Jerzy Ręczyński (ur. 23 IV 1805 w Ludwinowie lub Szukle[1] w Augustowskim, zm. 24 II 1899 w Londonderry w Irlandii Północnej), powstaniec listopadowy, pamiętnikarz polski, wynalazca.
Nauki pobierał w szkołach w Lublinie i w Warszawie; od końca 1824 roku zatrudniony w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, a od maja 1825 w armii Królestwa Polskiego jako instruktor musztry tyralierskiej, nauki pływania i walki na bagnety. W czasie powstania listopadowego kapitan Gwardii Narodowej. Dnia 10 marca 1831 otrzymał Order Virtuti Militari za zasługi wojenne. Od 1831 na emigracji (początkowo w Szwajcarii i Francji, a od 1834 w Wielkiej Brytanii), gdzie wykładał naukę fortyfikacji, był też nauczycielem matematyki, języków, a nawet gry na gitarze. Aktywnie działał w polskich organizacjach emigracyjnych (Ogół Londyński od 1834; Zjednoczenie Emigracji Polskiej od 1837; Towarzystwo Demokratyczne Polskie od 1846); aktywnie udzielał się też w emigracyjnych towarzystwach naukowych (od 1842 członek Grona Historycznego w Londynie, od 1867 Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu). Był też członkiem lóż masońskich. Na wystawie powszechnej w Londynie w 1851 r. prezentowano kilka jego wynalazków. Oprócz angielskich pism archeologicznych wydał m.in. Rymotwór historyczny o wyjście Pułku czwartego z Warszawy 11 grudnia 1830 r. (1885) i Utwory ostatniego czwartaka (1885).
W 1908 roku Władysław Chodźkiewicz wydał jego wspomnienia pt. Moja wojaczka (1825-1831).