Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Julio Granda Zuñiga | |
 Julio Granda Zuñiga, 2008 |
|
| Państwo |  Peru |
| Data i miejsce urodzenia | 25 lutego 1967 Camaná |
| Tytuł szachowy | arcymistrz (1986) |
| Ranking | 2615 (01.03.2011) |
| Miejsce w kraju | 1 |
Julio Ernesto Granda Zuñiga (ur. 25 lutego 1967 w Camanie) – peruwiański szachista, arcymistrz od 1986 roku.
Spis treści |
Od połowy lat 80. jest najlepszym peruwiańskim szachistą, w roku 1986 (po zwycięstwie w Hawanie) otrzymując jako drugi Peruwiańczyk (po Orestesie Rodríguezie Vargasie) tytuł arcymistrza. W roku 1987 podzielił IV-VI miejsce na turnieju międzystrefowym w Zagrzebiu[1] i był bardzo blisko awansu do grona pretendentów do tytułu mistrza świata. W turniejach międzystrefowych wystąpił jeszcze dwukrotnie: w Groningen (turniej PCA) - XIV miejsce[2], natomiast w Biel/Bienne (turniej FIDE) - XXXIII miejsce[3] (oba turnieje rozegrano systemem szwajcarskim w roku 1993). W latach 90. odniósł wiele turniejowych sukcesów, zwyciężając bądź dzieląc I miejsca m.in. w León (1990), Barcelonie (1990), Sewilli (1990), Buenos Aires (1991), Nowym Jorku (1992), Brasílii (1993), Mar del Placie (1993), Pampelunie (1995, 1996), São Paulo (1995), Amsterdamie (1995, 1996) i ponownie w Lyonie (1997). W roku 1997 wziął udział w rozegranych w Groningen mistrzostwach świata systemem pucharowym, w których w I rundzie pokonał Bojana Kurajicę, ale w II został wyeliminowany przez Aleksieja Szyrowa[4]. Sukcesy te pozwoliły mu w roku 1998 awansować (z wynikiem 2630 punktów) na 39. miejsce na światowej liście rankingowej FIDE[5].
W latach 1999–2002 nie uczestniczył w rozgrywkach szachowych, a następnie powrócił do aktywnej gry turniejowej odnosząc kolejne zwycięstwa, m.in. w 2003 w memoriale Jose Raula Capablanki w Hawanie (przed Lázaro Bruzónem), w 2004 w Santiago de Chile (przed Rafaelem Leitão), w 2005 w Guayaquil (przed Walterem Arencibią), Santa Cruz i Buenos Aires (przed Rubenem Felgaerem), natomiast w 2006 w Sorcie (przed Mihai Subą) i Santiago de Chile (wspólnie z Emilio Córdovą)[6]. W 2007 podzielił I m. w mistrzostwach kontynentu amerykańskiego, rozegranych w Cali (wraz z m.in. Aleksandrem Iwanowem i Darcy Limą)[7] oraz w turniejach open w Pampelunie (wspólnie z Ivanem Salgado Lopezem i Pablo San Segundo Carrillo) oraz w Navalmoral de la Mata (wspólnie z Hichamem Hamdouchim i Salvadorem Gabrielem Del Río Angelisem). W 2008 r. zdobył tytuł mistrza państw iberoamerykańskich[8] oraz zwyciężył w Benasque i w Almerii (wspólnie z Elizbarem Ubiławą), natomiast w 2009 r. – w La Lagunie, Conegliano oraz Pampelunie (wspólnie z Georgiem Meierem, Kiriłem Georgiewem i Viktorem Laznicką).
Jest pięciokrotnym mistrzem Peru, złote medale zdobył w latach 1994, 1995, 1996, 1997 i 2002[9]. Pomiędzy 1986 a 2006 rokiem dziewięciokrotnie reprezentował barwy Peru na szachowych olimpiadach (w tym ośmiokrotnie na I szachownicy). Najlepszy indywidualny wynik uzyskał w roku 2002 w Bled, zdobywając 10 pkt w 13 partiach[10].
Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 lipca 2009 r., z wynikiem 2647 punktów zajmował wówczas 89. miejsce na świecie[11].
