Jerzy Łagoda

Jerzy Łagoda
generał brygady pilot
Data urodzenia	2 czerwca 1924
Data śmierci	27 marca 2001
Przebieg służby
Lata służby	1943-1984
Stanowiska	dowódca 7 Brygady Lotnictwa Bombowego, dowódca 16 Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego, dowódca 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko – Szturmowego, zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych, zastępca szefa Inspekcji Sił Zbrojnych, doradca szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego ds. lotnictwa
Odznaczenia
}

Jerzy Łagoda (ur. 2 czerwca 1924, zm. 27 marca 2001) – generał brygady pilot Wojska Polskiego.

Służbę wojskową rozpoczął w maju 1943 jako ochotnik w 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Artylerii przy 1 DP został przydzielony do 1 Pułku Artylerii Lekkiej na stanowisko dowódcy plutonu ogniowego. Wziął udział w bitwie pod Lenino. Następnie na kolejnych, wyższych stanowiskach służbowych, uczestniczył w walkach o Warszawę, Wał Pomorski, w forsowaniu Odry i szturmie Berlina. W pierwszych latach powojennych brał udział w walkach z podziemiem o utrwalenie władzy ludowej. W 1948 ukończył kursy pilotażu w Oficerskiej Szkole Lotniczej i rozpoczął służbę w Wojskach Lotniczych, początkowo na stanowisku dowódcy eskadry szkolnej, następnie zastępcy dowódcy pułku ds. pilotażu, a od 1959 na stanowisku dowódcy związku taktycznego. W 1963 ukończył studia wyższe w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. W październiku 1968 uchwałą Rady Państwa PRL został awansowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Polski Marian Spychalski.

Najważniejsze pełnione funkcje dowódcze w WP:

• 1963-1964 – dowódca 7 Brygady Lotnictwa Bombowego
• 1964-1967 – dowódca 16 Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego w Pile
• 1967-1969 – dowódca 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko – Szturmowego
• 1969-1972 – zastępca Dowódcy Wojsk Lotniczych ds. techniki i zaopatrzenia
• 1972-1979 – zastępca Szefa Inspekcji Sił Zbrojnych ds. lotnictwa i OPK
• 1979-1980 – zastępca szefa kierunku zachodniego w Zarządzie I Wojsk Lotniczych Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państwa Uczestników Układu Warszawskiego
• 1981-1984 – doradca szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego ds. lotnictwa

16 kwietnia 1984, po 41 latach służby wojskowej, został przeniesiony w stan spoczynku i uroczyście pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego oraz szefa Głównego Zarządu Politycznego WP gen. broni dr Józefa Baryłę. Był jednym z dwóch dowódców jedynej polskiej dywizji lotnictwa bombowego.

Odznaczenia (wybrane)

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Order Krzyża Grunwaldu III klasy
• Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
• Medal "Za udział w walkach w obronie władzy ludowej"
• Medal 10-lecia Polski Ludowej
• Medal za Warszawę 1939-1945
• Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
• Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
• Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
• Medal "Za udział w walkach o Berlin"
• Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
• "Zasłużony Pilot Wojskowy PRL"
• Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR)
• Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
• Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)

Bibliografia

• S. Czmur, W. Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Wydawnictwo WLOP, Poznań – Warszawa 2003;
• J. Konieczny, Kronika lotnictwa polskiego 1945-1981, Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, Warszawa 1984;
• H.P. Kosk, Generalicja Polska, tom I, Wydawnictwo Ajaks, Warszawa – Pruszków 1999;
• J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, tom II, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, ISBN 978-83-7611-801-7
• Minister obrony narodowej przyjął gen. bryg. pil. Jerzego Łagodę /w/ "Żołnierz Wolności" z 17.04.1984, str. 2.