Jerzy Matulewicz

	Jerzy Bolesław Matulewicz
	arcybiskup tytularny Adulisu
	Biskup Wilna
Okres sprawowania	1918 - 1925
	Generał marianów
Okres sprawowania	1911 - 1927
Wyznanie	katolickie
Kościół	łaciński
Inkardynacja	Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Nominacja biskupia	23 października 1918
Sakra biskupia	1 grudnia 1918

	Błogosławiony
	Jerzy Matulewicz
	Jurgis Matulevičius
	biskup
Data urodzenia	13 kwietnia 1871; Lugino koło Mariampola
Data śmierci	27 stycznia 1927; Kowno
Kościół / wyznanie	katolicki
Data beatyfikacji	28 czerwca 1987; przez Jana Pawła II
Wspomnienie	27 stycznia
	Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Popiersie Jerzego Matulewicza w katedrze wileńskiej

Jerzy Bolesław Matulewicz-Matulaitis właśc. Jurgis Matulevičius (ur. 13 kwietnia 1871 w Lugine koło Mariampola, zm. 27 stycznia 1927 w Kownie) – biskup wileński, odnowiciel i generał zakonu marianów, błogosławiony.

[edytuj] Biografia

Urodzony w Luginach w rodzinie rolniczej jako ósmy syn Andrzeja i Urszuli Matulewiczów. W wieku 3 lat stracił ojca, a kiedy miał 10 lat zmarła jego matka. Opiekę nad Jerzym przejął jego starszy brat Jan. Uczył się w mariampolskim gimnazjum. Tam zachorował na gruźlicę kości, wykrytą dopiero w grudniu 1899 roku w Kreuznach. Uczył się dalej w Kielcach i Warszawie. W dwudziestym roku życia wstąpił Seminarium Duchownego w Kielcach. Na Akademii Duchownej w Petersburgu uzyskał tytuł magistra teologii moralnej i w 1898 r. otrzymał święcenia kapłańskie, a we Fryburgu Szwajcarskim w lipcu 1902 roku – dyplom doktora teologii dogmatycznej.

W latach 1902-1904 nauczał w Seminarium w Kielcach. Na skutek choroby opuścił je i osiadł w Zakładzie Cecylii Plater w Warszawie. Współpracując z ks. Marcelim Godlewskim rozwinął działalność społeczną. W latach 1905-1907 był zaangażowany w posługę młodzieży i tworzenie chrześcijańskiej demokracji w Warszawie. W 1907 powołano go do Akademii Petersburskiej i tam zaprzyjaźnił się z ks. Wincentym Sękowskim-Senkusem - ostatnim ze zgromadzenia marianów likwidowanego przez carat. I złożył przed ks. Senkusem śluby zakonne w 1909 postanawiając odnowić zgromadzenie oraz pozyskać nowicjuszy. Otworzył dla nich nowicjat we Fryburgu. Od 1911 do końca życia pełnił funkcję generała. W czasie wojny pracował w Warszawie. W latach 1914-1918 zajmował się działaniami charytatywno-wychowawczymi i wspomaganiem duchowym kapłanów oraz osób zakonnych. Założył tam Zgromadzenie Sióstr Ubogich od Niepokalanego Poczęcia. W 1918 został mianowany przez Benedykta XV biskupem wileńskim.

Jest też założycielem Zgromadzenia Sióstr Ubogich Niepokalanego Poczęcia NMP na Litwie i Zgromadzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii. Złożył rezygnację z funkcji biskupa w 1925, by zając się zgromadzeniem, ale papież Pius XI wówczas mianował go arcybiskupem i powierzył mu stanowisko wizytatora apostolskiego na Litwie. Przyczynił się do poprawy stosunków Litwy z Watykanem organizując nową prowincję kościelną i przygotowując zawarcie konkordatu. Zmarł w Kownie 27 stycznia 1927 roku.

28 czerwca 1987 roku został beatyfikowany przez Jana Pawła II; uważany jest za jednego z patronów Litwy. Podejmowane są starania o kanonizację.

27 stycznia 2006 w Warszawie na ul. Wileńskiej 69 została otwarta Sala Pamięci Bł. Jerzego Matulewicza biskupa. Pierwsza ekspozycja zawiera te przedmioty należące do Jerzego Matulewicza z okresu jego biskupstwa w Wilnie, które zachowały się w Polsce. Mają one wartość relikwii II stopnia.

W mieście Pasłęk na północy Polski, znajduje się Kościół pod wezwaniem bł. Jerzego Matulewicza^[1].