Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyJohannes Bobrowski (ur. 9 kwietnia 1917 r. w Tylży; zm. 2 września 1965 r.w Berlinie Wschodnim) – niemiecki poeta, prozaik i eseista.
Spis treści |
Urodził się jako Johannes Konrad Bernhard Bobrowski w ówczesnym Tilsit w rodzinie kolejarza. W 1925 r. przeniósł się Rastenburga, a w 1928 r. do Königsbergu, gdzie ukończył gimnazjum o profilu humanistycznym (był uczniem m.in. Ernsta Wiecherta). Wstąpił do NSDAP, co było warunkiem uzyskania świadectwa maturalnego. W 1937 r. zapisał się na historię sztuki w Berlinie. Jako członek Kościoła Wyznającego miał kontakty z opozycją antynazistowskiej w III Rzeszy. W czasie II wojny światowej służył w wojsku w randze kaprala, walcząc przeciwko Polsce, Francji i ZSRR. Wzięty do sowieckiej niewoli do 1949 r. pracował w kopalni węgla. Po wyjściu z niewoli osiadł w Berlinie Wschodnim jako obywatel NRD. Pracował jako redaktor w wydawnictwie literatury dziecięcej. Wydawany w NRD i RFN. W 1962 r. uhonorowany Nagrodą Literacką Grupy 47. Skutkiem popularności jego twórczości w obu państwach niemieckich było m.in. to, że cały czas pozostawał pod obserwacją służby bezpieczeństwa. W 1963 r. został członkiem enerdowskiego Niemieckiego Związku Pisarzy (Deutscher Schriftstellerverband, DSV), czego dotąd unikał. Od 1964 r. członek PEN Clubu. W 1965 r. otrzymał Nagrodę im. Henryka Manna Akademii Sztuki NRD (Akademie der Künste der DDR - Akademie der Künste). Umarł na zapalenie wyrostka robaczkowego. Pochowany na cmentarzu Christophorus (Christophorus-Friedhof) w berlińskim Friedrichshagen.
W swojej twórczości odwoływał się do wspólnoty kulturowej, dziejowej i językowej narodów Europy Wschodniej: Niemców, ludów bałtyckich i słowiańskich.
