Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Janusz Dunin-Horkawicz (ur. 26 czerwca 1931 w Wilnie, zm. 27 lipca 2007 w Łodzi) – literaturoznawca, bibliolog, bibliofil, bibliotekarz, nauczyciel akademicki.
Członek Wydziału I Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, działacz Polskiego Towarzystwa Bibliologicznego, członek założyciel i członek honorowy Łódzkiego Towarzystwa Przyjaciół Książki, aktywny działacz Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich (do 1981 r.), członek Komisji Literatury Popularnej Komitetu ds. Literatury PAN, współpracownik Komisji Historycznej Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, Prezes Towarzystwa Przyjaciół Biblioteki Miejskiej im. J. Piłsudskiego w Łodzi, członek Rady Fundacji „Ocalić od zapomnienia”, członek Rady Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi, członek założyciel Stowarzyszenia Przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii Otwarta Rzeczpospolita. Należał również do Towarzystwa Przyjaciół Wilna i Ziemi Wileńskiej i do Klubu Miłośników Litwy.
Spis treści |
Urodził się w Wilnie, od 1945 r. mieszkał w Łodzi, gdzie w 1950 r. ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika. W latach 1950-1955 studiował polonistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1957 został zatrudniony w Bibliotece Głównej Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie przeszedł wszystkie stopnie zawodowe i naukowe, a w latach 1984-1987 pełnił funkcję dyrektora. W 1968 r. obronił na Uniwersytecie Łódzkim pracę doktorską na temat Wstęp do literatury świeckiej drugiego rynku wydawniczego w Polsce, a w 1993 r. zakończył przewód habilitacyjny na podstawie rozprawy Rozwój cech wydawniczych polskiej książki literackiej XIX i XX w. W czasie pracy w BUŁ podejmował prace dydaktyczne szkoląc bibliotekoznawców na Uniwersytecie Łódzkim i Jagiellońskim.
Po zakończeniu kadencji dyrektora BUŁ, po czterdziestu latach służby bibliotecznej w 1997 r. objął etat w Katedrze Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej poświęcając się pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej. W 1990 r. awansował na stanowisko profesora nadzwyczajnego, a następnie w 1998 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego UŁ.
Po przejściu na emeryturę, od 2002 r. aż do śmierci pracował w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi, w Zakładzie Dziennikarstwa oraz Zakładzie Komunikacji Społecznej i Socjologii Mediów, gdzie wykładał edytorstwo.
Mąż Cecylii Dunin, ojciec Kingi Dunin.
Jako samodzielny pracownik naukowy angażował się w życie organizacyjne i przedsięwzięcia zespołowe. Był inicjatorem i redaktorem naczelnym czasopisma „Media. Kultura. Społeczeństwo”, członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Studia o Książce”, członkiem redakcji „Literatura i kultura popularna”, „Folia Scientiarum Artium et Librorum” Uniwersytetu Łódzkiego oraz czasopism „Znad Wilii” i „Lithuanii”. Był także autorem wielu haseł encyklopedycznych w „Polskim Słowniku Biograficznym”, „Słowniku pracowników książki polskiej”, „Słowniku literatury popularnej”, „Encyklopedii wiedzy o książce” (redaktor działu Bibliofilstwo).
Miał zainteresowania interdyscyplinarne – główny nurt jego zainteresowań dotyczył teorii i praktyki komunikowania za pomocą druku – zarówno słowem pisanym jak i poprzez przekaz ikoniczny. Pisywał nie tylko o książkach i czasopismach, ale m.in. o komiksach, o kartach pocztowych czy o ekslibrisach jako nośniku treści literackich. Naukowy i publicystyczny dorobek to 29 wydawnictw zwartych i ponad 500 artykułów. Uczestniczył w wielu krajowych i międzynarodowych konferencjach, w tym także jako autor referatów (Leningrad 1988, Innsbruck 1990, Jerozolima 1991, Bratysława 2000, Dublin 2000, Wilno 2001, Petersburg 2005). W związku z pracami naukowymi wyjeżdżał na stypendia i staże zagraniczne m.in. do Niemiec, Holandii, Petersburga i Wielkiej Brytanii. Jego prace drukowano w Niemczech, Rosji, Irlandii, Estonii, na Litwie i Słowacji. Wygłaszał i publikował teksty dotyczące cenzury i wolności słowa oraz ideologicznych aspektów komunikacji literackiej. Na konferencji „Piśmiennictwo – systemy kontroli – obiegi alternatywne” (Warszawa IBL PAN l990) wygłosił referat „Odpis jako forma rozpowszechniania tekstów”, który dotyczył najwcześniejszej fazy rozpowszechniania nie ocenzurowanego słowa w PRL.
Był zasłużony w działaniach opozycji antykomunistycznej, walcząc o wolność słowa – zdobywał i zbierał nielegalną literaturę dla Biblioteki UŁ, wspomagał KOR i inne środowiska opozycyjne, w roku 1981 był jednym z założycieli „Solidarności” na UŁ. Publikował prace dotyczące stosunków polsko-żydowskich w drukach popularnych oraz historii polskich druków dewocyjnych. Pod jego kierownictwem obroniono m.in. pracę doktorską na temat polityki Kościoła katolickiego w sprawach wydawniczych w dwudziestoleciu międzywojennym. W pracach naukowych zawsze starał się obok kulturowego aspektu publikacji dostrzegać ich problematykę polityczną i ekonomiczną. Ważną dziedzinę zainteresowań stanowi w jego dorobku naukowym także szeroko pojęta regionalistyka. Dotyczy ona dziejów kultury rodzinnego Wilna oraz miasta w którym mieszkał od 60 lat – Łodzi. Był także bibliofilem i kolekcjonerem – zgromadził duże, wartościowe kolekcje dawnej literatury dziecięcej, literatury jarmarcznej i brukowej, vilnianów, książki artystycznej i ekslibrisów.
Dorobek naukowy stawia go w rzędzie wybitnych współczesnych literaturoznawców i bibliologów, zasłużonych dla nauki polskiej.W uznaniu zasług został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1990) oraz Nagrodą Prezydenta m. Łodzi (2000), a wcześniej Medalem Uniwersytetu Łódzkiego w Służbie Społeczeństwa i Nauki, Honorową Odznaką PTWK, Złotymi Odznakami ZNP, SBP, UŁ i in.
Bibliografia dorobku piśmienniczego prof. dra hab. Janusza Dunin-Horkawicza znajduje się w publikacji „Pasja książki.Studia poświęcone pamięci profesora Janusza Dunina. Praca zbiorowa pod red. Jacka Ladoruckiego i Magdaleny Rzadkowolskiej” Łódź 2009 Wydawnictwo Literatura. Obszerny biogram naukowy ukazał się w „Słowniku badaczy literatury polskiej” T.10 wydanym przez Łódzkie Towarzystwo Naukowe w 2009 r.
