Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jezioro Kierskie | |
 Widok z zachodniego brzegu |
|
| Państwo |  Polska |
| Lokalizacja | Pojezierze Poznańskie |
| Powierzchnia | 285,0-310,0 ha |
| Wymiary | 4,3 × 0,6 km |
| Głębokość • średnia • maksymalna |
10,1-11,0 m 34,1-37,6 m |
| Objętość | 31230,6-34100,0 tys. m³ |
| Klasa czystości | III (w roku 2003)[1] |
| Wysokość lustra | 71,9-72,0 m n.p.m. |
| Rzeki zasilające | Samica Obornicka, Przeźmierka, Krzyżanka |
| Rzeki wypływające | Samica Obornicka |
| Miejscowości nadbrzeżne | Poznań |
| Rodzaj jeziora | rynnowe |
|
Położenie na mapie Polski
  Jezioro Kierskie
|
|
| Na mapach: | |
|
Położenie na mapie fizycznej woj. wielkopolskiego
 Jezioro Kierskie
|
|
Jezioro Kierskie - jezioro rynnowe polodowcowe, położone w zachodniej części Poznania. Jest to największy zbiornik wodny miasta i jeden z największych w Wielkopolsce. Jezioro leży na terenie Pojezierza Poznańskiego[2].
Spis treści |
Jezioro Kierskie leży w zachodnim, golęcińskim klinie zieleni. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 285,0 ha[1] przez 288,1 ha[2] do 310,0 ha[3]. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 72,0 m n.p.m.[1] lub 71,9 m n.p.m.[3] Średnia głębokość jeziora wynosi wg różnych źródeł od 10,1 m[potrzebne źródło] przez 10,8 m[2] do 11,0 m[3], natomiast głębokość maksymalna od 34,1 m[3] przez 36,0 m[2] do 37,6 m[potrzebne źródło].
W oparciu o badania przeprowadzone w 2003 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości[1] i II kategorii podatności na degradację[2].
Jest znanym w kraju ośrodkiem sportów wodnych - żeglarskiego i bojerowego. Jedno strzeżone kąpielisko - w Krzyżownikach, liczne ośrodki wypoczynkowe. Co roku na Jeziorze Kierskim odbywają się zawody Wpław przez Kiekrz.
W 1927 J. Rzóska z PTPN przeprowadził badania limnologiczne akwenu. Obejmowały one termikę, budżet tlenowy, przeźroczystość, faunę i plankton. Zbiornik, jako jezioro eutroficzne, zaliczono wtedy do typu Plumosus-Bathophilus, według klasyfikacji Thienemanna-Lundbecka[4].
W latach 1928-1929 J. Jakubisiakowa podczas badań chruścików w jeziorze, znalazła 34 ich gatunki, z których trzy były nowe dla Polski: Leptocerus tineiformis, Ceraclea annulicornis i Beraea maurus, a dwadzieścia dla Polski zachodniej w jej ówczesnych granicach. Przeprowadzono także badania porównawcze w zakresie podobieństwa zespołów larwalnych chruścików z Jeziorem Wigry[5].
W. Krach, w tych samych latach, przebadał faunę chrząszczy wodnych jeziora i wód przyległych. Stwierdzono występowanie 83 gatunków tych owadów oraz 4 ich odmian. Pierwszy raz w okolicach Poznania stwierdzono wtedy występowanie kilkunastu z nich[6].
