Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyJatagan - typowa dla niektórych krajów islamu (np. Turcji) jednosieczna broń biała średniej długości (ok. 70 cm), o podwójnej krzywiźnie ostrza i charakterystycznej rękojeści. Jest dłuższa od kindżału, ale krótsza od szabli. Jego zaletą było doskonałe wyważenie i dostosowanie do cięcia.
Ostrze jataganu jest lekko sierpowate, przy sztychu odgiete do tyłu z wydatnym tylcem. Nie posiada jelca, a jego specyficzną cechą są dwa języki otulające z obu stron głownię rękojeści. Głowica rękojeści jest rozdwojona, tworząca sylwetkę motyla (uformowana w dwa ucha podobne z wyglądu do zakończenia baraniej kości udowej). Okładzina rękojeści wykonywana była z dwóch płytek znitowanych w kilku punktach, wykonanych często z kłów morsa, kości słoniowej lub bydlęcej, rogu lub metalu (mosiądz, srebro). Zdobiona ornamentami z koralu i pokryta filigranem. Powierzchnia głowni jest gładka, zwykle zdobiona wschodnimi motywami dekoracyjnymi (z drutu mosiężnego lub srebrnego) oraz napisami arabskimi (zazwyczaj imionami, np. Hassan, Muhammad, Ahmed).
Używana była od XVI wieku na Bliskim Wschodzie. Wywodzi się prawdopodobnie od greckiej machairy znanej już w starożytności. Większość zachowanych okazów pochodzi z XVII i XIX wieku. Znane są okazy puginałów z podobną rękojeścią nawet z Luristanu (ok. 2600 r. p.n.e.) oraz bagnetów z krajów bałkańskich (np. z Serbii) z XX wieku.
Szkic jataganów z książki Richarda Burtona The Book of the Sword z 1884 r.
Turecki jatagan z XVII wieku.
Zdjęcie muzealnego jataganu.
Zdjęcie muzealnego jataganu z Lyonu.
Zdjęcie muzealnego jataganu z Genewy.
Chorwacki jatagan za pasem tradycyjnego stroju.
Rysunek jataganu.
Rysunek jataganu.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.JPG&filetimestamp=20080421140020)
.JPG&filetimestamp=20080421140056)
