Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Joachim z Fiore (Gioacchino da Fiore) (ur. 1130/1135 w Celico koło Cosenzy, Kalabria, zm. 1202) – teolog i mistyk chrześcijański, cysters. Od 1177 roku opat klasztoru w Corazzo. W 1192 założył klasztor Św. Jana w Fiore koło Cosenzy. Już za życia uchodził za proroka. Jedna z wizji mistycznych, których doznawał odsłoniła przed nim spełnienie obietnic Apokalipsy, sens historii zbawienia i związek między Nowym i Starym Testamentem. Historię zbawienia dzielił Joachim z Fiore na trzy okresy: epokę Ojca (Stary Testament i Synagoga, Prawo, służba, wiedza), epokę Syna (Nowy Testament i Kościół, Ewangelia, wiara, łaska i mądrość), epokę Ducha Świętego (mnisi, doskonałość, wolność, "wieczna Ewangelia", kres wojen, triumf duchowego rozumienia Pisma). Granice między tymi epokami są płynne.
Przypisywano mu charyzmat proroczy. W roku 1191 Joachim spotkał się z odwiedzającym południową Italię cesarzem Henrykiem VI (1191-1197), któremu przepowiedział, że wkrótce obejmie władzę nad południową Italią i Sycylią. Proroctwo to ściągnęło prześladowania ze strony władającego wtedy tymi ziemiami Tankreda, ale spełniło się po jego śmierci w 1194. W święta Bożego Narodzenia 1194 roku Henryk VI został ukoronowany na króla Sycylii, Apulii i Kalabrii. W roku 1190 dla wyruszającego na III krucjatę Ryszarda Lwie Serce przepowiedział zwycięstwo, o ile wykaże się wytrwałością.
Spis treści |
System trynitarny de Fiore został potępiony w 1215 na soborze laterańskim IV. Poszczególne wątki nauki Joachima były jeszcze potępiane kilkakrotnie (w 1255 m.in. herezja "wiecznej ewangelii", w 1263 synod w Arles schemat trzech epok), nigdy jednak nie potępiono ani jednego jego dzieła, ani też ich autora. Jego poglądy na Trójcę szybko poszły w zapomnienie, natomiast prawdziwą sławę przyniosły mu jego poglądy historiozoficzne. Wpłynęły na Hegla, Schellinga, Sołowjowa i innych myślicieli.
Na podstawie poglądów Joachima powstały liczne sekty o charakterze plebejskim i radykalnym, krytykujące ówczesny Kościół a zwłaszcza duchowieństwo za gromadzenie bogactw materialnych i liberalny styl życia[1].
Joachim jest autorem licznych dzieł, wśród których wyróżniają się trzy:
Wszystkie trzy pisane były i poprawiane dłużej niż przez szesnaście lat. Według zamierzenia autora miały one stanowić trylogię[2], każde z nich zajmowało się innym zagadnieniem, ale wszystkie razem miały tworzyć całość. Ponadto jest autorem komentarzy biblijnych, licznych małych traktatów, listów, poematów i kazań nawiązujących bądź nie nawiązujących najczęściej do Apokalipsy. W wieku XIV i później pojawiło się wiele pism pseudo-Joachimickich (Super Hieremiam, Super Esaiam, De Septem Sigillis).
Są tylko dwa podstawowe źródła: Virtutum Beati Joachimi synopsis napisany przez Łukasza z Cosenzy oraz anonimowe Vita beati Joachimi abbatis. Powstałe w XVII wieku biografie autorstwa Jacobus Graecus Syllanous'a i Gregorius de Laude'a opierają się na dwu wyżej wspomnianych. Nieliczne noty autobiograficzne znajdziemy w pismach samego Joachima, inne w pismach Fra Salimbene z Parmy i Ralfa z Coggeshall.
