| John Caldwell Calhoun | |
| Data urodzenia | 18 marca 1782 |
| Data śmierci | 30 marca 1850 |
| 7. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 4 marca 1829 do 28 grudnia 1832 |
| Poprzednik | Daniel Tompkins |
| Następca | Martin Van Buren |
| 16. sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych | |
| Okres urzędowania | od 1 kwietnia 1844 do 10 marca 1845 |
| Poprzednik | Abel P. Upshur |
| Następca | James Buchanan |
| 10. sekretarz wojny Stanów Zjednoczonych | |
| Okres urzędowania | od 6 października 1817 do 4 marca 1825 |
| Poprzednik | William H. Crawford |
| Następca | James Barbour |
John Caldwell Calhoun (ur. 18 marca 1782, zm. 30 marca 1850) – polityk amerykański, działacz Partii Demokratyczno-Republikańskiej, 7. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych.
W latach 1817-1825 był sekretarzem wojny w administracji prezydenta Jamesa Monroe, następnie wiceprezydentem przy prezydentach Johnie Quincy Adamsie i Andrew Jacksonie (od 1825); 28 grudnia 1832 był pierwszym wiceprezydentem USA w historii, który sam zrezygnował z pełnionej funkcji, gdy został senatorem z rodzinnego stanu Karolina Południowa.
W 1844 został sekretarzem stanu w administracji Johna Tylera (po tragicznej śmierci Abla P. Ushura); pełnił tę funkcję przez rok, do końca prezydentury Tylera. W 1957 Senat USA uznał Calhouna za jednego z pięciu najwybitniejszych senatorów w historii USA.
Najgorętszy zwolennik utrzymania niewolnictwa.
|
|||||||