Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Jo-Wilfried Tsonga | |
 Jo-Wilfried Tsonga podczas Australian Open 2009 |
|
| Państwo |  Francja |
| Miejsce zamieszkania | Le Mans |
| Data i miejsce urodzenia | 17 kwietnia 1985 Le Mans |
| Wzrost | 187 cm |
| Masa ciała | 90 kg |
| Gra | praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2004 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 8 |
| Najwyżej w rankingu | 5 (27 lutego 2012) |
| Australian Open | F (2008) |
| Roland Garros | 4R (2009, 2010) |
| Wimbledon | SF (2011) |
| US Open | QF (2011) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 4 |
| Najwyżej w rankingu | 33 (26 października 2009) |
| Australian Open | 2R (2008) |
| Roland Garros | 1R (2002-2003, 2009) |
| Wimbledon | nie startował |
| US Open | nie startował |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Jo-Wilfried Tsonga (ur. 17 kwietnia 1985 w Le Mans) – francuski tenisista.
Jego największym osiągnięciem w dotychczasowej karierze jest dojście, jako nierozstawionego zawodnika, do finału singla wielkoszlemowego turnieju Australian Open 2008, gdzie przegrał z rozstawionym z nr 3. Novakiem Đokoviciem.
Grę w tenisa rozpoczął w wieku 7 lat. 17 listopada 2008 zajmował 6. miejsce w rankingu ATP. Jego trenerem był Eric Winogradsky. Sponsorują go firmy Adidas, Babolat i Enduro.
Spis treści |
W 1999 został mistrzem Francji w kategorii 13/14-latków. W 2001 zdobył tytuł mistrza Europy w kategorii 15/16-latków. W 2002 wygrał juniorski turniej Canadian Open Junior, oraz, w parze z Richardem Gasquetem, juniorski turniej debla Victorian Junior Championships w Australii. 13 października 2003 został sklasyfikowany na 2. miejscu w rankingu ITF juniorów.
Wystąpił z "dziką kartą" w Australian Open, gdzie w pierwszej rundzie natrafił na Andy'ego Roddicka. Przegrał 7:6(20), 6:7, 3:6, 3:6, z najdłuższym tie-breakiem rozegranym w całej historii Australian Open. W czerwcu doszedł do IV rundy Wimbledonu bez straty seta. Tam jego przeciwnikiem był Richard Gasquet, który pokonał Tsongę 4:6, 3:6, 4:6.
Rok 2008 rozpoczął od wielkoszlemowego Australian Open, gdzie awansował do finału imprezy. Nierozstawiony w tym turnieju, pokonał m.in. w I rundzie nr 9. rozgrywek – Andy'ego Murraya 7:5, 6:4, 0:6, 7:6, w IV rundzie rozstawionego z nr 8. Richarda Gasqueta 2:6, 6:7(7), 7:6(8), 6:3 oraz w ćwierćfinale nr 14. Michaiła Jużnego 7:5, 6:0, 7:6(8). W walce o finał wygrał z nr 2. Rafaelem Nadalem 6:2, 6:3, 6:2. W finale przegrał z rozstawionym z nr 3. Novakiem Đokoviciem 6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2).
Przez większość sezonu Tsonga pauzował ze względu na kontuzje, zrezygnował m.in. ze startów w turnieju im. Rolanda Garrosa oraz Wimbledonu. Tego roku zabrakło go również na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie. Wystartował dopiero w US Open, gdzie odpadł w III rundzie. Pierwsze zwycięstwo w karierze odnotował na turnieju w Bangkoku, gdzie w finale pokonał 7:6(4), 6:4 Novaka Đokovicia, rewanżując się tym samym za porażkę z Australian Open 8 miesięcy wcześniej.
