Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Juan Mónaco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Juan Mónaco
Juan Mónaco
Juan Mónaco podczas turnieju BNP Paribas Open 2012
Państwo  Argentyna
Miejsce zamieszkania Buenos Aires
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1984
Tandil
Wzrost 185 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2002
Zakończenie kariery aktywny
Trener Jose Clavet, Mariano Zabaleta
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 14 (4 lutego 2008)
Australian Open 3R (2008, 2010)
Roland Garros 4R (2007)
Wimbledon 1R (2005, 2007, 2009, 2011)
US Open 4R (2007, 2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 41 (5 stycznia 2009)
Australian Open 3R (2009)
Roland Garros 1R (2005, 2007)
Wimbledon 1R (2005, 2009)
US Open SF (2008)

Juan Mónaco[1] (ur. 29 marca 1984 w Tandil) – argentyński tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, zwycięzca Drużynowego Pucharu Świata z 2010 roku, specjalista od gry na nawierzchni ziemnej. Jeden z najlepszych tenisistów w swoim kraju obok Juana Martína del Potro oraz Davida Nalbandiana. W lutym 2008 był sklasyfikowany na 14. pozycji w rankingu ATP Entry, najwyższym w swojej karierze. W sumie wygrał siedem turniejów rangi ATP Tour, pięć w grze pojedynczej i dwa w grze podwójnej.

Spis treści

[edytuj] Kariera zawodowa

[edytuj] 2002-2003

W styczniu 2002 Mónaco rozpoczął karierę seniorską. W tym roku wygrał turniej rangi Futures F20 na Jamajce. W marcu 2003 zwyciężył po raz kolejny w Jamajce, rozgrywkach futuresowych F4. Do końca sezonu wygrał jeszcze cztery imprezy, w Argentynie (F1 Futures) i (F6 Futures), Boliwii (F1) oraz w Urugwaju (F2).

[edytuj] 2004

Drugi rok w zawodowej karierze zaczął od triumfu w rozgrywkach challengerowych w São Paulo. Na początku lutego Mónaco wystartował po raz pierwszy w turnieju ATP Tour, w Viña del Mar, ale odpadł w III rundzie kwalifikacji. W tym samym miesiącu osiągnął ćwierćfinał rozgrywek w Buenos Aires, eliminując wcześniej m.in. Juana Ignacio Chelę. W turnieju Masters Series w Miami doszedł do III rundy, przechodząc wcześniej kwalifikacje. W turnieju głównym pokonał Joachima Johanssona i Gustavo Kuertena, a przegrał z Paradornem Srichaphanem.

W maju zadebiutował w turnieju wielkoszlemowym, podczas rywalizacji na Roland Garrosie. Na początku pomyślnie przebrnął kwalifikacje, a potem, w fazie zasadniczej doszedł do II rundy, gdzie w walce o dalszą grę przegrał z późniejszym półfinalistą imprezy, Guillermo Corią. W Båstad osiągnął kolejny w sezonie ćwierćfinał, natomiast w Sopocie po raz pierwszy w karierze awansował do półfinału rozgrywek ATP Tour. Spotkanie o finał przegrał ze swoim rodakiem, José Acasuso.

Ostatni w roku wielkoszlemowy turniej, US Open Argentyńczyk zakończył w I rundzie, po porażce z Gastónem Gaudio. Kolejny w sezonie półfinał osiągnął w Palermo, ale w meczu o finał nie sprostał Filippo Volandriemu.

Sezon ukończył w czołowej setce rankingu, będąc na 73. miejscu[2].

[edytuj] 2005

Na początku sezonu Argentyńczyk zadebiutował w Australian Open, jednak przegrał swój pojedynek w I rundzie. W kwietniu awansował do swojego pierwszego finału rozgrywek ATP Tour, w Casablance. W finale zmierzył się z Mariano Puertą, który pokonał Mónaco 6:4, 6:1[3]. Na początku maja Mónaco uzyskał ćwierćfinał w Monachium.

W Roland Garrosie i Wimbledonie odpadał w I rundzie. Ten sam rezultat powtórzył na US Open. Do końca roku osiągnął ćwierćfinał w wietnamskim Ho Chi Minh.

Na koniec roku plasował się na 85. pozycji w rankingu światowym.

