Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jerry Cantrell | |
 Jerry Cantrell podczas koncertu w Bilbao, Hiszpania, 9 lipca 2009 |
|
| Imię i nazwisko | Jerry Fulton Cantrell Jr. |
| Data i miejsce urodzenia | 18 marca 1966 Tacoma, Waszyngton |
| Pochodzenie |  Stany Zjednoczone |
| Instrument | gitara elektryczna, gitara akustyczna |
| Gatunek | metal alternatywny, grunge, heavy metal, hard rock, rock alternatywny |
| Zawód | wokalista, gitarzysta, kompozytor, autor tekstów |
| Aktywność | od 1984 |
| Wytwórnia płytowa | Columbia, Roadrunner, Virgin/EMI |
| Powiązania | Diamond Lie, Alice Mudgarden, Danzig, Ozzy Osbourne, Cardboard Vampyres, Comes with the Fall |
| Instrument | |
| Jerry Cantrell Signature G&L Rampage[1] G&L ASAT Special Gibson Les Paul '52 GoldTop |
|
| Zespół | |
| Alice in Chains (1987 - 2002, od 2005) | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Jerry Cantrell, właśc. Jerry Fulton Cantrell Jr. (ur. 18 marca 1966 w Tacoma w stanie Waszyngton w USA[2]) – amerykański gitarzysta, wokalista, kompozytor oraz autor tekstów. Współzałożyciel, główny kompozytor, autor tekstów oraz lider grupy muzycznej Alice in Chains, znany również ze współpracy z grupami Danzig, Metallica, czy Ozzy Osbourne. W drugiej połowie lat 90-dziesiątych rozpoczął karierę solową. Wydał dwa albumy Boggy Depot (1998), oraz Degradation Trip (2002).
W roku 2004 magazyn Guitar World sklasyfikował Cantrella na 38. pozycji zestawienia najlepszych metalowych gitarzystów w historii[3]. Ten sam magazyn trzy lata później umieścił jego solo gitarowe z utworu "Man in the Box" na 77. miejscu w zestawieniu 100 Greatest Guitar Solos[1]. W 2006 brytyjski magazyn Metal Hammer nagrodził go tytułem Riff Lord[4].
Spis treści |
Jerry Fulton Cantrell Jr. urodził się 18 marca 1966 roku w miejscowości Tacoma, w stanie Waszyngton[2] jako syn weterana wojny wietnamskiej. Matka Gloria amatorsko zajmowała się grą na organach[5]. Ma dwóch braci.
W wieku 7 lat rodzice muzyka rozwiedli się. Wraz ze starszym bratem, Cantrell trafił pod opiekę siostry matki, natomiast drugi z braci - David pozostał z ojcem[5]. W roku 1987 w wieku 43 lat z powodu choroby nowotworowej zmarła matka muzyka[2].
Wychował się na muzyce country, którą zawsze podziwiał ze sposób przekazywania emocji. W wieku 12 lat zaczął grać na gitarze, jednak dopiero 5 lat później zaczął poważnie podchodzić do gry na tym instrumencie. Rok później zagrał swój pierwszy koncert ze szkolnym zespołem, wykonując covery Iron Maiden oraz Judas Priest[5]. Za największe wpływy muzyczne z okresu dzieciństwa muzyk wymienił takich wykonawców jak Jimi Hendrix, Heart, Black Sabbath oraz Queensrÿche[2].
Ukończył naukę w liceum w miejscowości Spanaway w stanie Waszyngton. Podczas nauki, Cantrell udzielał się w chórze szkolnym, który często uczestniczył w wielu konkursach. Podczas ostatniego roku nauki, muzyk został przewodniczącym chóru. Kwartet wykonał także hymn Stanów Zjednoczonych podczas meczu koszykówki, i zdobył główną nagrodę[2].
W 1987 roku, założył zespół muzyczny o nazwie Diamond Lie[2]. Wkrótce do zespołu dołączył początkujący wokalista Layne Staley. Niedługo potem zespół został przekształcony w grupę muzyczną Alice in Chains, początkowo działającą jednak pod nazwą Diamond Lie. Sami muzycy poznali się nieco wcześniej, podczas jednej z uroczystości[6]. Skład zespołu uzupełnili basista Mike Starr oraz perkusista Sean Kinney[6]. W roku 1988 ukazało się pierwsze wydawnictwo zespołu, zatytułowane The Treehouse Tapes[7]. Rok później zespół zrealizował kolejne wydawnictwo demo - Sweet Alice[8]. Oba wydawnictwa ukazały się niezależnie.
