Jerzy Dobrowolski

Jerzy Dobrowolski
Data i miejsce urodzenia	15 marca 1930 Warszawa
Data i miejsce śmierci	17 lipca 1987 Warszawa
Zawód	aktor, reżyser, satyryk, artysta kabaretowy
Jerzy Dobrowolski w Wikicytatach

Grób satyryka Jerzego Dobrowolskiego na Starych Powązkach w Warszawie

Jerzy Dobrowolski (ur. 15 marca 1930 w Warszawie, zm. 17 lipca 1987 tamże) – polski satyryk, dramaturg, aktor i reżyser. Syn Władysława Dobrowolskiego - szermierza, brązowego medalisty olimpijskiego w szabli drużynowo z igrzysk w Los Angeles (1932).

Twórczość

Teatralna

W roku 1954 ukończył PWST w Warszawie. W latach 1948-1950 występował w Teatrze Młodego Widza we Wrocławiu, następnie w teatrach w Warszawie:

• 1954 - Teatr Ludowy
• 1955-1957 - Teatr Narodowy i Współczesny
• 1957-1959 - Teatr Dramatyczny
• 1972-1984 - Teatr Rozmaitości

Reżyserował spektakle teatralne (Teatr Im. J.Szaniawskiego w Płocku, 1982-1983) oraz radiowe (Polskie Radio, 1984-1987).

Kabaretowa

Jerzy Dobrowolski znany jest przede wszystkim ze swojej twórczości satyrycznej i kabaretowej. Stworzył jedne z pierwszych powojennych kabaretów: Kabaret Koń i Kabaret Owca. W późniejszych latach występował samodzielnie lub z innymi kabaretami, np. z Elitą. W bardzo wielu wywiadach polscy twórcy kabaretowi (m.in. TEY, Stanisław Tym, Kabaret Moralnego Niepokoju i wielu innych) zgodnie twierdzą, że Jerzy Dobrowolski był ich największym nauczycielem i bez niego historia polskiego kabaretu potoczyłaby się zupełnie inaczej. Polscy satyrycy uważają, że Jerzy Dobrowolski, mimo że dziś nieco zapomniany, miał największy wpływ na kształt polskiej sceny kabaretowej.^{[potrzebne źródło]}

Radiowa

Był także aktorem radiowym. Uczestniczył w niezliczonej ilości słuchowisk radiowych nadawanych głównie w Radiowej Trójce (m. in. Ilustrowany Tygodnik Rozrywkowy i kabaret "Decybel"). Był najważniejszym głosem w słuchowiskach autorstwa Marii Czubaszek, w których występował m.in. z Ireną Kwiatkowską, Barbarą Wrzesińską, Bohdanem Łazuką, Wojciechem Pokorą, Marianem Kociniakiem i Piotrem Fronczewskim; wiele z tych słuchowisk reżyserował.

Filmowa

Wystąpił w kilkunastu filmach, głównie w charakterystycznych rolach drugoplanowych.

Wybrana filmografia

• Piątka z ulicy Barskiej (1953)
• Zezowate szczęście (1960)
• Paryż - Warszawa bez wizy (1967)
• Nowy (1969)
• Jak zdobyć pieniądze, kobietę i sławę (1969)
• Hydrozagadka (1970)
• Dziura w ziemi (1970)
• Rejs (1970)
• Kłopotliwy gość (1971)
• Motodrama (1971)
• Poszukiwany, poszukiwana (1972)
• Nie ma róży bez ognia (1974)
• Czterdziestolatek (1974) - fotoreporter "Życia Warszawy" (odc. 4)
• Kłopoty to moja specjalność (1977) - Philip Marlow

Cierpiał na chorobę alkoholową. Drugą żoną artysty była aktorka, Jolanta Zykun.

W 1999 roku nakręcono film dokumentalny o Jerzym Dobrowolskim, nosił on tytuł Pasażer na gapę. Artysta pochowany jest na Starych Powązkach w Warszawie.

Bibliografia

• Roman Dziewoński, "Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego", Wydawnictwo LTW, Łomianki 2009, ISBN 978-83-7565-085-3
• Jerzy Dobrowolski, "Wspomnienia moich pamiętników", Wydawnictwo LTW, Łomianki 2009, ISBN 978-83-7565-090-7

Linki zewnętrzne

• Jerzy Dobrowolski w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
• Jerzy Dobrowolski w bazie filmweb.pl
• Jerzy Dobrowolski w bazie filmpolski.pl
• Jerzy Dobrowolski w bazie e-teatr.pl
• Jerzy Dobrowolski w bazie stopklatka.pl