[edytuj] 2006

Sezon 2006 Mónaco zainaugurował od II rundy w Melbourne. W lutym doszedł do ćwierćfinału w Costa do Sauipe. Ten sam wynik uzyskał w Pörtschach.

W Roland Garrosie doszedł do III rundy. Pojedynek o 1/8 finału przegrał z Ivanem Ljubičiciem. Na ceglanych kortach w Stuttgarcie, turnieju rangi International Series Gold osiągnął półfinał. Spotkanie, którego stawką był finał przegrał 6:4, 2:6, 2:6 z José Acasuso.

W US Open odpadł w I fazie po porażce z Jamesem Blakiem.

Rok 2006 ukończył jako 69. zawodnik na świecie[2].

[edytuj] 2007

Na początku roku Mónaco zagrał w turnieju w Auckland, przechodząc najpierw eliminacje, a potem w fazie zasadniczej dochodząc do ćwierćfinału. W Australian Open odpadł w I etapie z Nicolasem Mahutem. Podczas rozgrywek w Costa do Sauipe zaszedł do ćwierćfinału. W rodzinnym Buenos Aires awansował do swojego drugiego finału w karierze. We wcześniejszych rundach zdołał pokonać m.in. zwycięzcę rozgrywek z 2006, Carlosa Moyę. W meczu o tytuł pokonał 6:1, 6:2 Alessio Di Mauro[4]. W turniejach w Houston i Estoril Mónaco osiągał ćwierćfinały.

Drugie w sezonie turniejowe zwycięstwo Mónaco wywalczył Pörtschach. W ćwierćfinale pokonał m. in. Nikołaja Dawydienkę. W finale zmierzył się z Gaëlem Monfilsem. Argentyńczyk wygrał pojedynek 7:6(3), 6:0, a tym samym cały turniej[5]. W Roland Garrosie doszedł do 1/8 finału, a w Wimbledonie odpadł w I rundzie.

Trzeci triumf w rozgrywkach ATP Tour Mónaco odniósł w Kitzbühel. W drodze po tytuł pokonał m.in. : Tommy'ego Robredo oraz Philippa Kohlschreibera, a w meczu finałowym wygrał 5:7, 6:3, 6:4 z Potito Starace[6].

W US Open Series Argentyńczyk doszedł do III rundy turnieju Masters Series w Cincinnati. Na kortach Flushing Meadows awansował do IV rundy, a we wcześniejszej fazie wyeliminował Agustína Calleriego. W połowie października doszedł do ćwierćfinału turnieju w Sztokholmie, a w rozgrywkach rangi Masters Series w Madrycie uzyskał III rundę.

Na koniec roku zajmował 23. miejsce w rankingu Entry[2].

[edytuj] 2008

Na początku stycznia Mónaco doszedł do półfinału rozgrywek w Auckland. W spotkaniu o finał uległ Philippowi Kohlschreiberowi 2:6, 1:6. Argentyńczyk wystartował również w grze podwójnej wygrywając pierwszy w karierze deblowy tytuł. Grając razem z Luisem Horną pokonali w finale duet Xavier Malisse-Jürgen Melzer 6:4, 3:6, 10-7 .W Australian Open przegrał mecz w III rundzie z Tomášem Berdychem. Podczas imprezy w Viña del Mar Mónaco awansował do finału zarówno w singlu, jak i w deblu. W finale debla razem Máximo Gonzálezem zmierzył się z parą: José Acasuso-Sebastián Prieto. Mecz skończył się przedwcześnie, z powodu kontuzji stopy jakiej doznał Mónaco, przy stanie 1:6, 0:3. Po finale debla miał się odbyć finał singla, jednak Mónaco oddał zwycięstwo walkowerem Fernando Gonzálezowi, z powodu urazu wcześniej doznanego[7].

Na korty powrócił pod koniec lutego na rozgrywki w Buenos Aires, lecz odpadł z rywalizacji w I rundzie po przegranej z Agustínem Callerim. W turnieju Masters Series w Indian Wells doszedł do III rundy, podobnie jak i w Hamburgu. Podczas turnieju w Walencji Mónaco wywalczył drugi deblowy tytuł w karierze. Wspólnie z Máximo Gonzálezem pokonali w finale 7:5, 7:5 parę Travis Parrott-Filip Polášek[8]. Na kortach w Pörtschach po raz drugi w przeciągu dwóch lat Mónaco osiągnął finał singla. W półfinale zdołał pokonać Ivana Ljubičivia, ale w finale nie sprostał Nikołajowi Dawydience[9].