W roku 1990 ukazał się pierwszy minialbum zespołu - We Die Young, który wypełniły trzy kompozycje[9]. W tym samym roku grupa wydała debiutancki album studyjny - Facelift, który ukazał się nakładem wytwórni fonograficznej Columbia[10]. Materiał został zrealizowany w London Bridge Studio w Seattle, oraz Capitol Recording Studio w Hollywood. Producentem wydawnictwa został Dave Jerden. Płyta została dobrze przyjęta zarówno przez fanów, jak i krytyków muzycznych, co zaowocowało trasami koncertowymi obok takich wykonawców jak Iggy Pop[11], Extreme[11], Megadeth[12], Van Halen[12]. W roku 1991 zespół wystąpił jako support przez zespołami Slayer, Megadeth, oraz Anthrax na trasie Clash of the Titans[12]. W roku 1992 ukazał się drugi minialbum grupy - Sap[13]. Album wypełniły kompozycje utrzymane w stylistyce muzyki akustycznej[14]. Na płycie gościnnie wystąpili Chris Cornell, Mark Arm, oraz Ann Wilson[15]. We wrześniu 1992 na rynku ukazał się drugi studyjny album - Dirt[16], stając się dużym sukcesem komercyjnym. Utwór "Would?" promujący album, Cantrell napisał w 1990 roku, jako hołd dla zmarłego wokalisty grupy Mother Love Bone - Andrew Wooda[17]. Zespół zorganizował pierwszą profesjonalną trasę koncertową Down in Your Hole Tour[18], oraz zaczął występować na dużych festiwalach muzycznych, takich jak Lollapalooza[19][20]. W trakcie trwania trasy, w zespole nastąpiła pierwsza zmiana personalna. Miejsce Mike'a Starra zastąpił Mike Inez - współpracujący w tym czasie z Ozzy'm Osbourne'm[6]. Pochodzący z albumu utwór "Rooster", Cantrell napisał na podstawie własnych doświadczeń związanych z wojną wietnamską, w której udział brał jego ojciec[17].
Na początku 1994 roku ukazało się na rynku kolejne wydawnictwo zespołu - minialbum Jar of Flies[21]. Płyta utrzymana w stylistyce muzyki akustycznej, alternatywnej oraz blues rocka, dotarła na szczyt zestawienia amerykańskiej listy Billboard 200 - stając się przy tym pierwszym albumem EP w historii, który to osiągnął[21]. Z powodu wewnętrznych konfliktów, oraz problemów z nałogiem narkotykowym, zespół w połowie 1994 roku zawiesił działalność koncertową. Wokalista Layne Staley dołączył do supergrupy Mad Season, natomiast Cantrell rozpoczął przygotowania do nagrania albumu solowego[17]. W styczniu 1995 roku zespół rozpoczął wspólne jammowanie. Na wiosnę do zespołu został zaproszony Layne Staley. Zespół przystąpił do prac nad trzecim albumem studyjnym. Nowym producentem muzycznym został Toby Wright - znany ze współpracy z Corrosion of Conformity oraz Slayerem[22]. Album zatytułowany Alice in Chains został zrealizowany w studiu Bad Animals w Seattle. Premiera wydawnictwa nastąpiła 7 listopada[22]. Mimo pochlebnych recenzji ze strony krytyków muzycznych, zespół po raz kolejny został zmuszony do odwołania trasy koncertowej, z powodu problemów Staleya z narkotykami[17]. Grupa ponownie zawiesiła działalność koncertową, a wokalista udał się na leczenie odwykowe[23].
10 kwietnia 1996 roku zespół zagrał pierwszy publiczny koncert od 23 lutego 1994 roku. Występ odbył się w ramach MTV Unplugged w Nowym Jorku[6]. Zespół zarejestrował swój występ, i 10 lipca wydał go na płycie Unplugged[24]. Wydawnictwo wypełniło łącznie 13 utworów[24]. 28 czerwca zespół udał się w trasę koncertową Kiss Reunion Tour, grając jako support przed z grupą Kiss[25]. W ramach trasy zespół zagrał 4 koncerty, z czego ostatni z nich - zagrany 3 lipca 1996 w Kemper Arena w Kansas City, był ostatnim na którym wystąpił wokalista Layne Staley[26]. Po tym koncercie zespół zawiesił swoją działalność artystyczną[17].
