| Juliusz Lubicz-Lisowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 lutego 1900 Rachnówka |
| Data i miejsce śmierci | 22 lipca 1993 Warszawa |
| Zawód | aktor, reżyser |
| Odznaczenia | |
Juliusz Lubicz-Lisowski (ur. 25 lutego 1900 w Rachnówce, zm. 22 lipca 1993 w Warszawie) – polski aktor, teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser.
Spis treści |
Urodził się 25 lutego 1900 w Rachnówce na Ukrainie. W 1917 ukończył Wydział Chemii Politechniki Kijowskiej (bez dyplomu), a w 1924 Studium Dramatyczne Ireny Hryniewieckiej w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej był pracownikiem Chemicznego Instytutu Badawczego. Założyciel wytwórni kosmetyków "Krystyna", która działała również po wojnie.
Przed II wojną światową Występował na deskach teatrów warszawskich, łódzkich i poznańskich. Po 1945 występował na scenach Teatru Powszechnego w Łodzi (1945–1952), Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1952–1955), Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie (1955–1956, także dyrektor), Operetki Śląskiej w Gliwicach (1957–1959, także dyrektor) oraz Estrady Łódzkiej (1960–1963). Później występował gościnnie na kilku innych scenach. Pod koniec swojego życia był najstarszym, czynnym zawodowo aktorem w Polsce.
Autor dwóch książek: Wspomnienia teatralne i Notatki z planu filmowego.
Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w Pożądaniu w cieniu wiązów Eugene'a O'Neilla w reż. Grzegorza Skurskiego w roli starego farmera (1983), Mgiełce Józefa Hena w reż. Juliusza Janickiego (1986), Umarłym domu Janisa Ritsosa w reż. Krystyny Bogusławskiej (1987) oraz w spektaklu Maestro Jarosława Abramowa-Newerlego w reż. Marka Nowickiego (1989).
W 1930 zadebiutował w filmie rolą Antka w Moralności Pani Dulskiej – pierwszym polskim filmie z dialogami nagranymi na płytach gramofonowych, w reż. Bolesława Newolina.
|
|