| Jerzy Zdziechowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 27 sierpnia 1880 Rozdół |
| Data i miejsce śmierci | 25 kwietnia 1975 Kraków |
| Narodowość | polska |
| Partia | Związek Ludowo-Narodowy, Stronnictwo Narodowe |
Jerzy Zdziechowski h. Rawicz (ur. 27 sierpnia 1880 w Rozdole na Podolu, zm. 25 kwietnia 1975 w Krakowie) – polski polityk i ekonomista, poseł na Sejm I kadencji w II RP. Syn Czesława Zdziechowskiego i Zofii Dorożyńskiej.
W latach 1917–1918 jeden z przywódców Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego w Rosji. Był współorganizatorem korpusów wschodnich. Po wojnie działacz Związku Ludowo-Narodowego (ZLN) oraz Stronnictwa Narodowego. Był jednym z organizatorów nieudanej próby zamachu stanu w Polsce w styczniu 1919 (tzw. pucz Januszajtisa), skierowanej przeciw rządowi Jędrzeja Moraczewskiego. W latach 1925–1926 piastował funkcję ministra skarbu. W latach 1926–1933 członek Rady Obozu Wielkiej Polski. W latach 1922–1927 poseł na Sejm z ramienia ZLN. W nocy z 30 września na 1 października 1926 został brutalnie pobity we własnym mieszkaniu w Warszawie. Pobicia dokonali ludzie w mundurach, których tożsamość do dziś nie została ustalona. Zdziechowski był w opozycji względem rządów sanacji; był także jednym z głównych inspiratorów obstrukcji budżetowych. Wielu ówczesnych publicystów obwiniało (choć nie bezpośrednio) Józefa Piłsudskiego o wydanie polecenia zastraszenia Zdziechowskiego.
Czynnie działał w kilku władzach związków gospodarczych. Po rozpoczęciu II wojny światowej wyemigrował. Jest autorem wielu prac, głównie z zakresu ekonomii.
W roku 1933 wydał pod pseudonimem W. M. Dęboróg powieść Czeki bez pokrycia (Wydawnictwo "Rój" w Warszawie), którą świadomie stylizował na prozę poczytnego w latach 30. Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Dzięki temu rzeczywiście przez wiele lat krytycy literaccy przypisywali ten utwór Dołędze[1]. Powieść ta była ostrą krytyką rządów sanacyjnych.
Miał jedną córkę – Marię, żonę Jana Andrzeja Sapiehy (1910-1989), autorkę wspomień o sobie i swoim ojcu.
|
||||||||||
|
|||||
|
|||||||