Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jim Armstrong | ||
 Jim Armstrong wypuszczający kamień |
||
| Państwo |  Kanada |
|
| Data i miejsce urodzenia | 30 czerwca 1950 Victoria |
|
| Miejsce zamieszkania | Richmond | |
| Wzrost | 189 cm | |
| Masa ciała | 125 kg | |
| Gra | praworęczna | |
| Klub | Richmond Curling Club | |
| Drużyna | ||
| Skip | Jim Armstrong | |
| Trzeci | Darryl Neighbour | |
| Druga | Ina Forrest | |
| Otwierająca | Sonja Gaudet | |
| Występy | ||
| Paraolimpiada | 1 (2010) | |
| MŚ | 2 (2009, 2011) | |
| Brier | 6 (1973, 1974, 1983, 1984, 1987, 1992) | |
| Dorobek medalowy | ||
| Zimowe igrzyska paraolimpijskie | ||
| Złoto |
Vancouver 2010 | |
| Mistrzostwa świata na wózkach | ||
| Złoto |
Vancouver 2009 | |
| Złoto |
Perth 2011 | |
| The Brier | ||
| Brąz |
London 1974 | |
| Brąz |
Sudbury 1983 | |
| Srebro |
Edmonton 1987 | |
Jim Armstrong, właśc. James P. Armstrong (ur. 30 czerwca 1950 w Victorii) – kanadyjski curler poruszający się na wózku inwalidzkim, mistrz paraolimpijski 2010.
Do 2007 był pełnosprawnym curlerem, wówczas po kontuzji pleców i kolana zaczął poruszać się na wózku. Armstrong po raz pierwszy zagrał w curling w 1958. W karierze wystąpił 6 na the Brier, oraz jednokrotnie w Canadian Junior Curling Championships (1967) i Canadian Mixed Curling Championships (1973)[1].
Na the Brier zadebiutował w 1973, był drugim w zespole Jacka Tuckera, Kolumbia Brytyjska zakończyła występ z bilansem 5-5. W następnym turnieju to on był kapitanem, z rezultatem 6 wygranych i 4 porażek zajął 3. miejsce. W rywalizacji ogólnokrajowej wystąpił po 9 latach, zespół pod wodzą Berniego Sparkes'a dotarł do półfinału, gdzie przegrał 3:6 przeciwko Ontario (Ed Werenich)[2]. Rok później Kolumbia Brytyjska zajęła 7. pozycję. Najlepszy rezultat Armstrong osiągnął w Labatt Brier 1983, kiedy to w półfinale zespół pokonał 8:6 Nową Fundlandię i Labrador, w finale uległ jednak Ontario (Russ Howard) 7:11[3].
Ostatni raz Jim Armstrong wystąpił na Brier w 1992, grał jako skip. Zespół ostatecznie sklasyfikowano na 7. miejscu (5 wygranych i 6 przegranych spotkań)[4]. Podczas występów na mistrzostwach kraju trzykrotnie przyznano mu Ross Harstone Trophy.
Armstrong wygrał Canadian Wheelchair Curling Championship 2008 i reprezentował Kanadę na Mistrzostwach Świata 2009. Kanada jako gospodarz po raz pierwszy sięgnęła po złoto w tej konkurencji. Zespół Armstronga w finale pokonał 9:2 Szwedów (Jalle Jungnell). Drużyna obroniła w 2009 tytuł mistrzowski w kraju[5] i 6 października 2009 Kanadyjska Federacja Curlingu wybrała ją jako reprezentację na Zimową Paraolimpiadę 2010[6]. Zespół Armstronga obronił tytuł mistrza Chrisa Dawa z Turynu 2006 w finale pokonując Koreę (Hak Sung Kim) 8:7[7].
Nie przegrywając żadnego z 11 meczów Armstrong doprowadził reprezentację na MŚ 2011 do kolejnego złotego medalu, w finale Kanadyjczycy pokonali Szkotów (Aileen Neilson) 7:3[8].
| Czwarty | Trzeci/-a | Drugi/-a | Otwierający/-a | |
|---|---|---|---|---|
| Drużyny wózkarskie | ||||
| ZIP 2010 | Jim Armstrong | Darryl Neighbour | Ina Forrest | Sonja Gaudet |
| MŚ 2009 | Jim Armstrong | Darryl Neighbour | Ina Forrest | Chris Sobkowicz |
| CWCC 2008/2009 |
Jim Armstrong | Frank LaBounty | Whitney Warren | Jacqueline Roy |
| Drużyny męskie | ||||
| 1992 | Jim Armstrong | Ron Thompson | Greg Monkman | Ed Fowler |
| 1984 | Bernie Sparkes | Jim Armstrong | Ron Thompson | Jim Heitz |
| 1983 | Bernie Sparkes | Jim Armstrong | Al Cook | Keiven Bauer |
| 1974 | Jim Armstrong | Bernie Sparkes | Gerry Peckham | Clark Winterton |
| 1973 | Jack Tucker | Bernie Sparkes | Jim Armstrong | Gerry Peckham |
| 1963 | Jim Armstrong | Gordon Paterson | Torrey Gillot | David Vyner |
| Drużyny mikstowe | ||||
| 1973 | Jim Armstrong | Marion Chamberlin | Gerry Peckham | Leslie Clark |