Ponownie grupa spotkała się we wrześniu 1998 roku w studiu London Bridge w Seattle[27]. Grupa odbyła kilkunastodniową sesję, podczas której zarejestrowała dwa nowe utwory, przeznaczone na potrzeby albumu albumu kompilacyjnego. Pierwotnie utwory "Get Born Again" oraz "Died" były przeznaczone na solowy album Cantrella, lecz grupa postanowiła je wykorzystać podczas sesji. Była to ostatnia wspólna sesja nagraniową ze Staley'em[6].
W latach 1999-2005 zespół był nieaktywny. W tym czasie na rynku ukazały się cztery kompilacyjne płyty zespołu, stanowiące zbiór największych przebojów, oraz jeden album koncertowy, który zawierał piosenki zarejestrowane w różnych okresach działalności zespołu[28]. W kwietniu 2002 po dziesięciu latach walki z nałogiem narkotykowym zmarł wokalista Layne Staley[29], co ostatecznie przekreśliło szansę na powrót zespołu na scenę w pierwotnym składzie. W 2005 roku zespół wziął udział w koncercie charytatywnym na rzecz ofiar Tsunami z 2004 roku[30]. Podczas koncertu zespół był wspomagany wokalnie na scenie między innymi przez Patricka Lachmana, Maynarda Jamesa Keenana, oraz Ann Wilson[30]. Rok później zespół zagrał w Seattle podczas koncertu poświęconego zmarłym muzykom wywodzącym się z Seattle. Na scenie wraz z zespołem wystąpili Phil Anselmo, Duff McKagan,Ann Wilson, oraz William DuVall[31]. W 2006 roku zespól postanowił wznowić działalność koncertową. Nowym wokalistą zespołu został lider grupy Comes with the Fall - William DuVall[32]. Zespół udał się w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych[33], oraz Europie, grając na największych festiwalach muzyki rockowej[34]. We wrześniu 2009 roku zespół wydał czwarty album studyjny - Black Gives Way to Blue[35].
W 1993 roku Cantrell zagrał gościnnie na gitarze, oraz zaśpiewał w jednym z utworów na płycie rockowej grupy Circus of Power - Magic & Madness[36]. W roku 1996 wziął udział w sesji nagraniowej do albumu Blackacidevil amerykańskiej grupy metalowej Danzig, gdzie zagrał oraz użyczył swojego głosu w trzech kompozycjach[37]. W tym samym roku Cantrell wystąpił gościnnie na płycie poświęconej muzykowi country Willie Nelsonowi, gdzie wykonał jeden z utworów[38]. W 1997 roku wystąpił gościnnie na płycie zespołu Pigeonhed - The Full Sentence[39]. W roku 1998, wraz z perkusistą Seanem Kinney'em, oraz innymi muzykami, wziął udział w sesji nagraniowej do albumu Garage, Inc. amerykańskiej grupy Metallica. Wystąpił gościnnie w utworze "Tuesday's Gone" z repertuaru grupy Lynyrd Skynyrd[40]. W tym samym roku muzyk wydał swój pierwszy solowy album, zatytułowany Boggy Depot[41]. W pracach nad albumem Cantrella wspomagali między innymi Rex Brown, oraz Les Claypool[42]. Wydawnictwo ukazało się nakładem wytwórni Columbia. Premiera albumu nastąpiła 7 kwietnia[41]. W ramach promocji albumu, Cantrell wystąpił między innymi jako support grupy Van Halen w ramach trasy III Tour.
W roku 2001 Cantrell wystąpił gościnnie na albumie The Deep End, Vol. 1 blues rockowego zespołu Gov't Mule, gdzie wykonał partie wokalne w jednym z utworów[43]. Na początku 2002 roku muzyk wystąpił gościnnie na koncercie kanadyjskiej grupy Nickelback w Edmonton, gdzie zagrał na gitarze, oraz zaśpiewał w piosence z repertuaru Alice in Chains. Koncert został wydany na albumie Live at Home[44]. W tym samym roku Cantrell wydał drugi solowy album - Degradation Trip[45]. Udział w sesji nagraniowej prócz gitarzysty, wzięli jeszcze perkusista Mike Bordin, oraz basista Robert Trujillo[46]. Premiera albumu nastąpiła 18 czerwca[46]. 26 listopada ukazał się album Degradation Trip Vol. 1 & 2, zawierający utwory z płyty Degradation Trip, wzbogacone o dodatkowe piosenki, które nie znalazły się na poprzednim wydawnictwie.
