Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Josef Mysliveček

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Josef Mysliveček

Josef Mysliveček (ur. 9 marca 1737 w Pradze; zm. 4 lutego 1781 w Rzymie) – czeski kompozytor działający we Włoszech.

Spis treści

[edytuj] Życie, kariera, sukcesy

Urodzony jako jeden z dwóch braci bliźniaków, synów bogatego młynarza, dziedzicznego dzierżawcy Mateja i jego żony Anny w Dubovym Młynie na wyspie Kampa na Malej Stranie; jego brat miał na imię Jáchym, a wedle innych František. Zasobność ojca pozwoliła bliźniakom na naukę w szkole dominikańskiej przy kościele świętego Galla, a potem w kolegium jezuickim Clementinum literatury, matematyki, śpiewu i muzyki, w szczególności skrzypiec. Józef okazał wybitnym skrzypkiem i talentem muzycznym.

Obaj bracia wyuczyli się na czeladników młynarskich w ciągu trzech lat i zostali przyjęci do cechu młynarskiego. W 1749, gdy mieli po dwanaście lat zmarł zaraziwszy się nieoczekiwanie gorączką tyfoidalną ich ojciec, a matka po dwóch latach wdowieństwa wyszła ponownie za mąż. Jáchym pozostał w zawodzie młynarskim, a Józef od dawna czując, że jego przeznaczeniem jest muzyka, nadal ją studiował najpierw u Habermanna, a potem u uwielbianego kompozytora Segera. W 1761 ostatecznie zdecydował oddać całe przedsięwzięcie ojcowskie bratu, ośmielony znakomitym sukcesem swoich pierwszych sześciu symfonii wydanych w Pradze. Nazwane były one nazwami pierwszych sześciu miesięcy roku, a dedykowane hrabiemu Vincentemu von Waldstein.

Dzięki stypendium pozyskanym u hrabiego Vincentego von Waldsteina na studia muzyczne w Wenecji, Mysliveček wyjechał studiować kompozycję u Giovanni Battista Pescettiego (1706-1766) i prędko osiągnął najwyższe sukcesy, najpierw wystawiając w Parmie swoją operę Medea przy współpracy legendarnej sopranistki Lucrezii Aguiari (występującej pod pseudonimem 'La Bastardella'), z którą Mysliveček wszedł w dłuższy związek miłosny; zwłaszcza zaś dzięki swojej operze La Semiramide w 1765 w Bergamo, a sławę jego poświadcza nadanie mu przydomka Boskiego Czecha ('divino Boemo'); czasem znów nazywano go "Venatorini" (dosłownie 'myśliweczek').

Jego opera Il Belerofonte odniosła równie wspaniały sukces rok później (20 stycznia 1767) na dworze w Neapolu i tryumfowała w całych Włoszech: premiera w Neapolu uświetniona była znanymi solistami, uczestniczył tenor Anton Raaf (1714-1797) i sopranistka Caterina Gabrielli (La Gabrielli, 1730-1797), z którą Mysliveček miał romans. Sukces tego dzieła przyniósł od razu nowe zamówienie dla dworu królewskiego w Neapolu, a napisana nowa opera Farnace była tryumfalnym sukcesem. W tym czasie Mysliveček był najlepiej opłacanym kompozytorem operowym we Włoszech. W Portugalii skopiowano w całości 18 jego oper (kolekcja Ajuda przechowała je do dnia dzisiejszego), a w Paryżu, Londynie i Amsterdamie wydawano drukiem jego opery, co nie było bynajmniej powszechne w tamtych czasach.

Znaczenie miało jego spotkanie z młodym Mozartem w 1770 w Bolonii, gdzie Mysliveček został od 15 maja 1771 członkiem Accademia Filharmonica. Obserwować to można w podobieństwach stylu (np. oratorium Abramo e Isacco Myslivečka przypisano[1] mylnie Mozartowi) i co poświadcza sam Mozart pisząc w liście do domu o Myslivečku: "Emanuje od niego ogień, duch i żywotność"; Mozart, co więcej, zaaranżował arię Myslivečka 'Ridente la calma' KV 152 (K⁶ 210a) na sopran z akompaniamentem fortepianu; Mozart zaprzyjaźnił się z Myslivečkiem na całe życie i z tego między innymi powodu często bywał w Pradze.

Sława Myslivečka trwała przez około 12 lat i oklaskiwano go wzdłuż i wszerz całej Europy: Monachium, Wiedeń, Praga, Rzym, Lizbona ciesząc się jego trzydziestoma operami.

Sława jego zaczęła gasnąć wraz w postępującą chorobą, której pierwsze objawy okazały się w 1775 r. [2] Leczenie powstałej gangreny (a może rany syfilitycznej) spowodowało paraliż twarzy i mimo zgody na usuniecie nosa, Mysliveček nie powrócił do zdrowia i straciwszy pieniądze umarł osamotniony, zubożały i zapomniany w Rzymie, gdzie też Mr. Barry (według innych Sir Brady), życzliwy mu Anglik, uczeń i przyjaciel Myslivečka, sprawił mu pogrzeb na cmentarzu przy kościele San Lorenzo in Lucina w Rzymie. Grób Myslivecka przetrwał tam do dnia dzisiejszego.

[edytuj] Ciekawostki

[edytuj] Dzieła

[edytuj] Muzyka śpiewana

[edytuj] Msze

[edytuj] Psalmy i inne utwory kościelne

[edytuj] Oratoria

[edytuj] Kantaty

[edytuj] Opery

Opery są spisane w porządku chronologicznym; skrót PR stoi za "premiera".

[edytuj] Melodramy

Theoderich und Elisa (ca. 1778)

[edytuj] Muzyka na orkiestrę

[edytuj] Symfonie

[edytuj] Koncerty

[edytuj] Muzyka kameralna

[edytuj] Sonaty na instrumenty solowe

[edytuj] Tria

[edytuj] Kwartety

[edytuj] Kwintety

[edytuj] Oktety

[edytuj] Muzyka na instrumenty klawiszowe

[edytuj] Sonaty na skrzypce

[edytuj] Wybrane nagrania płytowe

[edytuj] Bibliografia

Przypisy

  1. Uczynił tak Ludwig von Köchel
  2. był to być może syfilis, ale może zakażenie rany twarzy odniesionej w wypadku kolasy w jednej z podróży do Monachium na zaproszenie księcia elektora Bawarii Maksymiliana III. Przez wiele lat zastanawiano się nad prawdą i plotką co do charakteru tej choroby, sadząc, że choroba weneryczna uszkodziłaby pamięci kompozytora, więc i informacje w tej sprawie są niepewne. Mozart odwiedzając Myslivečka w szpitalu był informowany o niezaraźliwości jego choroby, ale nalegał na spotkanie go w ogrodzie pomimo zapewnień lekarzy.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Josef_Mysliveček&oldid=29730976
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty