| Jerzy Turowicz | |
Jerzy Turowicz, Warszawa 1994 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 10 grudnia 1912 Kraków |
| Data i miejsce śmierci | 27 stycznia 1999 Kraków |
| Przyczyna śmierci | zawał serca |
| Miejsce spoczynku | Tyniec |
| Zawód | publicysta |
| Partia | ROAD, UD, UW |
| Odznaczenia | |
Jerzy Turowicz (ur. 10 grudnia 1912 w Krakowie, zm. 27 stycznia 1999 tamże) – polski dziennikarz i publicysta, redaktor naczelny "Tygodnika Powszechnego" (1945–1953 i 1956–1999). Kawaler Orderu Orła Białego.
Spis treści |
Absolwent II Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie.
W czasie okupacji niemieckiej współpracował z polityczno-wojskową katolicką organizacją podziemną Unia.
W 1953 za odmowę publikacji nekrologu Stalina w numerze z 8 marca "Tygodnik Powszechny" został zamknięty. Następnie przejął go PAX i 10 lipca 1953 r. ukazał się pierwszy numer zredagowany przez ludzi z nim związanych . Po dojściu wo do władzy przez Władysława Gomułkę w 1956 pismo zostało zwrócone prawowitej redakcji[1].
W 1964 Jerzy Turowicz podpisał List 34 sprzeciwiający się narastającym ograniczeniom wolności słowa. W czasie kiedy był redaktorem naczelnym "Tygodnika Powszechnego" pismo uzyskało duże znaczenie i prestiż, a w latach 80. stało się nieformalnym organem prasowym środowisk opozycyjnych.
W latach 1960–1990 prezes Społecznego Instytutu Wydawniczego ZNAK. Był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu. Wchodził w skład władz ROAD, Unii Demokratycznej i Unii Wolności.
Działacz ruchu soborowego, aktywnie wspierał środowiska propagujące zmiany posoborowe w Kościele katolickim. Swoim przemyśleniom na temat Kościoła i II Soboru Watykańskiego dał wyraz w książce Kościół nie jest łodzią podwodną W 1999 Wydawnictwo Znak wydało cykl jego artykułów zamieszczonych w Tygodniku Powszechnym pt. Bilet do raju.
Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz honorowym przewodniczącym Rady Etyki Mediów.
Był odznaczony Orderem Orła Białego[2] oraz Orderem Ecce Homo.
Turowicz zmarł wskutek zawału serca[3].