W 2004 roku Cantrell gościnnie zagrał na gitarze w jednym z utworów na płycie grupy Heart - Jupiters Darling[47]. W tym samym roku gitarzysta nagrał wspólnie z zespołem Damageplan utwór zatytułowany "Ashes to Ashes", który został wykorzystany na ścieżce dźwiękowej do filmu Punisher[48]. Ponadto piosenka znalazła się na japońskiej edycji płyty zespołu - New Found Power[49]. W tym samym roku Cantrell współpracował z grupą The Cult. Wraz z gitarzystą zespołu Billym Duffy założył zespół o nazwie Cardboard Vampyres. Grupa zadebiutowała na koncercie Sweet Relief Musicians Fund w The Troubadour w kwietniu 2004 roku. Zespół na swoich występach grał głównie covery takich wykonawców jak Led Zeppelin, AC/DC, The Stooges, Black Sabbath czy Aerosmith. Skład zespołu prócz Cantrella i Duffy'ego uzupełnili jeszcze wokalista John Corabi, basista Chris Wyse oraz perkusista Josh Howser. Zespół grywał głównie wzdłuż Zachodniego Wybrzeża[48]. W roku 2005 Cantrell dołączył do zespołu Ozzy'ego Osbourne'a, z którym nagrał dwa albumy Prince of Darkness[50], oraz Under Cover[51]. Na obu płytach zagrał na gitarze.
W 2007 roku wystąpił gościnnie na płycie Music For The Divine Glenna Hughesa. Cantrell zagrał w piosence z repertuaru grupy Led Zeppelin "Misty Mountain Hop"[52]. Piosenka znalazła się na płycie w australijskim wydaniu. W tym samym roku gościnnie zagrał na gitarze w jednym z utworów na płycie Sun and the Earth, Vol. 1 Steviego Salasa[53]. W 2010 roku Cantrell wystąpił gościnnie na płycie Pearl Aday Little Immaculate White Fox, gdzie w utworze "Anything" zagrał na gitarze oraz wykonał w duecie z wokalistką partie wokalne[54].
Styl gry Cantrella charakteryzuje się ciężkimi metalowymi riffami gitarowymi, które były charakterystyczne dla zespołu Alice in Chains w pierwszej połowie lat 90-dziesiątych, i wyróżniały go na tle innych grup muzycznych ze sceny Seattle. Podczas swej solowej kariery, Cantrell poszerzył swoje horyzonty muzyczne o takie gatunki jak blues czy country, szczególnie zauważalne na albumie Boggy Depot. Podczas gry na gitarze, muzyk znany jest z częstego używania efektu gitarowego wah wah, oraz tworzenia piosenek w nieparzystym metrum. W rozmowie z magazynem Guitar World w 1998 roku, przyznał: "Ja naprawdę nie wiem z czego to wynika, z czego to przychodzi. Te pomysły po prostu same mi przychodzą do głowy. Lubię komponować piosenki w stylu "Them Bones". Styl gry Jerry'ego Cantrella został określony przez recenzenta Stephena Erlewine'a z serwisu Allmusic jako "oparty o mocne gitarowe riffy i perforowane tekstury, tworzący wolne rytmy w niższej jakości"[55]
W 2004 roku magazyn Guitar World zamieścił solo gitarowe z utworu "Man in the Box" w wykonaniu Cantrella na 77 pozycji zestawienia "100 Greatest Guitar Solos"[1]. W tym samym roku, ten sam magazyn umieścił go na 38 pozycji zestawienia najlepszych metalowych gitarzystów w historii[3]. W lipcu 2006 roku, brytyjski magazyn poświęcony muzyce metalowej, Metal Hammer nagrodził Cantrella tytułem "Riff Lord", podczas ceremonii Golden Gods Awards show w Londynie. W drodze o tytuł, muzyk pokonał takich gitarzystów jak Jimmy Page, Slash czy James Hetfield[4]. W 1995 roku w rozmowie z magazynem Guitar International Dimebag Darrell, gitarzysta grup Pantera oraz Damageplan, wyraził duży podziw dla gry Cantrella[56]. W roku 2011 Cantrell został umieszczony na 16 pozycji (na 25 możliwych) przez dziennikarzy MetalSucks w rankingu 25 najlepszych dzisiaj gitarzystów metalowych[57].