W rozpoczynającym się Roland Garrosie Argentyńczyk odpadł w I rundzie. W czerwcu, podczas rozgrywek w Warszawie osiągnął półfinał. Pojedynek o finał przegrał z Tommym Robredo. W ostatnim wielkoszlemowym w roku turnieju, US Open odpadł w I rundzie.

Sezon zakończył na 46. miejscu w rankingu światowym[2].

[edytuj] 2009

Juan Mónaco podczas French Open, 2009

Ósmy rok w zawodowej karierze Mónaco rozpoczął od porażki w I rundzie w Melbourne. W Viña del Mar doszedł do ćwierćfinału, a w Costa do Sauipeosiągnął finał gry podwójnej partnerując Lucasowi Arnoldowi Kerowi. Rywalami Argentyńczyków w spotkaniu finałowym byli Marcel Granollers-Pujol-Tommy Robredo, którzy zakończyli zwycięsko rywalizację 6:4, 7:5[10]. W Buenos Aires Mónaco awansował do finału gry pojedynczej, pokonując po drodze m. in. Davida Nalbandiana. W spotkaniu finałowym zmierzył się z Tommym Robredo, który wygrał pojedynek 7:5, 2:6, 7:6(5)[11]. Podczas rozgrywek w Monte carlo Mónaco osiągnął III rundę, podobnie jak i w Barcelonie. W Rzymie awansował po raz pierwszy do ćwierćfinału rozgrywek Masters Series. Po drodze pokonał m. in. Andy'ego Murraya. Spotkanie o półfinał przegrał z Fernando Gonzálezem.

W wielkoszlemowym Roland Garrosie odpadł z rywalizacji w II rundzie, a w Wimbledonie w I etapie. W połowie lipca osiągnął finał turnieju w Båstad. W ćwierćfinale pokonał Fernando Verdasco, a w półfinale wygrał z Tommym Robredo. W spotkaniu finałowym zagrał z Robinem Söderlingiem, z którym przegrał 3:6, 6:7(4)[12].

Na kortach Flushing Meadows Mónaco przegrał swoje spotkanie w I rundzie z Juanem Martínem del Potro. W stolicy Rumunii, Bukareszcie, awansował do kolejnego finału w sezonie. Spotkanie o tytuł rozegrał z Albertem Montañésem, któremu uległ 6:7(2), 6:7(6)[13].

Sezon zakończył na 30. pozycji w rankingu ATP Entry[2].

[edytuj] 2010

Pierwszy występ w sezonie Mónaco zanotował w Auckland, gdzie odpadł w II rundzie. Wyeliminował swojego rodaka, Horacio Zeballosa, a przegrał z późniejszym triumfatorem rozgrywek, Johnem Isnerem. W Australian Open awansował do III rundy, pokonując po drodze w trzech setach Ernestsa Gulbisa oraz po pięciosetowym pojedynku Michaëla Llodrę. W pojedynku o 1/8 finału nie sprostał Nikołajowi Dawydience. Na początku lutego Argentyńczyk wystartował w turnieju Movistar Open, rozgrywanym na kortach ziemnych w Santiago. Doszedł tam do finału, jednak w meczu o tytuł przegrał z Brazylijczykiem Thomazem Belluccim 2:6, 6:0, 4:6[14]. W swoim kolejnym występie, na kortach w Buenos Aires uzyskał półfinał. Pojedynek o miejsce w finale przegrał z Juanem Carlosem Ferrero. Ten sam wynik powtórzył podczas rozgrywek w Acapulco. W drodze po półfinał pokonał m.in. Fernando Verdasco. W trakcie trwania meczu półfinałowego Argentyńczyk doznał kontuzji mięśni żebra, która uniemożliwiła mu dalszą grę przy stanie 5:7 dla Juana Carlosa Ferrero[15]. Tym samym jego rywal awansował do finału turnieju.

W marcu Mónaco doszedł do ćwierćfinału turnieju Masters Series w Indian Wells, pokonując m.in. Juana Carlosa Ferrero. W pojedynku o półfinał imprezy przegrał w trzech setach z późniejszym triumfatorem rozgrywek, Ivanem Ljubičiciem.

