Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Janusz Zimniak | ||
| biskup tytularny Polinianum | ||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 września 1933 Tychy |
|
| biskup pomocniczy katowicki | ||
| Okres sprawowania | 1980–1992 | |
| biskup pomocniczy bielsko-żywiecki | ||
| Okres sprawowania | 1992–2010 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 9 września 1956 | |
| Nominacja biskupia | 25 września 1980 | |
| Sakra biskupia | 4 listopada 1980 | |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 4 listopada 1980 |
| Miejscowość | Katowice |
| Miejsce | katedra Chrystusa Króla |
| Konsekrator | Herbert Bednorz |
| Współkonsekratorzy | Józef Kurpas Czesław Domin |
Janusz Edmund Zimniak (ur. 6 września 1933 w Tychach) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy katowicki w latach 1980–1992, biskup pomocniczy bielsko-żywiecki w latach 1992–2010, od 2010 biskup senior diecezji bielsko-żywieckiej.
We wczesnym dzieciństwie przeprowadził się z rodziną do Mysłowic. W 1951 wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego. 9 września 1956, w ostatnim roku przymusowej nieobecności biskupów katowickich, przyjął w katedrze katowickiej święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Sonika z Kielc.
W listopadzie 1966 biskup katowicki powierzył mu funkcję wizytatora nauki religii oraz diecezjalnego duszpasterza młodzieży męskiej. W latach 1969–1972 odbył studia specjalistyczne w Międzynarodowym Instytucie Katechetyczno-Pastoralnym „Lumen vitae” w Brukseli, afiliowanym do Uniwersytetu Katolickiego w Leuven. Uzyskał tytuł licencjata na podstawie rozprawy Katecheza i jej język. Po powrocie do kraju ponownie objął funkcję wizytatora nauki religii. Równocześnie prowadził wykłady z katechetyki, pedagogiki i psychologii rozwojowej w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie oraz na kursie katechetycznym w Katowicach. Pełnił funkcję sekretarza I Synodu Diecezji Katowickiej. W latach 70. prowadził rekolekcje dla maturzystów oraz dni skupienia dla katechetek i nauczycieli. W latach 1977–1979 odbył studia doktoranckie w Instytucie Pastoralnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Napisał pracę pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Mieczysława Majewskiego Katecheza rodzinna w twórczości Pierre Ranweza. W 1979 objął funkcję wicerektora Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie.
25 września 1980 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji katowickiej i biskupem tytularnym Polinianum. Konsekrowany został 4 listopada przez bpa Herberta Bednorza w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. 25 marca 1992 Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym nowo powstałej diecezji bielsko-żywieckiej. 16 stycznia 2010 przeszedł na emeryturę[1].
Jest m.in. laureatem Medalu Komisji Edukacji Narodowej[1].
|
||||||||
|
||||||||
