Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jean-Louis-Ernest Meissonier | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 21 lutego 1815 Lyon,  Francja |
| Data i miejsce śmierci | 21 stycznia 1891 Paryż, Francja |
| Narodowość | francuska |
| Dziedzina sztuki | malarstwo, rzeźbiarstwo |
| Styl | akademizm, realizm |
| Ważne dzieła | Kampania francuska, Napoleon III pod Solferino, Oblężenie Paryża |
| Odznaczenia | |
     |
|
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Jean-Louis-Ernest Meissonier (ur. 21 lutego 1815 w Lyonie, zm. 21 stycznia 1891 w Paryżu) – francuski malarz akademicki, przedstawiciel francuskiego realizmu, batalista, znany głównie z obrazów związanych z wojnami napoleońskimi. Był również ilustratorem, tworzył drzeworyty i litografie, rzeźbił. Jego najbliższym uczniem i kontynuatorem był Édouard Detaille.
Spis treści |
Urodził się w Lyonie w zamożnej kupieckiej rodzinie. W 1818 zamieszkał w Paryżu. Od dziecka wyróżniał się talentem do rysowania. Rodzice nakłonili go do podjęcia studiów chemicznych i chcieli by został aptekarzem. Meissonier zdecydował się jednak na karierę artystyczną, studiował m.in. u Leona Cognieta. Początkowo zajął się ilustratorstwem, z tego okresu wyniósł zamiłowanie do małych form i wręcz miniaturyzacji. Na jego twórczość mieli wpływ mistrzowie holenderscy, tacy jak Gerard ter Borch i Philip Wouwerman. Szczególnie upodobał sobie sceny rodzajowe, odznaczał się dbałością o szczegóły i wierność historyczną. Nad obrazami pracował długo, np. Rok 1807 powstawał 10 lat.
Meissonier osiągnął znaczny sukces artystyczny i finansowy, był protegowanym Napoleona III, jego obrazy uzyskiwały wysokie ceny i były kupowane również przez Anglików i Amerykanów. Brał udział w kampanii francuskiej we Włoszech w 1859, w stopniu pułkownika służył w sztabie cesarskim w czasie wojny francusko-pruskiej w 1870. Nie udało mu się zrobić kariery politycznej, bez powodzenia zabiegał o mandat senatora. Zmarł 21 stycznia 1891 w Paryżu.
Już za życia malarz był ostro krytykowany, zarzucano mu konserwatyzm i anachroniczny warsztat. Naśmiewano się z jego niewielkich obrazów, nazywając autora malarzem tabakierek. Wytykano służalczość wobec władzy i obojętność na najnowsze trendy w sztuce. Po upadku Komuny Paryskiej Meissonier ostro ją krytykował, zarzucając organizatorom niszczenie pomników historii i burzenie porządku społecznego. Domagał się nawet surowego ukarania malarza Gustava Courbeta za zniszczenie kolumny Napoleona I na placu Vendôme[1]. Wzbudziło to falę niechęci szczególnie ze strony artystów młodego pokolenia.
Pomimo ostrej krytyki, Meissonier miał znaczny wpływ na malarstwo przełomu XIX i XX w. Do jego wielbicieli, ku zdziwieniu otoczenia, zaliczał się Salvador Dalí[2]. Wśród polskich artystów inspirował Maksymiliana Gierymskiego, Władysława Bakałowicza i wczesnego Wojciecha Kossaka.
