Jezioro Włocławskie

Jezioro Włocławskie
Jezioro Włocławskie
Państwo	Polska
Rzeka	Wisła
Rozpoczęcie budowy	1963
Uruchomiono	1970
Całkowita pojemność	408 mln m³
Głębokość	średnia: 5,5 m maksymalna: 15 m przy zaporze: 11 m w Płocku: 2,5 m
Funkcja	retencja, energetyka, rekreacja
Położenie na mapie hydrograficznej Polski NE Jezioro Włocławskie
52°37′04″N 19°24′28″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Jezioro Włocławskie (tzw. „Zalew Włocławski”, „Zbiornik Włocławski”) – sztuczny zalew na środkowej Wiśle, powstały w 1970 r. ze spiętrzenia wód na zaporze wodnej we Włocławku. Rozciąga się w górę rzeki aż do Płocka. Zbiornik Włocławski jest największym pod względem powierzchni sztucznym zbiornikiem w Polsce.

Zbiornik cechuje się kształtem jeziora rynnowego o długości 58 km i średniej szerokości 1,2 km. Ma stosunkowo krótki czas retencji, wynoszący średnio 5 dni.

Ze względu na znaczną ilość materii organicznej w zbiorniku (ok. 11,5% suchej masy osadów), dziennie emituje on ok. 400 mg metanu w przeliczeniu na powierzchnię 1 m² (co stanowi ok. 27% całej ilości gazów emitowanych z osadów wynoszącej średnio 3114 ml m^-2d^-1). Z tego powodu uważane jest za istotne źródło gazów cieplarnianych.

Funkcje

Zbiornik pełni trzy zasadnicze funkcje:

• retencyjną – w okresie wezbrań wody na Wiśle zbiornik zatrzymuje w dużej części falę powodziową;
• energetyczną – na tamie we Włocławku znajduje się Elektrownia Wodna Włocławek;
• turystyczną – nad Jeziorem Włocławskim rozwinęły się następujące ośrodki turystyczne: Zarzeczewo, Wistka Królewska, Soczewka, Murzynowo.