Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jerzy Marek Nowakowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 5 lipca 1959 Radom |
| Ambsador Polski na Łotwie | |
| Okres urzędowania | od 23 marca 2010 |
| Poprzednik | Maciej Klimczak |
Jerzy Marek Nowakowski (ur. 5 lipca 1959[1] w Radomiu) – polski historyk, dziennikarz, publicysta i polityk. Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Łotewskiej[2].
Spis treści |
Ukończył studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, studiował również na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskał stopień doktora nauk historycznych.
Od 1984 pracował jako kierownik działu, a następnie zastępca redaktora naczelnego w Tygodniku Polskim. W latach 80. współpracował z "Solidarnością", od 1988 był jej łącznikiem ze środowiskami opozycyjnymi na Litwie. W latach 1989–1993 kierował Ośrodkiem Studiów Międzynarodowych Senatu RP. W 1991 był doradcą w Kancelarii Prezydenta ds. polityki wschodniej. Od 1993 pracował w Polskim Radiu jako dyrektor i redaktor naczelny Programu V dla zagranicy. Prowadził program "Racja stanu" w TVP. W latach 1997–2001 był podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz głównym doradcą premiera do spraw międzynarodowych.
W latach 2001–2002 był wiceprezesem Centrum Stosunków Międzynarodowych. Od 2002 pełnił funkcje zastępcy redaktora naczelnego oraz kierownika działu zagranicznego w tygodniku "Wprost". W 2007 objął stanowisko prezesa Fundacji "Pomoc Polakom na Wschodzie", a także został dyrektorem Centrum Wschodniego Polish Open University.
22 grudnia 2009 mianowany ambasadorem RP w Republice Łotewskiej[2]. W marcu 2010 przystąpił do wykonywania obowiązków dyplomatycznych[3].
Jest autorem licznych publikacji dotyczących m.in. państw byłego ZSRR, polityki międzynarodowej i polskiej polityki zagranicznej (w tym polityki wschodniej). Publikował m.in. w tygodniku "Newsweek Polska" oraz w "Przewodniku Katolickim".
W latach 90. działał w Ruchu Stu i Akcji Wyborczej Solidarność, a następnie w Przymierzu Prawicy. Jako jego członek bez powodzenia kandydował do Sejmu RP z listy Prawa i Sprawiedliwości, którego następnie został członkiem. Opuścił PiS w 2007.
