Jerzy Michalski (historyk)

Jerzy Michalski (ur. 9 kwietnia 1924 w Warszawie – zm. 26 lutego 2007 w Warszawie) – polski historyk XVIII i XIX wieku, profesor Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Obok Władysława Konopczyńskiego i Emanuela Rostworowskiego najwybitniejszy znawca historii Polski XVIII wieku, autor wielu prac naukowych. Od 1975 r., zastępcą redaktora, a od 1985 r., redaktor "Kwartalnika Historycznego”. Był mistrzem dla kilku pokoleń polskich historyków. Dzięki niezwykłej przenikliwości i dogłębnej znajomości źródeł doskonale rozumiał ludzi, o których pisał.

Historię studiował w czasie II wojny światowej na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, oraz Uniwersytecie Jagiellońskim. Był profesorem Instytutu Historii PAN, oraz honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Badań nad Wiekiem Osiemnastym. Uczestniczył jako redaktor i współautor przy tworzeniu „Historii nauki polskiej” tomu III (1977), oraz tomu I „Historii Sejmu Polskiego” (1985).

Wybrana bibliografia

• "Z dziejów Towarzystwa Przyjaciół Nauk" (1953)
• "Studia nad reforma sądownictwa i prawa sądowego w XVIII wieku" (1958)
• "Polska wobec wojny o sukcesję bawarską" (1968)
• "Schyłek konfederacji barskiej" (1970)
• "Rousseau i sarmacki republikanizm" (1977)
• "Mably i konfederacji barscy" (1995)
• "Studia historyczne z XVIII i XIX wieku" red. naukowa W. Kriegseisen i Z. Zielińska, t.1-2 (2007)