Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jarosław Dąbrowski Żądło, Łokietek |
|
 |
|
| sztabskapitan (Rosja) Generał (Wojska Komuny Paryskiej) |
|
| Data i miejsce urodzenia | 13 listopada 1836 Żytomierz |
| Data i miejsce śmierci | 23 maja 1871 Paryż |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1845 |
| Siły zbrojne | Armia Imperium Rosyjskiego Wojska Komuny Paryskiej |
| Jednostki | 6 Dywizja Piechoty |
| Stanowiska | kwatermistrz |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Jarosław Dąbrowski w Wikicytatach |
|
Jarosław Dąbrowski przydomek "Żądło", ps. "Łokietek" (ur. 13 listopada 1836 w Żytomierzu, zm. 23 maja 1871 w Paryżu) - polski działacz niepodległościowy, sztabskapitan Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał i wódz naczelny wojsk Komuny Paryskiej.
Spis treści |
Urodził się 13 listopada 1836 roku w Żytomierzu w szlacheckiej rodzinie herbu Radwan. W 1845 roku został wysłany do Korpusu Kadetów w Brześciu nad Bugiem. W 1853 roku przeniósł się do Korpusu Kadetów w Petersburgu, który ukończył w 1855 uzyskując stopień chorążego. Następnie przez cztery lata służył w wojsku rosyjskim walcząc z powstańcami czeczeńskimi na Kaukazie. Za kampanię kaukaską został odznaczony.
Od 1859 do 1861 roku studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu, po ukończeniu której otrzymał stopień sztabskapitana i przydział do 6 Dywizji Piechoty na stanowisko kwatermistrza.
Po przystąpieniu do polskich powstańców Dąbrowski, jako działacz stronnictwa Czerwonych rozbudował powstańcze struktury. W maju 1862 został powołany do Komitetu Miejskiego jako naczelnik Warszawy[1]. Był faktycznym organizatorem Komitetu Centralnego Narodowego. Planował wystąpienie rewolucyjne na 14 lipca 1862 r. w ścisłym porozumieniu z konspiracyjnymi organizacjami oficerów rosyjskich w Królestwie Polskim. Plan Dąbrowskiego nie zyskał uznania wśród białych i nie doszedł do skutku. Wkrótce potem Rosjanie rozbili spiski wśród żołnierzy rosyjskich. Dąbrowski został aresztowany 14 sierpnia 1862 po zadenuncjowaniu przez Polaka Alfa Wrześniowskiego, członka świty wielkiego księcia Konstantego Mikołajewicza. Dwa lata więziony był w X. Pawilonie Cytadeli Warszawskiej [2]. 10 listopada 1864 roku został skazany na 15 lat katorgi. W drodze na Sybir zbiegł z więzienia przejściowego w Moskwie i od 1865 przebywał na emigracji we Francji. Wstąpiwszy do armii francuskiej, w 1871 r. był dowódcą 11 legionu gwardii narodowej oraz oddziałów broniących w Neuilly przeprawy przez Sekwanę. Stał na czele armii Frontu Zachodniego nad Sekwaną, następnie w dniu 5 maja został mianowany naczelnym wodzem całości wojsk Komuny Paryskiej. Ranny 23 maja 1871 na barykadzie przy ul. Myrha w dzielnicy Montmartre w czasie obrony 19 i 20 dzielnicy Paryża, zmarł tego samego dnia w szpitalu Lariboissiere w obecności doktora Henryka Gierszyńskiego[3]. Został pochowany na cmentarzu Pere Lachaise. Jarosław Dąbrowski i Walery Antoni Wróblewski byli jedynymi oficerami Komuny o wyższych kwalifikacjach wojskowych.
W 140 rocznicę tragicznej śmierci generała Dąbrowskiego stowarzyszenie polsko-francuskie zorganizowało uroczystość upamiętniającą na rue Myrha w Paryż.
