Janusz Woronicz

Janusz Woronicz-Werner (ur. 27 czerwca 1805 w Prawutynie Wielkim, Wołyń, zm. 4 lipca 1874 w Paryżu) – działacz Wielkiej Emigracji, publicysta, teoretyk polskiego monarchizmu.

Syn Wojciecha i Franciszki z Kraszewskich, był bratankiem prymasa Jana Pawła Woronicza. W 1830 był sekretarzem Sejmu Królestwa Kongresowego. Uczestnik powstania listopadowego. Po upadku powstania udał się na emigrację do Francji. Był sekretarzem i agentem dyplomatycznym księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. Jako emisariusz Hôtelu Lambert odbył misje do Bukaresztu, Serbii i Turcji. Współzałożyciel tajnego Związku Insurekcyjno-Monarchicznego Wyjarzmicieli, redaktor pisma Trzeci Maj organu prasowego Towarzystwa Monarchicznego Trzeciego Maja. W czasie wojny krymskiej jako agent Hôtelu Lambert przybył do Turcji, gdzie w stopniu majora służył w Pułku Kozaków Sułtańskich Michała Czajkowskiego. W latach 1856-1874 był francuskim konsulem w Tulczy.

Jest autorem wydanej w 1839 pracy Rzecz o monarchii i dynastii w Polsce, gdzie nakreślił główne założenia programowe polskiego ruchu monarchicznego.

Bibliografia

• Narcyz Bartoszewski-Wnukowski, Polityka Hotelu Lambert wobec Słowian Południowych w latach 1848 - 1849, 2007, ISBN 978-83-60119-16-7
• Wiesława Albrecht-Szymanowska, Woronicz Janusz, w: Dawni pisarze polscy od początków piśmiennictwa do Młodej Polski. Przewodnik biograficzny i bibliograficzny, tom V: U–Ż, uzupełnienia, indeksy (koordynacja całości Roman Loth), Warszawa 2004, s. 108