Don José Moñino y Redondo, hrabia Floridablanca (21 X 1728 – 30 XII 1808) był hiszpańskim mężem stanu i reformatorem administracji w duchu Oświecenia.
Urodzony w Murcji w 1728 jako syn emerytowanego oficera. Studiował prawo na uniwersytecie w Salamance i zyskał sławę jako adwokat. W 1766 roku został głównym prokuratorem Kastylii. Powierzono mu śledztwo w sprawie zamieszek które wybuchły w czasie rządów ministra Esquilache w tym samym roku i zyskał sobie opinię protagonisty polityki oświeconego króla Karola III. Moñino był zwolennikiem wypędzenia Jezuitów w 1767 roku. Esquilache, uczynił Moñino hiszpańskim ambasadorem przy papieżu Klemens XIV w 1772. W 1773 roku za obronę interesów hiszpańskich przeciw Jezuitom (przekonał papieża o „nieodzowności” tego kroku) uzyskał tytuł hrabiego Floridablanca. Do roku 1776 był Floridablanca hiszpańskim ambasadorem w Państwie Kościelnym.
Od 1777 roku do 1792 kierował nawą państwa jako pierwszy sekretarz stanu, wspierając powstanie kolonistów amerykańskich przeciwko Wielkiej Brytanii.
W 1782[1] został mianowany ministrem sprawiedliwości Hiszpanii.
W sierpniu 1791 roku szwedzki ambasador Carl August von Ehrensvärd namówił go do współdziałania przeciw rewolucjonistom francuskim.
| Poprzednik Jerónimo Grimaldi |
Hiszpański pierwszy sekretarz stanu 1776-1792 |
Następca Pedro de Aranda |