Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jerzy Hausner | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 października 1949 Świnoujście |
| Wicepremier, Minister gospodarki, pracy i polityki społecznej (od 2 maja 2004 Minister gospodarki i pracy) |
|
| Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Okres urzędowania | od 7 stycznia 2003 (wicepremier od 16 czerwca 2003) do 31 marca 2005 |
| Poprzednik | Jacek Piechota |
| Następca | Jacek Piechota |
| Minister pracy i polityki społecznej | |
| Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 7 stycznia 2003 |
| Poprzednik | Longin Komołowski |
| Następca | Krzysztof Michałkiewicz |
| Poseł IV kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 18 października 2005 |
| Odznaczenia | |
 |
|
Jerzy Krzysztof Hausner (ur. 6 października 1949 w Świnoujściu) – polski polityk i ekonomista, poseł na Sejm IV kadencji, minister w rządach Leszka Millera i Marka Belki, członek Rady Polityki Pieniężnej.
Absolwent I Publicznego Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Opolu z 1967. Ukończył następnie studia na Akademii Ekonomicznej w Krakowie, następnie podjął pracę na tej uczelni. W 1980 uzyskał stopień doktora, w 1988 habilitował się (na podstawie pracy pt. Branżowe grupy nacisku w gospodarce socjalistycznej), w 1994 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w ekonomii politycznej oraz gospodarce i administracji publicznej. Jest autorem i współautorem ponad 300 publikacji naukowych, a także kierownikiem Katedry Gospodarki i Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.
Od 1965 do 1979 należał do Związku Młodzieży Socjalistycznej, a następnie Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. Był także członkiem Socjalistycznego Związku Studentów Polskich.
Od 1970 do rozwiązania należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, był sekretarzem Komitetu Krakowskiego PZPR. Był szefem doradców wicepremiera Grzegorza Kołodki w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza, następnie pełnomocnikiem rządu ds. reformy zabezpieczenia społecznego i podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pełnił też funkcję społecznego doradcy prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w ramach powołanego w 1996 zespołu doradców ekonomicznych.
W latach 2001–2005 sprawował mandat posła na Sejm IV kadencji, wybranego z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej w okręgu krakowskim. W październiku 2001 wszedł w skład gabinetu Leszka Millera jako minister pracy i polityki społecznej. Po zmianach strukturalnych w administracji rządowej od stycznia 2003 był ministrem gospodarki, pracy i polityki społecznej, od czerwca tego samego roku także wicepremierem. Firmował swoim nazwiskiem plan rządu naprawy finansów publicznych (tzw. plan Hausnera), który w większości nie doczekał się realizacji. Zachował stanowiska wicepremiera i ministra gospodarki i pracy w rządach Marka Belki (od maja 2004). Krótko pełnił tam też obowiązki ministra zdrowia.
W lutym 2005 odszedł z Sojuszu Lewicy Demokratycznej i klubu parlamentarnego tej partii. Wraz z przewodniczącym Unii Wolności Władysławem Frasyniukiem i Tadeuszem Mazowieckim zaangażował się w utworzenie na bazie UW nowej formacji politycznej – Partii Demokratycznej. Z rządu odszedł 31 marca 2005. Na pierwszym kongresie PD objął stanowisko wiceprzewodniczącego partii, z jej list bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w tym samym roku.
13 stycznia 2010 Senat (z rekomendacji senatorów Platformy Obywatelskiej) powołał go w skład Rady Polityki Pieniężnej[1].
Laureat Nagrody Kisiela 2004. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 11 listopada 1996, w uznaniu wybitnych zasług w służbie publicznej, został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].
Żonaty (żona Maria), ma dwie córki (Katarzynę i Martę).
|
||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||