W maju, podczas Drużynowego Pucharu Świata Mónaco wraz z reprezentacją Argentyny wygrali całą rywalizację. W finale Argentyńczycy pokonali 2:1 USA, a Mónaco zdobył punkt dla zespołu pokonując 1:6, 6:2, 6:3 Sama Querreya[16]. Na Roland Garrosie odpadł z rywalizacji w I rundzie po porażce ze Słoweńcem Gregą Žemlją. Z Wimbledonu Argentyńczyk się wycofał, natomiast na początku września, podczas US Open odpadł z gry w I fazie po porażce z Peterem Polanskym.

Jesienią, podczas turnieju Masters Series w Szanghaju Mónaco osiągnął półfinał, eliminując odpowiednio Florenta Serrę, Thiemo De Bakkera, Mischę Zvereva oraz Jürgena Melzera. Spotkanie o finał imprezy przegrał z Andym Murrayem. W listopadzie, podczas rozgrywek w Walencji Argentyńczyk osiągnął ćwierćfinał, pokonując po drodze m.in. Andy'ego Murraya. W pojedynku o półfinał zawodów nie sprostał Marcelowi Granollersowi.

Sezon ukończył będąc na 26. miejscu w zestawieniu ATP[2].

[edytuj] 2011

Rok 2011 Mónaco zainaugurował od turnieju w Auckland, gdzie odpadł w I fazie pokonany przez Adriana Mannarino. Podczas Australian Open doszedł do II rundy, po wcześniejszym wyeliminowaniu Simona Greula. Spotkanie o dalszą fazę przegrał wynikiem 4:6, 4:6, 6:3, 2:6 z Robinem Haasem. W lutym Mónaco osiągnął dwa ćwierćfinały, najpierw w Buenos Aires, przegrywając ze Stanislasem Wawrinką oraz Acapulco, gdzie został pokonany przez Davida Ferrera.

Na początku maja Mónaco wystartował w Madrycie, po wygranych z Andriejem Gołubiewem i Gaëlem Monfilsem. Spotkanie o ćwierćfinał Argentyńczyk przegrał z Tomášem Berdychem. Podczas Drużynowego Pucharu Świata Mónaco wraz z Juanem Ignacio Chelą i Máximo Gonzálezem osiągnęli finał imprezy eliminując po drodze reprezentacje Kazachstanu, Szwecji oraz Stanów Zjednoczonych. W finale Argentyńczycy zmierzyli się z Niemcami, z którymi przegrali 1:2. W swoim singlowym pojedynku Mónaco uległ Florianowi Mayerowi[17]. W wielkoszlemowym Roland Garros Argentyńczyk odpadł w I rundzie z Fernando Verdasco. Również w I rundzie Mónaco zakończył swój udział na Wimbledonie, przegrywając w Michaiłem Jużnym.

Pod koniec sierpnia Argentyńczyk dotarł do ćwierćfinału turnieju w Winston-Salem, ponosząc porażkę z Andym Roddickiem. Podczas US Open Mónaco awansował do IV rundy, pokonując po drodze m. in. Radka Štěpánka. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał z Rogerem Federerem. Na początku listopada, podczas zawodów w Walencji Mónaco awansował po raz pierwszy w karierze do finału rozgrywek ATP Tour na nawierzchni twardej. Argentyńczyk po drodze wyeliminował m. in. Juana Carlosa Ferrero oraz Davida Ferrera. Spotkanie finałowe Mónaco przegrał jednak z Marcelem Granollersem-Pujolem[18]. Następnie Mónaco dotarł do ćwierćfinału turnieju w Paryżu, ponosząc porażkę z Rogerem Federerem.

Rok Argentyńczyk zakończył na 26. miejscu w klasyfikacji ATP[2].

[edytuj] 2012

W 2012 roku pierwszy turniej Mónaco rozegrał podczas Australian Open, gdzie poniósł porażkę w I rundzie po pięciosetowym spotkaniu z Philippem Kohlschreiberem. W kolejnym starcie, w chilijskim Viña del Mar, Argentyńczyk odniósł czwarte w karierze turniejowe zwycięstwo, pokonując w finale 6:3, 6:7(1), 6:1 Carlosa Berlocqua[19]. Był to zarazem pierwszy singlowy tytuł Mónaco bo blisko czterech i pół roku.

