Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jerzy Narbutt | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 października 1925 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 30 maja 2011 Warszawa |
| Zawód | poeta, prozaik, felietonista |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Jerzy Narbutt w Wikicytatach |
|
Jerzy Narbutt (ur. 12 października 1925 w Warszawie, zm. 30 maja 2011 w Warszawie[1]) – polski poeta, prozaik i felietonista.
Spis treści |
Jego rodzicami byli Antoni Narbutt, dziennikarz – do wybuchu pierwszej wojny światowej, redaktor naczelny „Tygodnika Wileńskiego” – i Stanisława z Glińskich. Dziad pisarza Ferdynand Narbutt był uczestnikiem powstania styczniowego i walczył w oddziale swojego kuzyna Ludwika Narbutta.
Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego na seminarium doktorskim u prof. Władysława Tatarkiewicza. Debiutował jako prozaik w 1957 na łamach "Tygodnika Powszechnego". Współpracownik prasy katolickiej – z wyjątkiem paxowskiej. W grudniu 1975 podpisał List 59 przeciwko projektowi zmianom w Konstytucji PRL. W latach 1975-1980 objęty zakazem druku, współpracował z prasą II obiegu. Jest autorem słów pieśni "Solidarni" (Solidarni, nasz jest ten dzień...), która – z muzyką Stanisława Markowskiego – stała się oficjalnym hymnem "Solidarności".
Jerzy Narbutt jest autorem powieści Ostatnia twarz portretu, kilku zbiorów opowiadań, paru tomów wierszy, licznych artykułów i esejów, wydawanych na łamach Ładu i tygodnika "Solidarność".
W 2004 uhonorowany został Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy[3].
W 2006 roku prezydent Lech Kaczyński odznaczył Jerzego Narbutta Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].
