| José David Ruilova Toro | |
| Data urodzenia | 1898 lub 1899 |
| Data śmierci | 23 sierpnia 1939 |
| Prezydent Boliwii | |
| Okres urzędowania | od 1930 do 1930 |
| Poprzednik | Hernando Siles Reyes |
| Następca | Roberto Hinojosa |
| Prezydent Boliwii | |
| Okres urzędowania | od 20 maja 1936 do 13 lipca 1937 |
| Poprzednik | Germán Busch |
| Następca | Germán Busch |
José David Ruilova Toro (ur. 1898[1] lub 1899 zm. 1977), boliwijski wojskowy i polityk.
Ukończył szkołę wojskową w La Paz. W rządzie Hernando Siles Reyesa pełnił funkcję ministra robót publicznych i komunikacji. Po obaleniu prezydenta przez armię (28 maja 1930) wszedł w skład rządu tymczasowego, krótko pełnił również obowiązki głowy państwa[2]. Brał udział w wojnie o Chaco[3], podczas której awansował do stopnia pułkownika.
W wyniku kolejnego zamachu stanu (17 maja 1936) przeprowadzonego przez grupę współpracowników Toro został utworzony Komitet Rewolucyjny. 20 maja przekazał on władzę pułkownikowi, który powrócił do stolicy z Villa Montes[4]. Rządził w sposób autorytarny, głosząc konieczność uzdrowienia życia politycznego. Doprowadził do wprowadzenia zakazu działalności partii politycznych - w ich miejsce powołał w pełni kontrolowaną przez władze Państwową Partię Socjalistyczną[5]. W polityce gospodarczej preferował interwencjonizm. Dokonał wywłaszczenia Standard Oil (marzec 1937), promował wzrost płac, utworzył również Ministerstwo Pracy[6]. Podjął działania zmierzające do opracowania kodeksu prawa pracy.
Trudności gospodarcze spowodowały stopniową ewolucję programową rządu i rezygnację z części radykalnych lewicowych postulatów. Doprowadziła ona do niezadowolenia w kręgach wojskowych i była jedną z przyczyn kolejnego przewrotu (13 lipca 1937)[7]. Toro wyemigrował do Chile, gdzie zmarł kilkadziesiąt lat później.