Na przełomie października i listopada zwyciężył w turnieju BNP Paribas Masters z cyklu Masters Series w Paryżu. W finale zwyciężył Argentyńczyka Davida Nalbandiana 6:3, 4:6, 6:4. Dzięki temu zdołał awansować do turnieju Masters Cup w Szanghaju z udziałem ośmiu najlepszych zawodników kończącego się sezonu. Tsonga przegrał dwa pierwsze pojedynki w grupie (z Dawidienką i del Potro), co wyeliminowało go z dalszych rozgrywek, ale w ostatnim meczu po raz kolejny pokonał Novaka Đokovicia, późniejszego zwycięzcę.
Tsonga wystartował w Australian Open dochodząc do ćwierćfinału imprezy, eliminując m.in. rozstawionego z numerem 9. w turnieju Amerykanina Jamesa Blake'a. W ćwierćfinale spotkał się Hiszpanem Fernando Verdasco i przegrał z nim w czterech setach. Tydzień potem Tsonga zdobył swój trzeci profesjonalny tytuł w karierze, pokonując w finale turnieju w Johannesburgu rodaka Jérémy'ego Chardy'ego 6:4, 7:6(5). W lutym odpadł w ćwierćfinale turnieju z serii 500 Series w Rotterdamie po przegranej z Rafaelem Nadalem, ale tydzień później wygrał czwarty turniej w karierze, rozgrywany na twardych kortach w Marsylii. W finale pokonał rodaka Michaëla Llodrę wynikiem 7:5, 7:6(3). W półfinale po raz czwarty z rzędu pokonał 3. rakietę świata, Serba Novaka Đokovicia.
W marcu, podczas rozgrywek Masters Series w Indian Wells odpadł w III rundzie, po porażce z Igorem Andriejewem, a w Miami osiągnął ćwierćfinał. Na kortach ceglanych French Open uzyskał ćwierćfinał, w którym przegrał w czterech setach z Juanem Martinem del Potro.
Sezon gry na kortach nawierzchni trawiastej zainaugurował od turnieju w Halle (porażka z Tommym Haasem w II rundzie). W wielkoszlemowym Wimbledonie awansował do III rundy, gdzie uległ Ivo Karloviciowi 6:7(5), 7:6(5), 5:7, 6:7(5).
Podczas US Open Series również nie osiągnął półfinał turnieju w Montrealu, pokonując w ćwierćfinale Rogera Federera 7:6(5), 1:6, 7:6(3) (mimo iż przegrywał w trzecim secie już 1:5). W półfinale Tsonga przegrał z Andy Murrayem. W US Open Tsonga przegrał w czwartej rundzie z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem w czterech setach. Tsonga następnie pomógł Francji pokonać Holandię w meczu Pucharu Davisa, wygrywając pojedynki z Jessim Huta Galungiem oraz Thiemo de Bakkerem w grach singlowych. W deblu wraz z Michaelem Llodrą pokonał holenderską parę Bakker/Sjiesling.
Jesienią uzyskał półfinał turnieju w Bangkoku. Mecz o finał przegrał z Viktorem Troickim 6:1, 2:6, 3:6. Natomiast kolejny zawodowy triumf odnotował w turnieju rangi 500 Series w Tokio, pokonując w finale Michaiła Jużnego 6:3, 6:3. W Szanghaju, rozgrywkach Masters Series doszedł do III fazy, pokonując wcześniej Chińczyka, Zeng Shaoxuana (w I rundzie miał wolny los). Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Robinem Söderlingiem 3:6, 3:6. Do rozpoczynającego się turnieju BNP Paribas Masters rozgrywanego w Paryżu Tsonga przystąpił jako obrońca tytułu. W pierwszej rundzie miał "wolny los", który przysługuje najwyżej rozstawionym w zawodach tenisistom. W II etapie zmierzył się z Albertem Montañésem, z którym wygrał 6:1, 7:5, a w dalszej fazie wyeliminował Gillesa Simona 6:2, 6:3. W ćwierćfinale zagrał z nr 2. rozgrywek, Rafaelem Nadalem. Hiszpan pokonał Tsongę 5:7, 5:7.
