Jerzy Harwot

Jerzy Harwot (ur. 7 maja 1853 r. w Puńcowie na Śląsku Cieszyńskim – zm. prawdopod. w 1917 r.) – polski pedagog, profesor gimnazjalny.

Pochodził z rodziny chłopskiej. Był synem Pawła i Anny z Zamarskich. Po ukończeniu miejscowej szkoły powszechnej uczęszczał do II Ewangelickiego Państwowego Gimnazjum w Cieszynie, gdzie 27 VII 1871 r. zdał maturę. W czasie nauki działał aktywnie w różnych związkach i stowarzyszeniach młodzieży polskiej.

W 1871 r. wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, gdzie studiował historię. Po trzech semestrach przeniósł się do Wiednia, gdzie tak jak w Krakowie studiował historię u prof. Józefa Aschbacha i Ottokara Lorenza, a także pedagogikę u Teodora Vogta. Po ukończeniu studiów, objął w 1877 r. stanowisko nauczyciela w I Państwowym Gimnazjum w Przemyślu i uczył przez szereg lat języka niemieckiego i propedeutyki filozofii, a od 1898 r. też geografii. Obok pracy dydaktycznej zajmował się publicystyką – był autorem kilku rozpraw, podręczników i artykułów o tematyce pedagogicznej. Ciekawe są jego postulaty uruchomienia pracowni robót ręcznych w szkołach. Zdradzał też zainteresowania regionalizmem i krajoznawstwem, czego wynikiem jest jego monografia poświęcona rodzinnemu Śląskowi Cieszyńskiemu.

W 1901 r. przeszedł w stan spoczynku. Zmarł prawdopodobnie w okresie pierwszej wojny światowej.

Niektóre publikacje

• Pracownia szkolna ze stanowiska pedagogiki i ekonomii społecznej, Kraków 1881;
• Jakiej reformy przede wszystkiem potrzebują nasze szkoły ludowe?, Przemyśl 1882;
• Cieszyn i ziemia cieszyńska pod względem geograficznym i statystycznym, Przemyśl 1893;
• Nasze szkolnictwo ludowe, Kraków 1898.

Bibliografia

• Golec Józef, Bojda Stefania: Słownik biograficzny Ziemi Cieszyńskiej t. 2, Cieszyn 1995, s. 70, ISBN 83-901-007-0-7;
• Polski Słownik Biograficzny t. 9, Wrocław 1960-1961, s. 302;