Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jean-Pierre Raffarin | |
 Jean-Pierre Raffarin w Senacie, 2008 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 sierpnia 1948 Poitiers |
| 166. premier Republiki Francuskiej | |
| Przynależność polityczna | UMP |
| Okres urzędowania | od 7 maja 2002 do 31 maja 2005 |
| Poprzednik | Lionel Jospin |
| Następca | Dominique de Villepin |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Jean-Pierre Raffarin wym. [ʒɑ̃ˈpjɛːʀ ʀafaˈʀɛ̃] (ur. 3 sierpnia 1948 w Poitiers) – francuski prawnik i polityk, premier trzech gabinetów w okresie 2002–2005, były eurodeputowany, senator.
Spis treści |
Pochodzi z rodziny o tradycjach politycznych, jego ojciec był m.in. wiceministrem rolnicta. Jean-Pierre Raffarin studiował prawo na Uniwersytecie Paryż II (Paris II Panthéon-Assas) i ekonomię w Ecole Supérieure de Commerce de Paris. Pracę zawodową rozpoczął w branży marketingowej.
W działalność publiczną zaangażował się jako zwolennik nurtu politycznego, który wyznaczał Valéry Giscard d'Estaing. Był jednym z liderów wspierającej go organizacji młodzieżowej. Przystąpił później do centrowej Partii Republikańskiej, która współtworzyła federacyjną Unię na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1977 po raz został radnym miejskim Poitiers, funkcję tę pełnił do 1995.
W 1986 uzyskał mandat radnego regionu Poitou-Charentes, od 1988 do 2002 kierował jego radą regionalną, później przez dwa lata był jej wiceprzewodniczącym. W samorządzie zajmował też stanowisko zastępcy mera Chasseneuil-du-Poitou (1995-2001).
W latach 1989–1995 zasiadał w Parlamencie Europejskim. Wchodził w skład frakcji Europejskiej Partii Ludowej, był m.in. wiceprzewodniczącym Komisji Budżetowej[1].
W tym 1995 po raz pierwszy wybrano go w skład Senatu. W trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku poparł kandydaturę Jacques'a Chiraca. Wziął w tym samym czasie udział w powołaniu Partii Ludowej na rzecz Demokracji Francuskiej, ugrupowania działającego w ramach UDF i skupiającego zwolenników nowego prezydenta. Po zwycięstwie Jacques'a Chiraca objął stanowisko ministra ds. średniej i małej przedsiębiorczości, handlu i przemysłu morskiego w rządzie Alaina Juppé. Funkcję tę pełnił do 1997, w tym samym roku powrócił do sprawowania mandatu senatora.
W 1998 opuścił PPDF, przystąpił wówczas do Demokracji Liberalnej, która odeszła z UDF i podjęła bliższą współpracę z gaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Republiki.
Po reelekcji Jacques'a Chiraca w wyborach w 2002 i dymisji socjalistycznego premiera, Lionela Jospina, 7 maja 2002 Jean-Pierre Raffarin stanął na czele pierwszego swojego rządu. Współtworzył Unię na rzecz Większości Prezydenckiej (przekształconej wkrótce w Unię na rzecz Ruchu Ludowego), a po jej wygranej w wyborach parlamentarnych, 17 czerwca 2002 został po raz drugi premierem.
W 2003 zaproponował reformę niewydolnego systemu rentowo-emerytalnego, co spowodowało falę strajków społecznych na ulicach wielkich miast. W tym samym roku był także krytykowany za uznawaną za opóźnioną reakcję władz na falę niespotykanych upałów, która mogła się przyczynić do śmierci kilkunastu tysięcy osób. W 2004 UMP znacząco przegrała wybory regionalne, wkrótce też wchodząca w skład "większości prezydenckiej" Unia na rzecz Demokracji Francuskiej zapowiedziała wyjście z koalicji. 31 marca 2004 Jean-Pierre Raffarin sformował swój trzeci rząd, w którym odwołano ministrów obwinianych za poprzednie błędy.
Podał się do dymisji po odrzuceniu w referendum projektu traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, przeprowadzonym w dniu 29 maja 2005. Po przyjęciu tej rezygnacji na stanowisku premiera zastąpił go Dominique de Villepin.
W tym samym roku Jean-Pierre Raffarin kolejny raz został wybrany w skład Senatu. W 2007 objął funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2008 ubiegał się o nominację swojej partii na stanowisko przewodniczącego Senatu, jednak przegrał z Gérardem Larcherem[2].
Skład ministrów pozostawał tożsamy z pierwszym gabinetem. Zmiany dotyczyły wyłącznie niższych stanowisk, odwołany został młodszy minister Renaud Donnedieu de Vabres. Nowymi ministres délégués zostali Nicole Fontaine, Noëlle Lenoir, Pierre-André Wiltzer, Claudie Haigneré, Christian Jacob i Nicole Ameline.
|
|||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||||
|
||||||||||