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 2008 |  Australian Open |
Twarda |  Novak Đoković |
6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2) |
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 2011 |  Londyn |
Twarda (hala) |  Roger Federer |
3:6, 7:6(6), 3:6 |
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Zwycięzca | 2008 | Paryż |
Twarda (hala) |  David Nalbandian |
6:3, 4:6, 6:4 |
| Finalista | 2011 | Paryż |
Twarda (hala) | Roger Federer |
1:6, 6:7(3) |
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
| Zwycięzca | 2010 |  Szanghaj |
Twarda | Julien Benneteau |
 Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski |
6:2, 6:4 |
|
|
|||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 1. | 31 stycznia 2008 | Australian Open, Melbourne |
Twarda | Novak Đoković |
6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2) |
| Zwycięzca | 1. | 28 września 2008 |  Bangkok |
Twarda (hala) | Novak Đoković |
7:6(4), 6:4 |
| Zwycięzca | 2. | 2 listopada 2008 | Paryż |
Twarda (hala) | David Nalbandian |
6:3, 4:6, 6:4 |
| Zwycięzca | 3. | 2 lutego 2009 |  Johannesburg |
Twarda | Jérémy Chardy |
6:4, 7:6(5) |
| Zwycięzca | 4. | 16 lutego 2009 | Marsylia |
Twarda (hala) | Michaël Llodra |
7:5, 7:6(3) |
| Zwycięzca | 5. | 5 października 2009 |  Tokio |
Twarda |  Michaił Jużny |
6:3, 6:3 |
| Finalista | 2. | 13 lutego 2011 |  Rotterdam |
Twarda (hala) |  Robin Söderling |
3:6, 6:3, 3:6 |
| Finalista | 3. | 13 czerwca 2011 | Queen's Club |
Trawiasta | Andy Murray |
6:3, 6:7(2), 4:6 |
| Zwycięzca | 6. | 25 września 2011 | Metz |
Twarda (hala) |  Ivan Ljubičić |
6:3, 6:7(4), 6:3 |
| Zwycięzca | 7. | 30 października 2011 |  Wiedeń |
Twarda (hala) | Juan Martín del Potro |
6:7(5), 6:3, 6:4 |
| Finalista | 4. | 13 listopada 2011 | Paryż |
Twarda (hala) | Roger Federer |
1:6, 6:7(3) |
| Finalista | 5. | 27 listopada 2011 | Londyn |
Twarda (hala) | Roger Federer |
3:6, 7:6(6), 3:6 |
| Zwycięzca | 8. | 7 stycznia 2012 |  Ad-Dauha |
Twarda | Gaël Monfils |
7:5, 6:3 |
|
|
|||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
| Zwycięzca | 1. | 22 października 2007 | Lyon |
Dywanowa (hala) | Sébastien Grosjean |
Łukasz Kubot Lovro Zovko |
6:4, 6:3 |
| Zwycięzca | 2. | 7 stycznia 2008 | Sydney |
Twarda | Richard Gasquet |
 Bob Bryan Mike Bryan |
4:6, 6:4, 11–9 |
| Zwycięzca | 3. | 11 stycznia 2009 | Brisbane |
Twarda | Marc Gicquel |
 Fernando Verdasco Mischa Zverev |
6:4, 6:3 |
| Zwycięzca | 4. | 18 października 2009 | Szanghaj |
Twarda | Julien Benneteau |
Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski |
6:2, 6:4 |
| Finalista | 1. | 20 lutego 2011 | Marsylia |
Twarda (hala) | Julien Benneteau |
Robin Haase Ken Skupski |
3:6, 7:6(4), 11–13 |
| Finalista | 2. | 26 lutego 2012 | Marsylia |
Twarda (hala) | Dustin Brown |
Nicolas Mahut Édouard Roger-Vasselin |
6:3, 3:6, 6–10 |
