Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyHalina Lossow, imię zakonne Joanna od Miłosierdzia Bożego (ur. 10 lipca 1908 w Boruszynie koło Czarnkowa, zm. 1 stycznia 2005 w Laskach) — polska zakonnica katolicka, zasłużona dla idei ekumenizmu w Polsce, autorka ponad 60 publikacji o tej tematyce.
Jej ojciec, Józef pochodził z niemieckiego rodu von Lossow i był polskim patriotą. Matka pochodziła z arystokratycznego rodu Szembeków[1].
W 1931 roku ukończyła filologię francuską na Uniwersytecie Poznańskim, w 1933 została franciszkanką (Zgromadzenie Franciszkanek Służebnic Krzyża). Uzupełniała wykształcenie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1949 ukończyła filozofię chrześcijańską, a w 1959 obroniła licencjat z teologii. Pierwsze śluby zakonne złożyła w 1936, śluby wieczyste w 1942. Związana ze środowiskiem Lasek (Zakład dla Niewidomych i Zgromadzenie Franciszkanek, powołane przez Różę Czacką, matkę Elżbietę), była przełożoną domu zakonnego w Żułowie, mistrzynią nowicjatu w Laskach, radną generalną Zgromadzenia. Prowadziła w Laskach pracę wychowawczą oraz zarządzała Domem Rekolekcyjnym.
Od początku lat 60. aktywnie uczestniczyła w ruchu ekumenicznym. Jeszcze przed Soborem Watykańskim II współtworzyła - za zgodą prymasa Wyszyńskiego - wraz z przedstawicielami innych wyznań (m.in. z luterańską diakonisą siostrą Reginą Witt) stowarzyszenie, przekształcone później w Ośrodek Ekumeniczny im. Jana XXIII przy kościele Św. Marcina w Warszawie. W Kurii Metropolitalnej w Warszawie powierzono jej funkcję sekretarza Ośrodka ds. Jedności Chrześcijan (1962-1989). W latach 1974-1995 była członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Ekumenizmu.
W 2010 r. w mediach pojawiły się informacje[2][3][4][5] jakoby Ryszard Walkowiak, urodzony w 1941 roku, był synem Joanny Lossow, ochrzczonym pod imieniem Ewaryst. Mężczyzna miał to odkryć mając 65 lat. Według Walkowiaka zlecone przez niego badania genetyczne potwierdziły jego pokrewieństwo z bratanicą Joanny Lossow. Informacje o rzekomym macierzyństwie Joanny Lossow zostały wykluczone przez badania genetyczne przeprowadzone przy wykorzystaniu materiału pochodzącego z zachowanych wycinków histopatologicznych s. Joanny.[6][7][8]
