Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Janusz Głowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Janusz Głowacki
Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa
Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa
Data i miejsce urodzenia 13 września 1938, Poznań
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Gatunki proza, dramat
Odznaczenia
Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Janusz Głowacki w Wikicytatach
Strona internetowa

Janusz Głowacki (ur. 13 września 1938 w Poznaniu) – polski prozaik, dramaturg, scenarzysta, felietonista.

Spis treści

[edytuj] Biografia

Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Zadebiutował w roku 1960, w "Almanachu Młodych" opowiadaniem pod tytułem "Na plaży", a w 1964 rozpoczął współpracę z czasopismem "Kultura", gdzie zwrócił na siebie uwagę jako autor błyskotliwych opowiadań i felietonów. Publikacje te złożyły się na zbiory "Wirówka nonsensu" (1968) i "Nowy taniec la-ba-da" (1970).

Na przełomie lat 60. i 70. rozpoczął aktywną działalność jako scenarzysta. W tym okresie powstaje film Andrzeja Wajdy "Polowanie na muchy", oparty na twórczości Głowackiego. Jednak prawdziwym sukcesem okazał się dopiero obraz stworzony we współpracy z Markiem Piwowskim pt. "Rejs", który przez niektórych uważany jest za najlepszą polską komedię wszech czasów.

Felietony w "Kulturze" publikował aż do 1981 roku, lecz jak wielu innych polskich twórców po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego Janusz Głowacki zdecydował się pozostać za granicą. Osiadł w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwinął swoją twórczość dramatopisarską. Utworem, który zwrócił uwagę amerykańskich środowisk teatralnych była sztuka "Polowanie na karaluchy" (wystawiona 1986). Największym sukcesem dramaturgicznym Głowackiego stała się "Antygona w Nowym Jorku" (wyst. 1992), dramat z dużym powodzeniem grany w USA i w Europie.

Janusz Głowacki od 1983 na stałe mieszka w Nowym Jorku. Obecnie jest związany z aktorką i pieśniarką Oleną Leonenko[1].

W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[2].

Jego twórczość była tłumaczona na wiele języków (na angielski, chiński, czeski, estoński, francuski, hiszpański, koreański, niemiecki, rosyjski, serbski, słowacki, węgierski). Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

[edytuj] Życie prywatne

Córką jest Zuzanna Głowacka[3].

[edytuj] Publikacje

Przypisy

  1. Magdalena Rigamonti, Olena Leonenko: Moje życie z Januszem Głowackim, "Newsweek", 21 lutego 2011.
  2. Warszawa. Wręczono złote medale "Gloria Artis". e-teatr.pl, 10 września 2005. [dostęp 21 czerwca 2011].
  3. Córka wychodzi z domu. styl.pl.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Janusz_Głowacki&oldid=31279722
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty