Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2011-06 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Joe Sakic | |
 |
|
| Pozycja | środkowy |
| Uchwyt kija | lewy |
| Przydomek | Burnaby Joe, Super Joe, Mr. Clutch |
| Wzrost | 180 cm |
| Masa | 89 kg |
| Klub |  Colorado Avalanche |
| Narodowość |  Kanada |
| Urodzony | 7 lipca 1969 w Burnaby |
| Draft NHL | 1 runda, 15 numer, 1987 Quebec Nordiques |
Joseph Steven Sakic (wym. [ˈdʒoʊsəf ˈstiːvən ˈsækɨk]; chorw. Josip Stjepan Šakić, wym. [ˈjɔsip ˈstjɛpaːn ˈʃakitɕ]; ur. 7 lipca 1969 w Burnaby w Kolumbii Brytyjskiej) – kanadyjski hokeista grający na pozycji środkowego, złoty medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 i Mistrzostw Świata 1994, członek Triple Gold Club. Całą swoją dotychczasową karierę w NHL spędził w klubie Quebec Nordiques / Colorado Avalanche. Jak dotąd Sakic dwukrotnie sięgnął po Puchar Stanleya, 13 razy zagrał w Meczu Gwiazd NHL. 9 lipca 2009 Super Joe postanowił zakończyć swoją ponad dwudziestoletnią karierę w NHL.
Spis treści |
Lethbridge Broncos (1985-1986) Swift Current Broncos (1986-1988) Quebec Nordiques (1988-1995) Colorado Avalanche (1995-2009)Sakic urodził się w Burnaby, jest synem Marjana i Slavicy Šakić, imigrantów z Chorwacji. Nie potrafił posługiwać się językiem angielskim do czasu gdy poszedł do przedszkola. Młody Sakic starał się być jak swój idol, Wayne Gretzky, zarówno na lodzie jak i poza nim. Po znakomitym sezonie rozegranym w Burnaby (87G + 73A – uzyskał ten wynik w zaledwie w 80 spotkaniach) został włączony do składu drużyny Lethbridge Broncos grającej w lidze WHL .
Począwszy od sezonu 1986–87 Broncos przenieśli się do Swift Current, Saskatchewan i zmienili nazwę na Swift Current Broncos. Sakic rozegrał swój pierwszy pełen sezon, w którym zanotował 133 pkt. (60G + 73A). Kiedy znajdował się w doskonałej formie miało miejsce tragiczne wydarzenie, które zmieniło jego życie. W dniu 30 grudnia 1986 r., kiedy Broncos jechali na mecz przeciwko Regina Pats, miały miejsce fatalne warunki atmosferyczne. Kierowca stracił panowanie nad autobusem i wypadł z trasy. Sakic nie doznał żadnych obrażeń, lecz czterech kolegów z drużyny (Trent Kresse, Scott Kruger, Chris Mantyka oraz Brent Ruff) poniosło śmierć. Rok później Sakic zdobył nagrodę Most Valuable Player ligi WHL oraz tytuł "Najlepszego kanadyjskiego hokeisty młodego pokolenia", zdobywając w sezonie 160 pkt. (78G + 82A) i dzieląc ten tytuł z Theorenem Fleury.
Sakic został wybrany z 15 numerem w pierwszej rundzie National Hockey League Entry Draft przez zespół Quebec Nordiques, lecz pierwszy sezon spędził w zespole Broncos. Zadebiutował w NHL w 6 października 1988 r. w meczu przeciwko Hartford Whalers, odnotowując w nim punkt za asystę. Pierwszą bramkę zdobył dwa dni później, pokonując ówczesnego bramkarza New Jersey Devils, Seana Burke'a. Podczas tego sezonu Sakic nosił koszulkę z numerem 88, ponieważ numer 19 był już zajęty przez Alaina Côté. Swój debiutancki sezon zakończył z dorobkiem 62 punktów (23G + 39A) w 70 meczach.
W sezonie (1989-1990) Sakic mógł nosić koszulkę ze swoim ulubionym numerem, ponieważ Alain Côté przeszedł na sportową emeryturę. Joe w swoim drugim sezonie zdobył 102 pkt. – wynik ten dał mu 9. miejsce pośród wszystkich graczy ligi NHL. Rok później, w sezonie 1990-1991, został mianowany współkapitanem drużyny. Pełnił tę funkcję na zmianę z Stevenem Finnem (Sakic był kapitanem podczas gdy drużyna grała u siebie, natomiast Finn kierował zespołem, gdy ten grał na wyjeździe), po raz kolejny łamiąc barierę 100 punktów, zdobywając ich 109 i zajmując na koniec sezonu w ogólnej klasyfikacji 6. miejsce. W sezonie 1991-1992 zdobył tylko 94 punkty, opuszczając 11 meczów z powodu kontuzji. Podczas pierwszych pięciu lat gry Sakica w Nordiques zespół ten plasował się na ostatnim miejscu w swojej dywizji, a przez pierwsze trzy lata jego gry w zespole klub zajmował ostatnie miejsce w całej lidze.
Począwszy od sezonu 1992-1993 Sakic sam pełnił funkcje kapitana i poprowadził drużynę do pierwszego od sześciu lat występu w play off . Po raz kolejny w swojej karierze przełamał barierę 100 pkt., zdobywając ich 105 w zasadniczym sezonie oraz notując 6 oczek w fazie playoff. Jego zdobycz punktowa zmalała nieznacznie w sezonie 1993-1994. Odnotował ich 94, zespół Nordiques nie awansował też do play off.
Po opuszczeniu pierwszej części sezonu 1994-1995 (Lokaut w NHL) Sakic był 8 punktów za Jaromirem Jagrem w klasyfikacji najskuteczniejszych i pomógł drużynie zdobyć po raz pierwszy od sześciu lat tytuł "Mistrza Dywizji".
W czerwcu 1995 włodarze Quebec Nordiques ogłosili, iż klub został sprzedany i opuszczają Quebec. Na starcie sezonu 1995-1996 zespół przeniósł się do Denver w Kolorado i został przemianowany na Colorado Avalanche. Sakic poprowadził zespół po pierwszy Puchar Stanleya, zdobywając w sezonie 120 punktów w 82 meczach rundy zasadniczej oraz 34 punkty w 22 meczach fazy playoff. Zdobył nagrodę Conn Smythe Trophy dla najbardziej wartościowego zawodnika fazy playoff. Pozbawiony większego doświadczenia z gry w fazie playoff, Sakic zdobył 18 bramek (w tym 6 zwycięskich) i był o jedną bramkę mniej od ustanowienia rekordu playoff, liczba jego bramek dających drużynie zwycięstwa do dziś stanowi rekord.
W sezonie 1995-1996 Sakic rozegrał tylko 65 meczów z powodu kontuzji łydki. Zdobywając w nich 74 punkty, poprowadził drużynę do swego pierwszego President's Trophy, zdobywając trzeci z rzędu tytuł mistrza dywizji. W playoff ponownie spisywał się doskonale, zdobywając 8 bramek oraz 17 asyst, prowadząc drużynę do finału konferencji, gdzie ostatecznie Colorado przegrało z Detroit Red Wings. Jako wolny agent w lecie 1997 Sakic podpisał trzyletnią umowę z New York Rangers, opiewającą na kwotę 21 mln dolarów[2] jednak na tydzień przed spotkaniem drużyn z Denver i Nowego Jorku, Colorado pozyskało Sakica. Kontrakt Joe sprawił, że znacznie wzrosła płaca hokeistów grających w NHL[1].
Kontuzje dały o sobie znać w sezonie 1997-1998. Podczas swojej pierwszej Olimpiady w barwach Kanady doznał urazu kolana, który uniemożliwił mu występ w 18 meczach drużyny z Denver. W pozostałych 64 spotkaniach zdobył 63 punkty – wystarczająco dużo, by zagrać po raz 7. w karierze w Meczu Gwiazd NHL. W sezonie 1998-99 Sakic zdobył 96 punktów w 73 meczach i ostatecznie zakończył sezon na 5. pozycji pośród wszystkich graczy z najwyższym dorobkiem punktowym. W tym sezonie Colorado Avalanche awansowali do finału rozgrywek Konferencji Zachodniej o Puchar Stanleya. Po zakończeniu sezonu Sakic został sklasyfikowany przez The Hockey News na 94. pozycji pośród 100 najlepszych hokeistów.
Sezon 1999-00 znów był dla Sakica udany – wprawdzie kontuzje go nie ominęły, lecz i tak zdołał uzyskać 81 punktów. 27 grudnia 1999 roku w meczu przeciwko St. Louis Blues Sakic stał się 56. graczem ligi, który zdobył 1000 pkt. w karierze. Nieco później, tj. 23 marca 2000 r., zdobył hat-tricka w meczu przeciwko Phoenix Coyotes i stał się 59. graczem ligi, który w karierze strzelił co najmniej 400 bramek. Sakic ponownie przełamał liczbę 100 punktów w sezonie 2000-01, zdobywając ich 118. Poprowadził Avs po drugi triumf w walce o Puchar Stanleya oraz zwyciężył Hart Memorial Trophy, Lady Byng Memorial Trophy oraz Lester B. Pearson Award. Był to pierwszy triumf Avs, kiedy kapitanem został Sakic. Ten jednak wstrzymał się od uniesienia pucharu ponad głowę i od razu przekazał go do Raya Bourque, zawodnika, który czekał na ten moment aż 22 lata[2]. 9 marca 2002 roku Sakic rozegrał swój 1000. mecz w karierze. Avs po raz kolejny dotarli do finału Konferencji Zachodniej, lecz nie sprostali tam drużynie Detroit Red Wings.
