Jerzy Wittlin (ur. 9 stycznia 1925, zm. 20 października 1989) – polski pisarz i satyryk. Autor prześmiewczych i popularnych za PRL-u "vademeców". W latach 1986-1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
Był dyrektorem wydawnictwa Iskry, Wydawnictw Artystycznych i Filmowych. Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej w 1949 roku został pozyskany do współpracy przez służby specjalne PRL jako informator Janusz, wyeliminowany formalnie w 1962 roku.[1]
- Elementarz humoru (1980)
- Kr¢lewna Śnieżka (opracowanie dla teatru)
- Pójdź ze mną dziennik pamiętnik (1985)
- Vademeca (Wydawnictwo Literackie Kraków):
- Vademecum zdrowego rozsądku (1985; wyd.Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza)
- Vademecum pacjenta praktyka (1983)
- Vademecum miłośnika (1981)
- Vademecum dla występujących z okazji (1980)
- Vademecum dojrzewającego turysty (1979)
- Vademecum dla lubiących coś doradzić (1978; nr 16)
- Vademecum małżeńskiej samoobrony (1977)
- Vademecum dla tych, którym się nie spieszy (1976; wyd.Książka i Wiedza)
- Vademecum dla snobki i snoba (1975; nr 13)
- Vademecum erotomana (1974)
- Vademecum dla pań młodszych i starszych (1973)
- Vademecum żurnalisty (1972)
- Vademecum dla tych, którzy pierwszy raz... (1972; wyd.Iskry)
- Vademecum kochania (1971)
- Vademecum podróżującego (1971; wyd.Książka i Wiedza)
- Vademecum petenta (1970; wyd.Książka i Wiedza)
- Vademecum dla nerwowych (1970)
- Vademecum szefa (1968)
- Vademecum życia rodzinnego i towarzyskiego (1967)
- Vademecum grafomana (1965; nr 1)
Przypisy