Jerry Cantrell znany jest z tego, że najczęściej używa gitar marki G&L oraz Gibson. W roku 2009 na rynku ukazał się sygnowany nazwiskiem muzyka model gitary - G&L Rampage Jerry Cantrell Signature Model Electric Guitar. Oprócz gitar G&L, Cantrell często korzysta także z gitar marki Gibson SG, Gibson Les Paul Custom, oraz Fender Telecaster Deluxe rocznik 1972. Od 2010 roku muzyk korzysta również z gitary Gibson ES-175.
W trakcie sesji nagraniowej do albumu Facelift, Cantrell korzystał ze wzmacniacza gitarowego Bogner Fish Preamp[59]. W roku 1994 przy okazji nagrywania albumu Jar of Flies, Cantrell korzystał ze wzmacniacza gitarowego Fender'65 Twin Reverb Amp[59]. Najczęściej jednak muzyk korzysta ze wzmacniaczy firmy Bogner, których używa od początków gry w zespole Alice in Chains. Jego pierwszym wzmacniaczem był Marshall JCM800, który został zmodyfikowany przez firmę Bogner, i był używany w trakcie sesji nagraniowej do albumu Facelift, Cantrell korzystał ze wzmacniacza gitarowego Bogner Fish Preamp[59]. który był używany na dwóch pierwszych albumach zespołu w roku 1990 i 1992.
Muzyk posiada także gitarę Ernie Ball Music Man, oraz wzmacniacz Peavey 5150 Amplifier. Dostał je od Eddiego Van Halena[59]. Gitara została wykorzystana w teledysku do utworu "Angry Chair", natomiast wzmacniacz w nagrywaniu piosenki "Sludge Factory" z albumu Alice in Chains z 1995 roku[59]. Ponadto muzyk zakupił gitarę Gibson Les Paul Junior od gitarzystki zespołu Heart - Nancy Wilson[59]. Wzmacniacz ten, oraz gitara były użyte podczas sesji nagraniowej do albumu Boggy Depot w 1998 roku. Muzyk wykorzystał je także do nagrania utworów demo do albumu Degradation Trip w swoim domu w Seattle. W trakcie sesji nagraniowej do albumu Boggy Depot Cantrell używał jeszcze przesteru firmy Pro Co, modelu RAT2 Pedal, oraz wzmacniaczy gitarowych Soldano SLO100 Super Lead Overdrive Head oraz Bogner Shiva[59].
Podczas solowych koncertów z roku 2002, Cantrell korzystał z pedała elektronicznego Dunlop JD-4S Rotovibe Expression Pedal, oraz wyświetlacza podającego nazwy strun i aktualnie dostrajanych dźwięków Boss TU 2 - Chromatic Tuner[59].
Cantrell znany jest również ze współpracy z firmą Dunlop, specjalizującą się w produkcji efektów gitarowych. Korzystał z wielu produktów firmy, między innymi efektu gitarowego Dunlop Original Crybaby oraz Dunlop Dimebag Wah. Efektem współpracy muzyka z firmą jest wydanie efektu gitarowego - Jerry Cantrell JC95 Crybaby. Wah-wah sygnowany nazwiskiem gitarzysty pozwala na dostrojenie ustawień dynamiki i częstotliwości, oraz posiada zmodyfikowane układy tworzenia talk boxa[60].
| Gitary elektryczne | Gitary akustyczne | Wzmacniacze i kolumny głośnikowe | Efekty gitarowe | Struny i kostki gitarowe |
|---|---|---|---|---|
|
|
|
|
|
| G&L Rampage Jerry Cantrell Signature |
|---|
|
Alice in Chains
Albumy solowe
Pozostałe
Alice in Chains
Gościnnie
Wyróżnienia indywidualne
| Rok | Kraj | Miejsce publikacji rankingu | Nazwa rankingu | Pozycja |
|---|---|---|---|---|
| 2004 | USA |
|
|
|
| 2006 | UK |
|
|
|
| 2007 | USA |
|
|
|
| 2011 | USA |
|
|
|
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
