Janusz Wójcik

Janusz Wójcik
Data i miejsce urodzenia	18 listopada 1953 Warszawa
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej
Okres urzędowania	od 19 października 2005 do 4 listopada 2007
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Janusz Marek Wójcik (ur. 18 listopada 1953 w Warszawie) – polski piłkarz, trener i polityk, poseł na Sejm V kadencji.

W latach 1989–1992 trener polskiej reprezentacji olimpijskiej w piłce nożnej mężczyzn, z którą zdobył srebrny medal igrzysk w Barcelonie, a w latach 1997–1999 reprezentacji Polski seniorów. Poseł na Sejm V kadencji.

Kariera piłkarska

Jako piłkarz występował w klubach warszawskich: Agrykoli, Gwardii (jeden mecz w ekstraklasie), Ursusie i Hutniku oraz za granicą: w Rawalpindi w Pakistanie i w kanadyjskim Toronto Falcons.

• 1967–1970: Agrykola Warszawa
• 1970–1974: Gwardia Warszawa
• 1974–1974: Ursus Warszawa
• 1975–1976: Hutnik Warszawa
• 1976–1977: Ravalpindi
• 1979–1980: Toronto Falcons

Kariera trenerska

W 1979 ukończył studia na Wydziale Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pracę trenerską rozpoczął w Hutniku Warszawa. Następnie współpracował z reprezentacją Polski juniorów do lat 16. Później pracował w Pogoni Grodzisk Mazowiecki, Huraganie Wołomin, reprezentacji Polski juniorów do lat 16, Hutniku Kraków i Jagiellonii Białystok, z którą w 1987 awansował do ekstraklasy. Odszedł jednak po nieudanym początku nowego sezonu.

Był szkoleniowcem reprezentacji Polski do lat 18. Od lutego 1989 trenował młodzieżowo-olimpijską reprezentację Polski, z którą wywalczył awans do turnieju olimpijskiego w Barcelonie w 1992, gdzie zdobył srebrny medal. Po tym sukcesie stał się faworytem mediów i jednym z głównych kandydatów do zastąpienia na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua. Objął jednak funkcję trenera Legii Warszawa. W pierwszym sezonie pracy zajął z drużyną Legii pierwsze miejsce w lidze. Jednak po zweryfikowaniu wyników ostatniej kolejki ekstraklasy władze PZPN postanowiły odebrać Legii punkty zdobyte w meczu z Wisłą Kraków, a tym samym Legia straciła tytuł Mistrza Polski na rzecz Lecha Poznań. Kontynuował pracę z Legią do końca rundy jesiennej sezonu 1993–1994, po czym w przerwie zimowej opuścił Polskę i podjął pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie prowadził reprezentację olimpijską oraz klubowe drużyny Kworfakkan i Al-Khallej.

Po dymisji Antoniego Piechniczka ze stanowiska selekcjonera kadry narodowej i krótkim epizodzie Krzysztofa Pawlaka w lipcu 1997 objął stanowisko pierwszego trenera reprezentacji. Znaczącą rolę w prowadzonej przez niego drużynie odgrywali zawodnicy, z którymi zdobył srebrny medal w Barcelonie (m.in. Jerzy Brzęczek, Andrzej Juskowiak, Wojciech Kowalczyk, Tomasz Łapiński czy Tomasz Wałdoch). Zwolniony został w 1999 po nieudanych eliminacjach do Mistrzostw Europy w 2000. Później pracował jako menedżer w Pogoni Szczecin, jako trener w Śląsku Wrocław, w cypryjskim Anorthosis Famagusta i reprezentacji Syrii. W 2004 prowadził drużynę Świtu Nowy Dwór Mazowiecki. Od 2004 do 2007 był członkiem Wydziału Szkolenia PZPN. W latach 2007–2008 prowadził Znicz Pruszków. W 2008 został trenerem Widzewa Łódź, zwolniono go po trzech meczach.

• 1978–1979: reprezentacja Polski U-16, asystent
• 1981–1982: Pogoń Grodzisk Mazowiecki
• 1983–1984: Huragan Wołomin
• 1983–1984: reprezentacja Polski U-16
• 1984–1985: Hutnik Kraków
• 1986–1987: Jagiellonia Białystok
• 1988–1988: reprezentacja Polski U-18
• 1989–1992: reprezentacja Polski olimpijska
• 1992–1993: Legia Warszawa
• 1994–1996: reprezentacja Zjednoczonych Emiratów Arabskich olimpijska
• 1996–1997: Al-Khallej
• 1997–1999: reprezentacja Polski
• 2000–2001: Pogoń Szczecin, menedżer
• 2001–2001: Śląsk Wrocław, dyrektor sportowy i trener
• 2001–2002: Anorthosis Famagusta
• 2003–2003: reprezentacja Syrii
• 2003–2004: Świt Nowy Dwór Mazowiecki
• 2007–2008: Znicz Pruszków
• 2008–2008: Widzew Łódź

Sukcesy trenerskie

• 1987 – awans do I ligi z Jagiellonią Białystok
• 1992 – 2. miejsce na Igrzyskach Olimpijskich z reprezentacją Polski
• 1993 – wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa (po odebraniu tytułu mistrzowskiego przez PZPN)

Działalność publiczna

Należał do PZPR. W okresie III RP przez pewien czas był doradcą szefa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu Jacka Dębskiego. Później związany z lewicą. W latach 2001–2003 należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał w zespole konsultacyjnym ds. sportu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdy stanowisko premiera zajmował Leszek Miller.

W 2005 wystartował w wyborach do Sejmu z okręgu białostockiego z listy Samoobrony RP, uzyskując liczbą 4236 głosów mandat poselski. W Sejmie V kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Zasiadał też w Komisji Łączności z Polakami za Granicą i był wiceprzewodniczącym podkomisji ds. ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

W przedterminowych wyborach w 2007 nie został ponownie wybrany (otrzymał 630 głosów). W lutym 2008 został wykluczony z Samoobrony RP.

Pojawił się także jako gość w pubie w filmie Chłopaki nie płaczą w reż. Olafa Lubaszenki z 2000.

Postępowania karne

8 stycznia 2006 został zatrzymany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym (1,48‰ w pierwszym badaniu i 1,30‰ w drugim). Prokurator Prokuratury Rejonowej w Warszawie wniósł za to przeciw niemu do sądu akt oskarżenia. Janusz Wójcik zgodził dobrowolnie poddać się karze 10 tys. zł grzywny i dwuletniemu zakazowi prowadzenia samochodów.

22 października 2008 został zatrzymany przez policję w związku z aferą korupcyjną w polskiej piłce nożnej. Prokurator przedstawił mu 11 zarzutów dotyczących ustawienia ośmiu meczów Świtu Nowy Dwór w 2004. Wrocławski sąd zastosował wówczas wobec niego poręczenie majątkowe w wysokości 500 tys. zł.

Życie prywatne

Jest żonaty, ma jedno dziecko.

Bibliografia

• Strona sejmowa posła V kadencji
• Janusz Wójcik w serwisie "Ludzie Wprost"