| Jaskinia Czarna | |
| Położenie | Tatry Zachodnie Dolina Kościeliska Organy |
| Długość | 6538 m |
| Głębokość | 241,5 m |
| Deniwelacja | 303,5 m |
| Wysokość otworów | 1326, 1294, 1404 m n.p.m. |
| Data odkrycia | 17 lipca 1961 |
| Odkrywca | J. F. Rabek, J. Fereński, R. Bebak |
| Ochrona i dostępność |
dostępna dla taterników jaskiniowych[1] |
| Kod | E-9.12 |
| Na mapach: | |
Jaskinia Czarna jest położona w Tatrach Zachodnich w masywie Organów, w Zdziarach Upłaziańskich. Jest szósta pod względem długości i dziewiąta pod względem deniwelacji w Polsce. Charakteryzuje się obszernymi korytarzami. Posiada kilka pięter połączonych pionowymi ciągami o znacznej wysokości. Najwyższy punkt stanowią Partie Wawelskie, najniższy jest zlokalizowany w Partiach Tehuby. Wody z jaskini zasilają wywierzysko w Organach i Lodowe Źródło.
Jaskinia została odkryta 17 lipca 1961 roku przez J. F. Rabka, J. Fereńskiego i R. Bebaka. Obecnie służy głównie do celów szkoleniowych.