Pod koniec marca Argentyńczyk osiągnął półfinał imprezy Masters Series w Miami. Po drodze zdołał wyeliminować m. in. Gaëla Monfilsa, Andy'ego Roddicka oraz Mardy'ego Fiha[20]. Półfinałowy pojedynek przegrał dopiero z Novakiem Đokoviciem. Piąty singlowy turniej Mónaco wygrał w połowie kwietnia w Houston, gdzie finałowy mecz wygrał 6:2, 3:6, 6:3 z Johnem Isnerem[21].

[edytuj] Puchar Davisa

W reprezentacji zadebiutował w 2004 w ćwierćfinale meczu "Grupy Światowej" przeciwko Białorusi. Swoje spotkanie przegrał 6:3, 3:6, 3:6 z Władimirem Wołczkowem, a wynik konfrontacji pomiędzy zespołami to 5:0 dla Białorusinów.

W edycji z roku 2008 Mónaco zagrał w ćwierćfinale ze Szwecją, wygrywając swój pojedynek 6:3, 6:3 z Thomasem Johanssonem, a końcowy rezultat rywalizacji to 4:1 dla Argentyńczyków.

Podczas rozgrywek z 2009 Mónaco zwyciężył 6:1, 6:2, 7:6(1) w meczu I rundy z reprezentantem Holandii Thiemo De Bakkerem. W ćwierćfinale rywalami tenisistów z Ameryki Południowej byli Czesi. Oba swoje spotkania Mónaco przegrał, najpierw z Tomášem Berdychem, a potem z Radkiem Štěpánkiem. Do półfinału przeszli Czesi, którzy zwyciężyli w tej fazie 3:2.

W 2010 Argentyńczyk wziął udział w rundzie półfinałowej przeciwko Francji. Mónaco przegrał w singlu z Michaëlem Llodrą, a Francuzi wygrali rywalizację 5:0.

W sezonie 2011 Mónaco awansował wspólnie z reprezentacją do finału rozgrywek, po wyeliminowaniu m. in. w półfinale zwycięzców z 2010 roku, Serbów. Rundę finałową Argentyńczycy jednak przegrali 1:3 z Hiszpania, A Mónaco uległ Rafaelowi Nadalowi.

[edytuj] Życie prywatne

Juan Mónaco jest synem Hectora i Cristiny. Ojciec jest biznesmenen, a matka architektem. Ma również starszą siostrę, Marę oraz młodszego brata, Andresa. W wolnym czasie chętnie odwiedza swoich znajomych oraz przebywa w domu z rodziną. Lubi piłkę nożną i koszykówkę[1].

Łącznie na kortach zarobił (stan na 7 listopada 2011) 4 268 887 dolarów amerykańskich[1].

[edytuj] Statystyki turniejowe

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska Olimpijskie
ATP Tour 500
ATP Tour 250

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Mistrz (5)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2007 Argentyna Buenos Aires Ceglana Włochy Alessio Di Mauro 6:1, 6:2
2. 2007 Austria Pörtschach Ceglana Francja Gaël Monfils 7:6(3), 6:0
3. 2007 Austria Kitzbühel Ceglana Włochy Potito Starace 5:7, 6:3, 6:4
4. 2012 Chile Viña del Mar Ceglana Argentyna Carlos Berlocq 6:3, 6:7(1), 6:1
5. 2012 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Stany Zjednoczone John Isner 6:2, 3:6, 6:3

[edytuj] Finalista (8)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2005 Maroko Casablanca Ceglana Argentyna Mariano Puerta 4:6, 1:6
2. 2008 Chile Viña del Mar Ceglana Chile Fernando González walkower
3. 2008 Austria Pörtschach Ceglana Rosja Nikołaj Dawydienko 2:6, 6:2, 2:6
4. 2009 Argentyna Buenos Aires Ceglana Hiszpania Tommy Robredo 5:7, 6:2, 6:7(5)
5. 2009 Szwecja Båstad Ceglana Szwecja Robin Söderling 3:6, 6:7(4)
6. 2009 Rumunia Bukareszt Ceglana Hiszpania Albert Montañés 6:7(2), 6:7(6)
7. 2010 Chile Santiago Ceglana Brazylia Thomaz Bellucci 2:6, 6:0, 4:6
8. 2011 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Hiszpania Marcel Granollers-Pujol 2:6, 6:4, 6:7(3)

