Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Jerzy Krasuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
prof. Jerzy Krasuski

Jerzy Krasuski herbu Nowina (ur. 28 grudnia 1930 w Poznaniu, zm. 14 sierpnia 2009 w Krakowie) – polski historyk, specjalizujący się w dziejach XIX i XX wieku, zwłaszcza historią Niemiec i stosunków polsko-niemieckich; uczeń prof. Kazimierza Piwarskiego.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Dzieciństwo i młodość

Syn urzędnika administracji wojskowej w Poznaniu, a podczas II wojny światowej oficera NSZ[1], na okres 1939–1945 wysiedlony przez Niemców do Dąbrowy Tarnowskiej w Generalnym Gubernatorstwie. W styczniu 1945 ojciec został aresztowany przez NKWD, wywieziony do ZSRR, gdzie zmarł w grudniu 1945. Po powrocie z matką i siostrą do Poznania uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego św. Marii Magdaleny.

[edytuj] Wykształcenie

[edytuj] Działalność naukowa i zawodowa

Krasuski studiował historię na Uniwersytecie Poznańskim (dziś: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza). Do studium magisterskiego niedopuszczony z powodu antykomunistycznych wypowiedzi (krytyka nominacji Konstantego Rokossowskiego na marszałka Polski). W latach 1952–1956 nauczyciel matematyki w szkole podstawowej. W okresie 1956–2000 był pracownikiem naukowym w Instytucie Zachodnim w Poznaniu. Wykładał na Uniwersytetach w Buffalo (USA) i Bonn (Niemcy). W latach 2000–2005 był profesorem w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu, a od 2005 profesorem w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie.

Od urodzenia związany z Poznaniem (w latach 1939–1945 wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa). Od 2005 do śmierci mieszkał w Krakowie.

[edytuj] Działalność społeczna

Od 1 lutego 1956 do 11 grudnia 1981 członek PZPR (m.in. I sekretarz POP w Instytucie Zachodnim w latach 1962–1963).

W latach 1973–1993 członek Polsko-Niemieckiej (RFN) Komisji Podręcznikowej UNESCO.

[edytuj] Odznaczenia

[edytuj] Dorobek

[edytuj] Laudacja

Miejsce Jerzego Krasuskiego w historiografii polskiej jest już ustalone: jest to gwiazda pierwszej wielkości, przy czym nie wszyscy współcześni o tym wiedzą. Dlaczego? Nikt, co prawda, nie jest prorokiem we własnym kraju, ale pewnie też dlatego, że Krasuski jest samotnikiem, jest tym typem historyka, który koncentruje się na twórczości naukowej, nie jest otoczony rojem uczniów i to pewnie dlatego, że nie było mu to dane. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza Go nie chciał, pewnie także dlatego, że środowisko naukowe nie lubi wchłaniać przybywających z zewnątrz ludzi bardzo wybitnych, którzy mogliby przyćmić światło niektórych gwiazd świecących pełnym blaskiem, niekiedy jednak przy sztucznym tylko oświetleniu. Umiejętności dydaktyczne Jerzego Krasuskiego, również w zakresie kształcenia narybku naukowego, nie znalazły więc ujścia z dużą szkodą dla historiografii polskiej, lecz bez wątpienia z pożytkiem dla twórczości Krasuskiego. [...] Obserwacja »niemieckiej« twórczości Krasuskiego prowadzi do wniosku, że do najnowszej historii Niemiec, obejmującej ubiegłe stulecia, doszły także minione stulecia (Historia Niemiec, 1998), że od początku swego pisarstwa podchodził On do tematu bez uprzedzeń, bez jakiejkolwiek fobii niemieckiej (jak sam określił: ohne Voreingenommenheit). W Polsce drugiej połowy ubiegłego stulecia takie właśnie podejście jest wyróżniającą się wielką zasługą. Jak rzadko który starszy wiekiem historyk krajowy, Krasuski wolny jest od grzechu oportunizmu, popełnianego – i dziś jeszcze, choć z odwrotnej strony – licznie w badaniach naukowych. Dlatego właśnie twórczość Jego – oby jak najdłużej kontynuowana – pozostanie na trwałe w historiografii polskiej, co zazwyczaj oznacza, że »Krasuski będzie cytowany«.

Marian Wojciechowski, Laudatio dla Jerzego Krasuskiego w siedemdziesiątą rocznicę urodzin, "Przegląd Zachodni" z 2001, nr 4 (301), s. 206–209.

[edytuj] Księga pamiątkowa

[edytuj] Bibliografia prac

[edytuj] Miejsce pochówku

Pochowany 21 sierpnia 2009 na Cmentarzu Komunalnym Poznań-Junikowo (pole – 10, kwatera – 8, rząd – 4, numer – 79). Urnę z prochami złożono w grobie matki Stefanii Krasuskiej (1912–2000). Mowę nad grobem wygłosił dyrektor Instytutu Zachodniego w Poznaniu prof. Andrzej Sakson. W pogrzebie uczestniczyło ok. 50 osób[2].

[edytuj] Wspomnienia o Jerzym Krasuskim

Przypisy

  1. Wyniki Szukania w Grafice Google dla http://www.onr.czyz.org/modules/coppermine/albums/userpics/krasuski.jpg
  2. Nekrolog od siostrzeńca mgr. inż. Marka Jackowskiego, "Polska. Głos Wielkopolski" z 19 sierpnia 2009, s. 25

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jerzy_Krasuski&oldid=31017518
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty