Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Jerzy Sawicki, pseud. Lex (ur. 23 stycznia 1910 w Gródku Jagiellońskim, zm. 5 czerwca 1967 w Brukseli) – polski prawnik, profesor uniwersytecki; karnista, specjalizował się w prawie karnym międzynarodowym; adwokat; prokurator Sądu Najwyższego oraz Najwyższego Trybunału Narodowego; felietonista[1].
Spis treści |
Ukończył prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1936–1941 praktykował jako adwokat we Lwowie[1]. W okresie radzieckiej okupacji Lwowa był m.in. na stanowisku członka III Kolegium Adwokatów we Lwowie.
W latach 1944–1953 był prokuratorem Sądu Najwyższego oraz Najwyższego Trybunału Narodowego ds. ścigania przestępców wojennych w Polsce[1].
W latach 1945–1946 brał udział w pracach delegacji KRN na procesy norymberskie[1]. Od 1946 z polecenia ministra sprawiedliwości Henryka Świątkowskiego podjął śledztwo dotyczące zbrodni na polskich oficerach w Katyniu, z zamiarem przypisania tej zbrodni Niemcom jako ludobójstwa. 26 stycznia 1946 w Norymberdze prowadził m.in. przesłuchanie Ericha von dem Bacha w ramach śledztwa przeciwko zbrodniarzom wojennym[1].
Oskarżał w procesach przed Najwyższym Trybunałem Narodowym: Arthura Greisera (1947), Josefa Bühlera (1948) oraz załogi hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz[1].
W latach 1948–1950 był profesorem na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego, a od 1952 – na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[1].
Razem z Igorem Andrejewem, Leszkiem Lernellem, Sawicki był współautorem najważniejszego w okresie stalinizacji Polski podręcznika Prawo karne Polski Ludowej (1954).
Uczniem Sawickiego był m.in. Lech Falandysz, który nazwał go żartobliwie swoim "mistrzem"[2].
Jerzy Sawicki zmarł w 1967, pochowany został na Cmentarzu Komunalnym Powązki (d. Powązki Wojskowe) w Warszawie (kwatera C 2 rz. 5 m. 13).
Według Zbigniewa Błażyńskiego, po 1941 Sawicki był agentem Gestapo w okupowanym przez Niemców Lwowie[3].