[edytuj] Starty wielkoszlemowe

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open – – – 1R 2R 1R 3R 1R 3R 2R 1R 0 / 8 6-8
Francja French Open – – 2R 1R 3R 4R 1R 2R 1R 1R 0 / 8 7–8
Wielka Brytania Wimbledon – – – 1R – 1R – 1R – 1R 0 / 4 0-4
Stany Zjednoczone US Open – – 1R 1R 1R 4R 1R 1R 1R 4R 0 / 8 6-8
Wygrane turnieje – – 0 / 2 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 1 0 / 28 N/A
Bilans spotkań – – 1–2 0-4 3-3 6-4 2-3 1-4 2-3 4–4 0–1 N/A 19-28

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Mistrz (2)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Nowa Zelandia Auckland Twarda Peru Luis Horna Belgia Xavier Malisse
Austria Jürgen Melzer		 6:4, 3:6, 10-7
2. 2008 Hiszpania Walencja Ceglana Argentyna Máximo González Stany Zjednoczone Travis Parrott
Czechy Filip Polášek		 7:5, 7:5

[edytuj] Finalista (2)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Chile Viña del Mar Ceglana Argentyna Máximo González Argentyna José Acasuso
Argentyna Sebastián Prieto		 1:6, 0:3 krecz
2. 2009 Brazylia Costa do Sauipe Ceglana Argentyna Lucas Arnold Ker Hiszpania Marcel Granollers-Pujol
Hiszpania Tommy Robredo		 4:6, 5:7

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Juan Monaco (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 27 października 2009].
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 7 grudnia 2009].
  3. ↑ Puerta secures Casablanca title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 10 kwietnia 2005].
  4. ↑ Monaco downs Di Mauro to win Copa Telmex for first ATP title (ang.). usatoday.com. [dostęp 26 lutego 2007].
  5. ↑ Argentine Monaco beats Monfils for second title (ang.). uk.reuters.com. [dostęp 26 maja 2007].
  6. ↑ Monaco overcomes Starace to clinch Austrian Open (ang.). uk.reuters.com. [dostęp 29 lipca 2007].
  7. ↑ Monaco tops Ventura to reach Movistar Open final, but suffers injury (ang.). espn.go.com. [dostęp 2 lutego 2008].
  8. ↑ Monaco, Gonzalez Capture First ATP Title Together (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 kwietnia 2008].
  9. ↑ Davydenko topples Monaco to win French tuneup in Austria (ang.). canada.com. [dostęp 4 maja 2008].
  10. ↑ Robredo Doubles Up At Brasil Open (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 14 lutego 2009].
  11. ↑ Spain's Robredo beats Monaco to win Copa Telmex (ang.). nytimes.com. [dostęp 3 grudnia 2009].
  12. ↑ Soderling beats Monaco in Swedish final (ang.). redorbit.com. [dostęp 19 lipca 2009].
  13. ↑ Montanes tops Monaco for Bucharest championship (ang.). tsn.ca. [dostęp 27 września 2009].
  14. ↑ Bellucci beats Monaco for Movistar title (ang.). signonsandiego.com. [dostęp 7 lutego 2010].
  15. ↑ Monaco Injury Puts Ferrero Into Acapulco Final (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 27 lutego 2010].
  16. ↑ Monaco, Zeballos claim singles wins (ang.). espn.go.com. [dostęp 22 maja 2010].
  17. ↑ Germany wins record 5th cup (ang.). espn.go.com. [dostęp 21 maja 2011].
  18. ↑ Marcel Granollers wins Valencia Open (ang.). espn.go.com. [dostęp 6 listopada 2011].
  19. ↑ Juan Monaco wins Vina del Mar title (ang.). espn.go.com, 5 lutego 2012. [dostęp 6 lutego 2012].
  20. ↑ Monaco bests Fish to reach Miami semifinals (ang.). tennisconnected.com, 29 marca 2012. [dostęp 1 kwietnia 2012].
  21. ↑ Monaco Tops Isner For Houston Trophy (ang.). atpworldtour.com, 15 kwietnia 2012. [dostęp 15 kwietnia 2012].

[edytuj] Bibliografia

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Juan Mónaco
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Juan_Mónaco&oldid=31300775”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty