Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jerzy Dzik | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 lutego 1950 Jedlicze |
| Zawód | naukowiec |
Jerzy Dzik (ur. 25 lutego 1950 w Jedliczach) – paleontolog polski, ewolucjonista, profesor i dyrektor Instytutu Paleobiologii Polskiej Akademii Nauk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek korespondent Polskiej Akademii Nauk.
Spis treści |
Absolwent biologii Uniwersytetu Warszawskiego z 1973. Uczestnik, a od 1997 kierownik wypraw badawczych na Antarktydę (1975-1976), nad dolną Lenę (1987), w góry Karatau w Kazachstanie (1994 i 2006), Chin (1995), północnej Rosji (1997), Jakucji (2001). Z wyjątkiem biologicznej ekspedycji antarktycznej, wszystkie pozostałe poświęcone były badaniom paleontologicznym, przede wszystkim skamieniałości pierwszych zwierząt tkankowych z wendu i eksplozji kambryjskiej oraz kręgowcom jury.
Autor m.in. kilkakrotnie wznawianego podręcznika paleontologii. Kierownik zespołu, który w Krasiejowie odkrył i przebadał cmentarzysko wielkich płazów i gadów triasowych, w tym najstarszych pradinozaurów na świecie. W 2006 zespół pod kierownictwem profesora rozpoczął wykopaliska w Lisowicach, zakończone odkryciem w 2008 pierwszego polskiego drapieżnego dinozaura (nazwanego tymczasowo „Smok”[1]) oraz dicynodonta[2].
Podstawowym przedmiotem badań profesora są zespoły fauny przełomu prekambru i kambru. Do głównych wyników jego badań należy wykazanie, że powstanie szkieletu u zwierząt było efektem wzrostu drapieżnictwa w biocenozach wendu i wczesnego kambru, odkrycie najstarszego strunowca na świecie z wczesnego kambru oraz udowodnienie, że eksplozja kambryjska nie jest związana z przemianami biologicznymi biocenozy, lecz jest efektem powstania pancerzy u ówczesnych zwierząt i związanego z tym gwałtownego wzrostu szans na powstanie skamieniałości[potrzebne źródło]. Sformułował także szereg hipotez o pokrewieństwach fauny ediakarańskiej z późniejszymi taksonami fauny i o środowisku w jakim żyła fauna ediakarańska. Dokonał nowych rekonstrukcji ważnych w stratygrafii konodontów, przedstawił monograficzne opracowanie ewolucji łodzikowców i udowodnił przynależność hyolitów do mięczaków.
