m	104,0 m	261,0 pkt	2.	3,0 pkt	Wolfgang Loitzl
18.	3 października	2006	Oberhof	Hans-Renner-Schanze	K-120	HS-140	130,5 m	131,5 m	273,6 pkt	3.	12,3 pkt	Adam Małysz

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

stan na 3 października 2010

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za pojedyncze skoki (tak jak np. w TCS)

1994
			punkty
10	7	31	599.3
1995
				punkty
13	21	4	21	871.8
1996
					punkty
10	6	5	15	9	156
1998
						punkty
4	2	2	2	-	-	290
1999
					punkty
2	4	5	2	7	291
2000
								punkty
5	1	1	1	2	1	2	1	705
2001
							punkty
24	6	3	19	-	-	-	119
2002
						punkty
2	9	6	2	2	9	338
2003
				punkty
14	12	14	33	58
2004
							punkty
-	-	-	-	6	-	-	40
2005
								punkty
2	-	-	-	-	-	-	-	80
2006
										punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	11	3	84
2007
										punkty
10	10	8	36	-	-	-	-	-	-	84
2010
									punkty
34	-	-	-	-	-	-	-	-	0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2007	13.
2010	60.

Mistrzostwa Finlandii do lat szesnastu

• 1991/1992 - 1. miejsce (ind.)
• 1992/1993 - 1. miejsce (ind.)

Zimowe Mistrzostwa Finlandii Seniorów

Indywidualnie

• 1994/1995 - 1. miejsce (K-120)
• 1995/1996 - 2. miejsce (K-120)
• 1996/1997 - 1. miejsce (K-90)
• 1997/1998 - 1. miejsce (K-120), 2. miejsce (K-90)
• 1998/1999 - 1. miejsce (K-116)
• 1999/2000 - 1. miejsce (K-120)
• 2000/2001 - 1. miejsce (K-90), 3. miejsce (K-120)
• 2001/2002 - 3. miejsce (K-116), 1. miejsce (K-90)
• 2002/2003 - 3. miejsce (K-120), 8. miejsce (K-90)

• 2003/2004 - 3. miejsce (K-120), 1. miejsce (K-90)

• 2005/2006 - 1. miejsce (K-90), 3. miejsce (K-120)

• 2006/2007 - 1. miejsce (K-120)

• 2007/2008 - 1. miejsce (K-120)

• 2009/2010 - 2. miejsce (K-90)

Drużynowo

• 2000/2001 - 2. miejsce (K-90), 2. miejsce (K-116)
• 2001/2002 - 1. miejsce (K-90)
• 2003/2004 - 2. miejsce (K-90)

Letnie Mistrzostwa Finlandii (od 2002)

• 2002/2003 – 1. miejsce (ind.)

• 2003/2004 – 15. miejsce (ind.)

• 2005/2006 – 1. miejsce (ind.)

• 2006/2007 – 1. miejsce (druż.)

• 2007/2008 – 2. miejsce (ind.), 1. miejsce (druż.)

• 2009/2010 – 1. miejsce (ind.), 1. miejsce (druż.)

Sprzęt

Skacze na nartach firmy Atomic, butach Jalas i w wiązaniach Win Air.

Zobacz też

• Lista skoczków narciarskich z więcej niż jednym zwycięstwem w Pucharze Świata
• Lista skoczków narciarskich z więcej niż jednym podium w Pucharze Świata

Bibliografia

• AHONEN Janne. FIS Ski - results. [dostęp 2010-01-23].

Linki zewnętrzne

• Wyniki Janne Ahonena na stronie FIS (ang.)
• Oficjalna strona Janne Ahonena (ang.)
• Miejsca Ahonena w Pucharze Świata w lotach