Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jean-Pierre Chevènement | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 marca 1939 Belfort |
| Minister spraw wewnętrznych Francji | |
| Przynależność polityczna | MDC |
| Okres urzędowania | od 4 czerwca 1997[1] do 29 sierpnia 2000 |
| Poprzednik | Jean-Louis Debré |
| Następca | Daniel Vaillant |
Jean-Pierre Chevènement (ur. 2 marca 1939 w Belforcie) – francuski polityk, parlamentarzysta, były minister w kilku rządach.
Jego przodkowie pochodzili ze Szwajcarii, nosili tam nazwisko Schwennemann, zmienione na Chevènement w XVIII wieku.
Jean-Pierre Chevènement ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu, kształcił się też w École nationale d'administration, w której w 1965 uzyskał promocję "Stendhal".
Początkowo należał do Oddziału Francuskiego Międzynarodówki Robotniczej, pod koniec lat 60. został członkiem Partii Socjalistycznej. Wcześniej znalazł się wśród założycieli lewicowego Ośrodka Badań i Edukacji Socjalistycznej (Centre d'études, de recherche et d'éducation socialistes).
Od 1973 do 2002 (z przerwami w okresie pracy w administracji rządowej) sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego, dziewięciokrotnie skutecznie kandydując do tej izby parlamentu. W latach 1974-1988 był radnym regionu Franche-Comté, przez rok pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tej rady. W okresach 1977-1983 i 1997-2000 zajmował stanowisko pierwszego zastępcy mera Belfortu, natomiast w okresie 1983-1997 oraz ponownie od 2001 do 2007 był burmistrzem tego miasta.
W 1981 wszedł po raz pierwszy w skład rady ministrów, kiedy to w rządzie Pierre'a Mauroy został ministrem stanu, obejmując też resort nauki i technologii (od 1982 nauki i przemysłu). Podał się do dymisji w 1983 w proteście przeciwko popieraniu przez prezydenta François Mitterranda koncepcji Europejskiego Systemu Walutowego[2]. Już w 1984 powrócił jednak do lewicowego rządu jako minister edukacji w gabinecie Laurenta Fabiusa, którym był przez kolejne dwa lata.
Po zwycięstwie socjalistów w 1988, mianowano go ministrem obrony w rządzie Michela Rocarda. Zrezygnował z tej funkcji, krytykując udział wojsk francuskich w I wojnie w Zatoce Perskiej[2]. Dwa lata później odszedł z Partii Socjalistycznej, zakładając własne, nacjonalistyczne, lewicowe i eurosceptyczne ugrupowanie – Ruch Obywateli. W 1997 wprowadził tę partię w skład bloku lewicy. W tym samym roku został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie Lionela Jospina.
W 1998 przeszedł operację chirurgiczną pęcherzyka żółciowego. Po reakcji alergicznej na zastosowane znieczulenie, zapadł w kilkudniową śpiączkę[3]. Do pracy powrócił po kilku miesiącach. W 2000 po raz trzeci demonstracyjnie zrzekł się urzędu ministra, tym razem sprzeciwiając się planom przyznania Korsyce większej autonomii[2].
Wystartował w wyborach prezydenckich w 2002, jako kandydat "Bieguna Republikańskiego". Kampanię wyborczą prowadził pod populistycznymi hasłami opartymi na krytyce głównych kandydatów, Jacques'a Chiraca i Lionela Jospina. W głosowaniu otrzymał ponad pięcioprocentowe poparcie, co przyczyniło się do rozbicia głosów na lewicy i porażki lidera socjalistów już w pierwszej turze[4].
W konsekwencji w tym samym roku Partia Socjalistyczna wystawiła w jego okręgu wyborczym własnego kandydata, co ułatwiło zwycięstwo kandydatce Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. W 2003 Jean-Pierre Chevènement przekształcił swoje zaplecze polityczne w Ruch Obywatelski i Republikański. W wyborach prezydenckich w 2007 ogłosił swoje poparcie dla Ségolène Royal. W zamian za to dostał wsparcie PS w wyborach do Zgromadzenia Narodowego, w których jednak ponownie przegrał z reprezentantem UMP.
W 2008 Jean-Pierre Chevènement powrócił do parlamentu, wygrywając wybory do Senatu w departamencie Territoire-de-Belfort. Został powołany na wiceprzewodniczącego frakcji Europejskiego Zgromadzenia Demokratycznego i Społecznego[5].
|
|||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||
