Juan de la Cierva (ur. 21 września 1895 w Madrycie, zm. 9 grudnia 1936 w Croydon ) – hiszpański inżynier, konstruktor lotniczy i pilot.
Cierva już w wieku 15 lat zaczął budować szybowce-lotnie, na których wykonywał loty. W 1918 skonstruował trójsilnikowy samolot. W tym czasie zaczął też analizować wypadki lotnicze, do których dochodziło na skutek awarii ówczesnych, zawodnych silników. W efekcie samoloty często wpadały w korkociąg. By zapobiec tej skrajnie niebezpiecznej możliwości, postanowił przerobić jeden z samolotów i wyposażyć go (zamiast skrzydeł) w nienapędzany wirnik nośny. Maszynę tę nazwał autożyrem (obecnie podobne konstrukcje zwane są wiatrakowcami).
Pierwszy model autożyra z dwoma przeciwbieżnymi wirnikami osadzonymi na wspólnej, pionowej osi, oznaczony symbolem "C.1", został oblatany w 1920. W modelu "C.2" trójłopatowy wirnik został osadzony sztywno na głowicy. W trzecim skonstruowanym przez siebie wiatrakowcu (C.3) Cierva usiłował rozwiązać problem przechylania się maszyny w prawo. W modelu "C.4" zastosowano silnik przegubowy, a wiatrakowiec cechował się dobrą manewrowością umożliwiającą wykonywanie lotów w obwodzie zamkniętym. W modelu "C.5" zastosowano lotki na wysięgnikach w celu zmniejszenia momentu przechylającego. W 1924 jeden z kolejnych modeli potrafił utrzymać się w powietrzu 10 minut - co traktowane było jako duże osiągnięcie. W 1934 Juan de la Cierva jako pierwszy odbył lot wiatrakowcem z pokładu okrętu ("Dédalo").
W połowie lat dwudziestych Cierva przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie stanął na czele przedsiębiorstwa Cierva Autogiro Company Ltd opracowującego i produkującego kolejne, coraz doskonalsze, modele wiatrakowców. W 1934 roku jeden z modeli (Cierva C.30) zakupiła Polska dla potrzeb swoich sił zbrojnych. Wiatrakowiec z Anglii do Polski pilotował Bolesław Stachoń.
W 1932 Juan de la Cierva został odznaczony Wielkim Złotym Medalem FAI.
Zginął w katastrofie lotniczej jako pasażer samolotu komunikacyjnego DC-2.